BÖLÜM 7

Hepsi, Tarık’ın kasasından çıkan resime şok olmuştu.
Ferit aniden, Sinem’i kendine doğru çekti.

Ferit: Sinemcim, kimse seni benden alamaz. O Tarık bozuntusu bile.
Sinem: Delirdin mi sen? Ateşin falan mı var? Çek ellerini üstümden! Zeynep’in önünde bunları yapmaya utanmıyor musun? Anla artık Ferit, ben artık kimseye aşık olamam. Tarık’a da!
Ferit: Sinem seni seviyorum! Lütfen bir kez olsun öp beni!
Zeynep: Ferit! Kızı rahat bırak! Lütfen!

Egemen: Abi! Kendine gel!
Ferit: Size ne oluyor? Avukatlar birliği misiniz?
Zeynep: Hayır, ama biz yardıma ihtiyacı olan bir kadını koruyoruz. Ferit, aramızdaki şey bitti! Sana teşekkür ederim Ferit. Bana bir kez daha kimseye güvenmen gerektiğini bir kez daha hatırlattın.

Hepsi başka bir tarafa dağıldı.

Zeynep, evine gitti. Ağlıyordu. Yıllar sonra ilk kez birine güvenmişti. Ferit’i her şeye rağmen seviyordu. Ama Ferit onu birçok kez kırmıştı. Bu ilişkidd kaybeden Zeynep değil, Ferit idi.

Ferit, yaptıklarının farkına varmıştı. Resmen Tarık’tan farksız davranmıştı. Hem Sinem’i, hem Zeynep’i üzmüştü. Eve gitti. Masaya başını koydu ve düşüncelere daldı.

Sinem kulaklığını taktı. “Berkayyyy!” diye bağırdı. Onu çok özlemişti. Her şey berbat bir hal almıştı. Her şey en başa dönmüştü. Bir karanlığın içinde boğuluyordu. Geçen sefer yaptığı gibi başka bir ülkeye kaçmayı düşünse de, bu karanlığın onu hep takip ettiğini düşünüyordu.

Alina ve Egemen ise kaykay parkını gittiler. El ele tutuştular ve hayallere daldılar. İki zor geçmişi olan, çocukluğunu yaşamamış insan, bir araya gelmişti. İkisi de birbiriyle büyüyordu.