BEKLENMEDİK HAMLE

Yüreğim bir ağacın dallarında olan yapraklar gibi birer birer dökülüyor, nefesim sessizce çırpınıyordu adeta, sanki küçük bir kelebeğin kanat çırpması misaliydi.

Şu kısacık yaşamda bugün varız ama belki yarın hiç olmayacağız. Yarına odaklandıkça bugün yaşayacağımız koca bir hayatı ellerimizden kayıp gidercesine kaybediyoruz. Tıpkı hayatımızın büyük bir çoğunluğunun odağının geçmişte olduğu gibi diğer yarısı ise geleceğe ait oluyordu. Hiçbir zaman anda kalmayı başaramıyorduk.

Kurduğumuz planlar, içimiz soğusun diye yapmak istediklerimiz var. Günü gelirde yapamazsak kendi içimizde ukde kalacak olayları, gün yüzüne çıkarmak için fırsat kolluyorduk.

Bugün uzun zamandır ertelemekte olduğum bir durumu nihayet harekete geçirme fırsatına erişmiştim.

İstanbul'da adını sıkça duyduğum restorandan içeriye giriş yaptığımda gözlerimi etrafta gezdirmiştim.

Mekan oldukça nezih ve ferah görünüyordu. Tam öğlen saatleri olduğundan yoğunluğu da beklediğimden fazlaydı. Buraya gelmemin asıl amacı ise Ülkü'ydü...

Mutfak şefi olarak bu restoranda çalıştığını öğrendiğim günden beri hakkında detaylı araştırma yapmıştım. Bugün yalnızca onu izlemekle kalmayacak aynı zamanda gerçek bir acıyı tatmasına şahit olacaktım.

Masaların arasından içeriye doğru ilerledikçe Ülkü’yü daha rahat görebilmek için mutfak bölümünün camına yakın bir masaya yanaşıp sandalyeyi geriye çekip oturmuştum

Gözlerim birkaç saniye içinde Ülkü’yü gördüğünde saçlarını yukardan toplamış üzerindeki beyaz önlüğüyle tüm dikkatini önündeki tabağa odaklanmış durumdaydı. Ülkü dışarıdan bakıldığında kariyerinin zirvelerini yaşamakta olan başarılı bir kadındı. Benim yapamadığımı o yapmış kendi hayatını kurmak adına oldukça büyük bir adım atmıştı.

Ben kendi içimde düşüncelere dalmışken yanıma gelen garsonu fark edip uzattığı menüye hızlıca göz gezdirmiştim. Siparişimi vermemin hemen ardından "Tabi efendim başka bir arzunuz var mı?’’ sorusuna ise başımı iki yana sallayarak karşılık vermiştim.

Benim zamanında yaşamış olduğum gibi onu da kendi enkazının içinde çırpınışlarını seyredecektim.

Buranın müdürü ile daha önceden yaptığım görüşmelerin sonucunda, en önemlisi de Hakan beyin devreye girmesiyle bugün Ülkü'nün son iş günü olmasını bizzat izlemeye gelmiştim.

Benim zamanında yaşamış olduğum gibi onu da kendi enkazının içinde çırpınışlarını seyredecektim.

Zalimlik değildi bu. Geç kalınmış bir hesaplaşmanın izleriydi. Benim mutsuzluğumdan beslenip hayatta kalan herkesin kendi cehennemlerini yaratarak yanmalarının sebebi olacaktım. Gram pişmanlık yaşamadan...

Aklımla kalbim nihayet karara tutunmuşlardı.

Çünkü benim kaybedecek hiçbir şeyim kalmamıştı. Vicdanım ise bundan böyle yalnızca kendim için işleyecekti.

Olduğum yerde öylece beklerken bir anda kapıdan içeriden hışımla giren Bulut’a gözlerimin kaymasıyla, yüzünden okunan gerginlik bir hayli belirgindi. Her neye öfkelendiyse suratı kıpkırmızı olmuş boynunun oradaki damarı belirginleşmişti.

Beni bile gözü görmeden mutfağa Ülkü’nün yanına doğru hızlı adımlara gitmişti. Ülkü ise onu görünce elindeki işi bir kenara bırakıp Bulut’a dönmüştü. ‘‘Niye buraya kadar giriyorsun? Mutfağa başkalarının girmesinin yasak olduğunu biliyorsun.’’ Ülkü onu uyarırcasına konuştuğunda Bulut ise asla dinlemeyen bir hale bürünmüştü.

‘‘Başlatma şimdi mutfağa!’’ Ses tonu olması gerekenden fazla çıktığında ikisinin arasındaki bu gerginliğin sebebini daha çok merak eder olmuştum.

‘‘Neden yaptın bunu Ülkü? Bana söz vermiştin evdeki kimseye söylemeyeceğine dair.’’

‘‘Bulut önce sesinin tonunu bir alçalt öyle konuş benimle. Burası iş yerim, sende bağırmaya devam edeceksen bu konuyu evde konuşalım, lütfen.’’ Bulut’un aksine Ülkü daha yapıcı bir tondan konuşmuştu.

