TUTSAK ZİHİNLER

Dalgalar gibi bir kıyıdan diğerine savrulduğumuz çok zaman olmuştur insanın içinde.
İnsan yaşadığı müddetçe doğru zamanı beklemenin de ne kadar olası bir davranış olduğunu daha iyi anlarmış. Bazen gerçekten çok içtenlikle istersin yaşadıklarının üstesinden gelmeyi. Geçmişinden almak istediğin intikamla yanıptutuşursun ama sonra durup bir aydınlanma yaşarsın; o almak istediğin intikam bile sen o an olmasını istiyorsun diye gerçekleşecek değildir.
Ben pes etmiyordum. Kaldığım yerden devam edebilmek için en doğru zamanı bekliyordum. Çünkü asıl amacımdan sapıp aklımın karışmasına neden oluyordu onlarla geçirdiğim zamanlar.
Ben kendi kalbimin sesini duymayı bırakalı yıllar olmuştu ama her karşıma çıktığında bir tarafım kendime delice kızmaya başlıyordu. Zihnimde bir ses "Neden?" diye yankılanıyordu.
Neden insanları kendinden daha çok itiyorum?
Sonra o ses susuyordu ardından içimdeki bir diğer taraf haykırmaya başlıyordu.
Çocukluğumu yaşayamayıp erken büyümemi sağlayan o taraf...
"Eğer geçmişin özlemi ağır basarsa sana yapılanları hatırla."
Asla bitmek bilmeyen bir kısır döngünün etrafına sıkışıp kalmış gibiydim. Hangi kararı vermiş olursam olayım kendimi suçlamaya devam edecektim. Sonucunda bir tarafım üzülecek olsa da en azından bu sefer kazanan tarafta olacaktım. Hakkımı korumak için elinden gelen mücadeleyi vermiş olacaktım.
**
Bu sabah evde dururken bile duvarlar üstüme üstüme geliyordu. Olduğum yerde sıkışıp kalmışım bir an önce kendimi dışarıya atıp ferahlamam lazımmış gibiydi. Kapı pencere açsam bile içeriden gelen bir his beni boğuyordu.
Ortada hiçbir şey yokken bir anda gelen buğran duygusuydu sanırım. Yıllardır peşimi bırakmamış her yaşadığımda kendime güvende olduğumu söylesem de bir türlü üstesinden gelmeyi başaramadığım bir histi.
Daha fazla evde kalmam ve biran önce dışarıya çıkmam gerektiğini anladığımda üzerimi değiştirmiştim. Ardından yanıma birkaç parça eşyamı alıp kendimi hızlıca dışarıya atmıştım.
İşte o an derin bir nefesi gerçek anlamda içime çekip kalp ritmimin normale dönmesini sağlayabilmiştim.
Yol boyunca öylece ilerleyip, kafamı toparlayabilmek adına dolaşıyordum. Üzerimde olan kıyafetleri bile doğru düzgün seçememiştim. O an aklımda yalnızca evden çıkmak olduğu için elime geçen ilk şeyleri giyinmiştim.
Yürümeye devam ederken bir pastanenin yanından geçtiğimde biraz duraksamıştım. Sabah kahvaltılarından pek hoşlanmıyordum. Genelde günün ilk öğününü sade kahve ile kapatanlardandım. Karnım ne kadar aç olsa öğlene kadar pek bir şey tüketmezdim.
Ama pastanenin camından içeriye baktığımda gözüm simitlere takılmıştı. Küçüklüğümde de kahvaltı yerine masada simit gibi bir seçenek varsa tercihim ondan yana olurdu. Ama son zamanlarda çok tükettiğim bir şey değildi.
Uzun zaman sonra o rafta görünce ilk defa sabahları canım bir şey çekmişti. Pastaneye girip girmemekte kararsız kalsam bile, sonunda daha fazla tereddüt etmeyi bırakıp kapısından içeriye girebilmiştim. En azından bir parça alsam yolda gidene kadar atıştırmış olurdum.
Tezgaha yaklaşıp simitlerden bir tane istediğim söylemem ile kadın hemen alıp poşetin içine yerleştirmişti. Ücretini ödeyip, elime tutuşturulan poşeti aldığımda hızlıca arkamı dönmüştüm.
‘‘Bulut?’’
Karşımda hiç beklemediğim bir anda onu görmemle dudaklarımdan istemsizce dökülmüştü.
O da benimle denk geldiğine şaşırmış bir ifadeyle duruyordu. Uzay’ın aksine Bulut’un bana olan bakışlarında bir acıma duygusu yok, aksine fazlasıyla buz gibi bir tutumdaydı. Buraya geri döndüğümden beri diğerlerini olduğu kadar Bulut’la da birkaç kez denk gelmiştik ama ilk defa bu kadar yakın bir mesafedeyken yüzünü dikkatle incelemeye zamanım olmuştu. Çocukluğunda olan altın sarısı saçları hiç değişmemişti. Hâlâ parıldıyordu. En önemlisi de bakışlarında gördüğüm o sert olmaya çalışan, kaşlarının çatık halde konumlandığı ifade değişmemişti.
Zaman geçse de insan benliğinden bazı parçaları taşımaya devam ediyordu. Kişiliğin belli boyutta değişime uğrasa da, çocukluktan kalma o masumluğumuz içimizde bir yerlerde gizlice yaşamaya devam ediyordu.
Benim üzerimde olan kıyafetlere kısaca göz atmıştı.
‘‘Buralara yakın mı oturuyorsun?’’
‘‘Neden soruyorsun bunu? Baştan söyleyeyim sende gereksiz yere konuşalım anlaşalım cümleleri kuracaksan hiç yorma kendini. Arkadaşların yeterince aynı cümlelerin benzerlerini kurdular zaten.’’
İçimde biriken dolmuşluğun patlamasını Bulut’a karşı çıkarmıştım.
Gerçekten sürekli aynı konuların döndürülüp yine başa sarmasından sıkılmıştım. Etrafımdaki herkes onları bir kez dinleyip hatalı olduklarını anlamamı istiyordu. Sonra da bir şans verip yoluma bakmamı. Oysa kimse benim aslında ne istediğimi sormuyordu.
Bulut benim sözlerime karşılık dudağının kenarını alaycı bir tavırla kıvırmıştı. ‘‘Konuşmak isteyen kim? Aksine keşke senin koyduğun sınırı bende çizebilsem.’’ Bir süre gözlerini bir yere odaklayıp düşünür gibi oldu. Ardından ise tekrar benimle göz teması kurdu. ‘‘Gel gör ki ben bir şeylere tepki gösterdiğimde sorunlu ilan ediliyorum. Çünkü her daim onların haklı olduğu sebepleri vardır.’’
Bu cümleleri kuruyor olması bile bana göre saçmalıktan ibaretti. Bakışlarından, tavırlarından belliydi yalnızca öfkesini kustuğu. Yoksa Bulut Keskin’in ağzından çıkan bu kelimelerin gerçeklik payı olduğuna beni kimse inandıramazdı.
‘‘Dalga mı geçiyorsun şuan benimle? Karşıma geçmiş aynı evde kaldığın insanları kötülüyorsun ve bu söylediklerine inanacağımı mı bekliyorsun?’’
‘‘İnan bana benim seni ikna etmek gibi derdim yok. Başına gelen konuyu açmıyorum, konuşarak hallolacak bir şey olmadığının bilincindeyim.’’ İçinde tuttuğu nefesi vermişti. ‘‘Senin yerinde olsam, asla geri adım atmazdım.’’
Biri az önce verdiğim tepkide haklı olduğumu mu söylemişti?
Yargılamadan uzunca nasihat cümleleri kullanmadan sadece benim tutumumun doğru olduğunu dile getirmişti. İlk defa bir karşılık verme zorunluluğu hissetmeden savunmaya geçmeden sürdürebileceğim bir diyaloğun tam ortasındaydım.
‘‘Bende öyle yapacağım şüphen olmasın.’’
Son cümle olarak bunu söylediğimde oradan gitmek istemiştim ama tekrardan Bulut’un sesi ile irkilmiştim.
‘‘Uzay bizde her durumu çözebilen tek kişi olarak kendini gördüğünden, Ülkü’ye bir söz verdi. Seni tekrardan bizimle yaşamaya ikna edeceği için.’’
Duyduğuma şaşırmamıştım. Çünkü onun kardeşleri için yapamayacağı şey olmadığı net bir şekilde görülebiliyordu. Benim için olan uğraşının hem kendi vicdanını rahatlatmak hem de bir şeyleri düzene koyduğunu ispatlaması olduğu aşikardı.
Tek anlamsız gelen Bulut’un sanki onun foyasını ortaya çıkarıyormuş gibi kinle bana bunları yansıtmasıydı. Çünkü benim çocukluğunu bildiğim Bulut da beraber büyüdüğü kardeşlerine toz kondurmazdı.
‘‘Bu bilmediğim bir şey değil. Ama asıl soru senin bana bunu anlatıyor olman.’’ Bu sefer ben onun tavırlarını çenesinin kasılmasını dikkatle gözlemlemiştim.
‘‘Söylesene, seni bu kadar öfkelendiren ne yaşamış olabilirsiniz?’’
Aklıma Ülkü’nün çalıştığı restorana Bulut’un olay çıkarttığı gelince her şey bir yapbozun parçaları gibi yerine oturmaya başlamıştı. Bulut’un yaptığı borcu Ülkü’nün evdekilere anlatmasından dolayı çıkan ve büyüyen bir tartışmaydı. Bulut’un gözlerinden öfke saçan hallerinin asıl sebebi net olarak oturmuştu.
Bulut konuşmadan önce gerilmiş gibi elini alnına götürüp ovmuştu. ‘‘Sen sadece sahte bir arkadaşlığın içinde olmadığın için sevin. Gerisini kurcalama!’’
‘‘Peki, uyarın için tekrardan sağol. Ama benim gözümde sende en az onlar kadar sahtesin. Bunu da unutma olur mu?’’
Yüzüme bir gülümseme yerleştirip kapıdan dışarıya çıkmıştım. Az önce Bulut bana içindekileri dökmüştü. Uzun zaman sonra onlardan biriyle tartışmadan sürdürebildiğim bir iletişim içerisinde olmak garip hissettirmişti ama hepsinden daha fazla şaşırtanı ise Bulut’un, Uzay’a olan öfkesinin kolay kolay dinmeyeceğinin sinyallerini almıştım.
Sadece benim onlara karşı oluşturduğum bir cephe yoktu, onların da kendi içlerinde kırılmaları olduğunu biliyordum artık. Bulut’tan bu sitemleri duyduktan sonra az da olsa haklarında bir bilgi edinmiştim. Ama ondan da önemlisi, ilk defa biriyle benzer fikirlerde olmam garip ama aynı zamanda ruhumu besleyen bir durum olmuştu.
**
Yalnız başıma yürüyüş yaptıktan sonra bir yerde duraksayıp nefeslenmiştim. Az önce aldığım simitten bir ısırık alıp iştahla onu yemeye başlamıştım. Simidi yavaş bir şekilde her bir ayrı lokmada ağzıma atarken zihnimin içinde yine susmak bilmeyen düşünceler dolaşmaya devam ediyordu.
Uzaktan bana doğru gelen bir kadına gözlerim takıldığında tanıyor muyum yoksa birine mi benzetiyorum edasıyla dikkatle incelemiştim. Birkaç adım daha yaklaşmasının ardından o kişinin Gamze olduğunu anlamam çok uzun sürmemişti.
Benimle göz göze geldiğinde başımla selam vermiştim. ‘‘Günaydın!’’
Ama Gamze ise benim aksime oldukça dalgın görünüyordu. Gözleri kan çanağına dönmüşcesine kıpkırmızıydı. Ağladığını fark etmemle telaşla yanına doğru gitmiştim.
‘‘Gamze? Her şey yolunda mı?’’
Eliyle yanağına süzülen gözyaşını silmişti. Buna rağmen bir taraftan da hâlâ ağlamaya devam ediyordu. ‘‘Ben hiç iyi değilim!’’
Bir anda kollarını bana dolayıp hıçkırıklara gömülmesiyle ne yapacağımı bilemeyip öylece duraksamıştım.
‘‘Tamam sakin ol, gel oturalım şöyle.’’
Ona eşlik edip yanı başımızdaki kaldırıma oturtturduğumda elimden geldiğince destek vermeye çabalıyordum. Ne kadar başarılı olduğum meçhuldü ama yine de karşımdakinin acısını anlayabilmek için bir çaba gösteriyordum.
‘‘Benim birkaç ay sonra nikahım vardı Parla, biliyor musun?’’ Yutkunarak konuşmasına birkaç saniye ara vermişti. Ardından ise anlatmaya devam etmişti.
‘‘Evlenip gerçekten bir yuva kuracağıma çok inanmıştım. Bugün sevdiğim adamın hayatında bir başkası olduğunu öğrendim. Aslında bir ilişki varmış ama meğerse o ilişkide üçüncü kişi benmişim de haberim yokmuş.’’ Ellerini yüzüne bastırdığında ‘‘Bunu bana çok normal bir durummuş gibi söyleyip anlayış göstermemi bekledi. Yaptığı iğrençliği bile kabul etmeyip güzelledi! Parla ben yıllarca nasıl bir narsistle berabermişim?’’
Haykırışlarında sonuna kadar haklıydı. Bazen hayat bize gerçeği geç görmemizi sağlardı. O yaşanana kadar bir çok acı tecrübenin mağduru olurduk. Ama o aydınlanmayı bir defa yaşadığımızda bugüne kadar kaybettiğimiz zamana odaklanmak yanlıştı. Bundan sonrası için kurtarabildiğimiz kalan zamanımızla teselliyi bulmalıydık.
‘‘Utanması gereken sen değilsin. Çok acı çekiyorsun görebiliyorum ama bu durumda suçlu olan sen değilsin. Nikah olmadan onu gerçek anlamda tanımış oldun.’’
‘‘Benim için zaten bitti! Böyle bir durumu hangi kadın sineye çeker ki? Ama bu evlilikte karar mercisi maalesef ben değilim.’’
‘‘O ne demek şimdi? Senin kararlarından kime niye sorgulasın?’’
‘‘Ailem için durum pekte öyle değil. Bir kere evlilik yoluna giren kadın kendi isteğiyle o karardan vazgeçemez. Çünkü bir kere aileler kararı vermiştir. Eğer kadın vazgeçerse de, aile evinde dönmesi için ona yer kalmamıştır.’’
Hayatımda duyduğum en anlam veremediğim cümleler Gamze’nin ağzından dökülmüştü. Gerçekten böyleleri var mıydı? Kendi evladının mutluluğunu hiçe sayıp göz göre göre mutsuz olacağı bir ateşin içine atabiliyorlar mıydı?
‘‘Gamze tüm bu olanlardan sonra sırf ailen istemiyor diye sen o şerefsize nasıl dönebilirsin Allah aşkına? Vardır illa ki bir çözümü. Konuşursun anlatırsın...’’
Haddim olmadan duygularımı karıştırıp fazla tepki vermiş olsam da şuan kızın durumuna karşı kayıtsız kalmak elde değildi.
‘‘Ben kendi ailemi tanımıyor muyum? Şiddet yoksa o nikahın olmaması için bir engel yok demektir. ‘Evlilik iki insan arasında olmaz aileler de evlenir’ demeleri doğruymuş.’’
Elimle onun omzuna dokunmuştum. ‘‘Bak biz birbirimizi çok tanımıyoruz ama bence hiçbir kadın çaresiz kalmamalı. Her zaman bir ihtimal daha vardır ve sende istemediğin bir evliliğe mecbur kalmayacaksın.’’
Benim ona karşı nasıl bir yardımım dokunabilirdi henüz aklıma hiçbir şey gelmiyordu ama yinede çaresizliğin ne demek olduğunu her hücresinde yaşamış biri olarak başka birinin acısına sessiz kalmayacaktım.
‘‘Parla çok garip biliyor musun? İnsan neye üzüleceğini şaşırıyor. Aşkından ölüp bittiğim adamın beni aldatmasının acısını mı yaşasam yoksa bu durumu kendi aileme bile ispatlayamamanın mı?’’ Benim gözlerimin içine baktı. ‘‘Sende aşık olup birini sevmişsindir illa ki, hem canından çok severken hem delicesine nefret etmek korkunç bir şey.’’
Hiç aşık olmamıştım.
Fakat anlattığının nasıl bir his olduğunu ezberlemiştim. Hem çok severken hem nefret etmek... İlk zamanlar içindeki sevgiden vazgeçemiyorsun. Her seferinde zihnin yaşadığın güzel hatıraları anımsar bir ikilemde bırakıyor.
Sonra zaman geçtikçe anıların gerçekliği kayboluyor. Mutlu anları bile kopuk kopuk hatırlar hale geliyorsun.
Bir bakmışsın ki o kadar uzun zamandır geçmişle kendini avuturken, gerçeklerin asıl yüzünü yok saymışsın. Ve o andan sonra kendini hayallerle avutmak yerine sana yapılmış hatalar daha baskın hale gelmiş.
Kalbin taş tutmuş gibi hissediyorsun ama aslında kalbin sadece sevmeyi unutmuş.
**
Gece geç saatlere kadar Gamze’yi yalnız bırakmayıp onunla kalmıştım. Zihnimizi biraz olsun dağıtmak ve özgürce eğlenebilmek üzere yakınlarda sıkça adını duyduğum bir mekana gelmiştik.
Etraf beklediğimden çok daha kalabalık, müzik ise kulakları sağır edebilecek cinstendi ama ikimiz de asla aldırış etmeden önümüzdeki bardağı hızlı bir şekilde bitirdikten sonra Gamze’ye dönmüştüm. İçinde biriken öfkeden dolayı ne kadar içse bile yetmiyormuş gibi bir yenisini daha istiyordu.
Kulağına doğru yaklaşıp sesimi duyabilmesi için oldukça yüksek bir tondan konuşmuştum.
‘‘Biraz yavaşlasan fena olmaz bence!’’
‘‘İnan bana bu bile gördüklerimi unutmama yetmiyor. Biraz olsun kafamı dağıtmamı sağlıyor, hepsi bu.’’
‘‘Sen yine dikkatli davran.’’
Gamze benim uyarımı anlamış gibi yapsa da asla dikkate almamıştı. Bense fazla üzerine gitmemeyi tercih etmiştim. Çünkü insana böyle zamanlarda iyi gelen yalnızca kendi içinden geleni yapmasıydı. Hissettiğin gibi yaşarsan ancak o zaman hayatının gerçek bir anlamı olabilirdi.
Bir süre daha elimizdeki kadehi içmeye devam ettikten sonra lavaboya gitmek için kısa bir an onun yanından uzaklaşmıştım.
Sağdaki koridora doğru yöneldiğimde etraftaki sesler hâlâ çalmaya devam etse de bir nebze azalmışlardı. Kadınlar tuvaletinin önüne geldiğimde, kapının koluna doğru uzanmıştım. Tam o an bileğimi kavrayan bir el olduğunu fark etmemle bakışlarımı çevirmiştim.
Hemen yanı başımda eli hâlâ bileğimi kavrar halde duran Taner’i fark etmemle bir adım geri çekilip elimi de hızla geriye çekmiştim.
‘‘Kaç gündür arıyorum seni. Telefonlarıma bile bakmayıp yok sayıyorsun. Beni görmezden geldikçe hayatından yok olacağımı mı düşünüyorsun?’’
Karşıma geçmiş benden hesap sorarcasına tavrından dolayı iyice gerilmiştim. ‘‘Senin zaten benim hayatımda hiçbir zaman yerin yoktu! Ben sadece senin sınırını çiziyorum.’’
‘‘İstediğin kadar beni umursamıyormuş gibi davran. Gerçeği ikimizde gayet iyi biliyoruz. Seni bu hayatta tek kabullenen, olduğun gibi sevebilecek tek kişi benim.’’
Onu dinlerken asla dikkate almayıp o şekilde cevaplama gereği duymuştum. ‘‘Sevgi dilendiğimi kim söyledi?’’ Taner’in yüzene her baktığımda içimi saran o tiksinti duygusuyla baş başa kalıyordum. İçindeki kötülüğün vücut bulmuş haliydi resmen. ‘‘Sen yaptığın davranışlarını ‘sevgi’ adı altında bir kalıba sokmaya alışmışsın ama ben seni uyandırayım. Bırak seni sevmeyi, hiçbir zaman ben seninle aynı safta bile yer almam.’’
Beni alaya alıyorcasına uzun bir süre sinir bozucu sesiyle karşımda kahkaha atmıştı. ‘‘Biz aynı saflarda defalarca yer aldık hatırlatırım. Hatta senin geçmişin benimkinden çok daha karanlık. Bu gerçeği ikimizde iyi biliyoruz değil mi?’’
Yaptığı imadan sonra etraftaki kalabalığı hatırladığımda daha fazla bu konuşmanın uzamaması için geçiştirmeye çalışmıştım. ‘‘Kes artık! Burada kalıpta senin bu saçma sapan zırvalıklarını dinleyecek değilim.’’
Onu sertçe kenara ittirip yanından uzaklaşıp birkaç adım ilerlediğimde arkamdan yüksek bir sesle bağırarak konuşmuştu.
‘‘Başına gelen her şeyi hak etmişsin! Çünkü sende masum çocukların ölüme sürüklenmesine bir nevi suç ortağı olmuşsun.’’
Beni en çok neyin yaralayabileceğini bildiği için o da bu yolu seçmişti. Bir yanım söylediklerine takılmamam gerektiğini söylese de fazlasıyla en derinlerime dokunmuştu.
Gözümün önünden tüm yaşadıklarım beyaz bir perde gibi geçmeye başlamıştı. Sırf işkenceye maruz kalmamak, günlerce aç bırakılıp bir odaya kapatılmamak adına yaptıklarımı ben bile kendi içimde sindiremezken bir başkası tarafından yüzüme vurulması detayı kendi benliğimden utanmamı sağlıyordu.
Yalnızca yaşamak uğruna bile olsa binlerce çocuğun organ naklinin yapılmasına bende sebebiyet vermiştim. O insanların akıttığı her göz yaşında, her haykırışlarında en acısı da binlercesinin ölümünde benim de parmağım vardı.
Ömrüm boyunca asla silinmeyecek olan bir leke olarak kazınmıştı. Her ne kadar onlar kadar elimden ne onları ne kendimi kurtarabilecek bir şey gelmese de bu bile isteye o çocukları kandırıp kaçırılmalarını sağlamamı masum kılamazdı.
Öfkeyle onun üzerin yürüdüğümde ‘‘Tek kelime daha etme!’’ diyerek haykırmıştım.
‘‘Sadece gerçeklerle yüzleşmene yardımcı oluyorum Parla. Seni babam çekip aldı oradan! Eğer kalmaya devam etseydin sonunun ne olacağını ikimizde tahmin edebiliyoruz değil mi?’’ Çene kasları belirginleşmişti. Bu sefer o alaycı tavrı bir kenara bırakıp bana doğru birkaç adım yaklaşmıştı. ‘‘Babama nasıl itaat ediyorsan bana da edeceksin! Şuan çalıştığın iş yerinden kaldığın eve kadar hepsine olanak sağlayan biziz! Yani kısaca o çok güvendiğin sarsılmaz dağ olan Hakan Uzun olmasaydı sen bir hiç olacaktın!’’ Dişlerini sıkarak konuştuğunda amacına ulaşıp beni bu hale getirmenin hazzını yaşıyor gibiydi.
Bedenim istemsizce titremeye başlamıştı. Sinir sistemim kitlenmek üzereymiş gibi hissettiğimde olduğum yere zımbalanmışçasına hareket dahi edememiştim.
İç sesim deli gibi bir tepki vermem gerektiğini haykırıyordu. Bana onca hakareti edene bu yaptıklarını yanına bırakmamam için harekete geçmem gerektiğini söylüyordu.
Elimde değildi sanki. Gözümün önüne sisli bir şekilde buğulanmış etraftaki insanların bile yalnızca gürültüsünü duyup görüntüleri varla yok arasında kalmıştı.
Sakin kalabilmek adına aldığım nefesleri düzenlemeye çalışırken Taner ise aynı ses tonuyla bir kez daha konuşmuştu.
‘‘Annenle baban yaşasalardı sen onların en büyük utanç kaynağı olurdun.’’
Dizlerimin bağı çözülmüşcesine dengemi kaybedip olduğum yere çömeldiğimde görüntüler birer birer daha keskin biçimde kayboluyorlardı. Dizlerimi kendime doğru çektiğimde ise zihnimin içinde bambaşka farklı sesler duyulmaya başlamıştı.
Kaç saniye kaç dakika geçmişti bilmiyordum. Zaman benim için durmuştu o an. Geçmişteki çoğu an karışık bir şekilde zihnimde tekrar canlanmaya başlamıştı. Her bir sahne gözümün önünden geçerken istemsizce çığlık atıyordum. Bir an önce bu kabusun bitmesini dilerken sanki tekrardan o zamana hapsolmuşum hissediyordum.
Son bulmalıydı artık! Her gün aynı zamanı tekrar tekrar yaşamak istemiyordum. Zihnimden silinmesini isterken şuan ise zihnim geçmişin esiri olmuştu. Ben ise sesimi kimseye duyuramadan olduğum yerde tek başıma mücadele ederek çırpınıyordum.
Artık nefesimi de kontrol edemediğimi farkına vardığımda bir anda elimi sıkıca kavrayan bir eli hissetmemle o dokunuşun beni acıtmadığını kavrayabilmiştim.
Bir takım sesler geliyordu ama hiçbirini net şekilde algılayamıyordum. Onca karmaşanın içinde ise zorda olsa tek bir cümleyi anlamdırabilmiştim.
‘‘Yanındayım, benimle kal Parla. Sakın kapatma gözlerini. Geldim bak. Buradayım...’'