‘‘Ben soruma cevap almadan gitmeyi düşünmüyorum. Benim aralarından en güvendiğim sen olduğun için gelip anlattım. Sen ne yaptın? Beş dakika bile ağzında tutamadan diğerlerine koşup yetiştirmişsin.’’

Ülkü bu cümlelere karşılık yüzünü buruşturmuştu. Pişmanlık ifadesi duyduğu her halinden anlaşılıyordu ama buna rağmen Bulut'a doğru bir adım atarak sözlerine devam etmişti.

‘‘Boğazına kadar borca batmış haldeydin! Motorunu sattın yine de karşılamadı o para. Bizden de yardım istemiyordun. Benimde aklıma başka bir çözüm yolu gelmedi.’'

Ülkü konuştuktan sonra Bulut ellerini çok sert bir şekilde birbirine vurup alkışlamıştı. "Bravo sana! Yine kahramanlığını yapıp gidip herkese benim nasıl boktan bir herif olduğumu kanıtlamış oldun!’’

‘’Bulut ne alakası var? Benim tek yaptığım sana yardımcı olmaktı. Uzay’a gidip anlattım çünkü benden yardım kabul etmiyordun. En azından belki o bir şeyler yapabilir diye düşündüm hata mı ettim?’’

‘‘Hata ettin! Bu sefer hata ettin Ülkü!’’ Bulut elini tezgaha vurduğunda Ülkü’nün gözlerinin dolması bir olmuştu. Ancak Bulut onu asla önemsemeden ağzına geleni dile getirmeye devam etmişti. ‘‘Bulut zaten girdiği her işte başarısız oluyor, hep başına bir olay açıyor arkasını da başkaları toparlıyor değil mi?" Durdu ve bir süre bekledi. "Ben bu sorunumu tek başıma halledebilirdim. En azından bu sefer kimseye yük olmadan.’’ Öfkeyle karışık ses tonunda kırgınlıkta vardı.

‘‘Ama halledemedin Bulut... Eğer senin iyiliğini düşündüm diye suçu bana yıkıyorsan orası sana kalmış. Ben senin için çabalamak istemiştim sadece. Öylece durup her gece mutsuz olmanı izlemek istemedim.’’

Ülkü’nün konuşurken sesinin titremesi, karşısında ona bu şekilde bağırıp öfkesini kusan biri varken bile naif kalabilmesi sadece Bulut’u dostu olarak gördüğünden olamazdı. Ülkü’yü beş dakikadan fazla inceleyen biri o bakışların altında başka bir duygunun yattığını çok net fark ederdi ama şuan gördüğüm bu tabloda fark edemeyen tek kişi Bulut gibiydi...

‘‘Doğru bildiğini yaparak beni kaybettin ama Ülkü. Ben senden iyilik istemedikçe hiçbir şey yapma öylece dur! Senin yardım adı altında yaptıkların bana iyi gelmiyor anlasana! Bu yaptığınla da sana güvenmemem gerektiğini bir kez daha kanıtladın.’’

Mekandaki herkes onları izliyordu. İkisi ise hiçbir şeyi umursamadan yüksek tondan tartışmalarını sürdürüyorlardı. Ne kadar sürenin geçtiğini hatırlamıyorum. En son hâlâ aynı seviyede tartışmalarına devam ederlerken restoranın sahibinin yanlarına gelmesiyle ikisi de susmak zorunda kalmışlardı.

‘‘Bu ne rezalet böyle?! Tüm müşterilerin rahatsız etmeye ne hakkınız var?!’’

Üllkü’nün panikten eli ayağına dolanmış ne tepki vereceğini bilemeyecek haldeydi ‘‘Ben çok özür dilerim efendim, hemen işimin başına dönüyorum. Bir daha asla böyle bir şey yaşanmayacak emin olabilirsiniz.’’

Defalarca özür dilese bile tam karşısında duran patronu oldukça kendinden kararlıydı.

‘‘Ülkü, derhal eşyalarını toplayıp terk et burayı. Artık bizimle bir ilişkin kalmadı. Muhasebeye git çıkışını versinler.’’

İşine son verilmişti. Bu cümleleri duymanın bile onun için nasıl bir yıkım olduğunu tahmin edebiliyordum. Önce Bulut’a karşı kırgınlıkla bakarken hıçkırıklar eşliğinde ağlamaya başlamıştı. Beyaz önlüğünün bağcıklarını çözüp tezgah bıraktığında oradan ayrılıp hızlı adımlarla koridorun sonundaki lavobonun kapısından içeri girmişti.

Buraya gelmemdeki amaç onun işten atılmasıyken ben duruma müdahale etmeden Ülkü kovulmuştu. Mutlu olmam, onun acısından beslenmem gerekmez miydi? İstediğim tamda buydu. Onun da canının yanması.

Peki neden ruhum bin parçaya ayrılıyormuş gibi sıkışıyordu?

Ülkü’nün ağladığını görmemle benim içime de bir karanlık çökmüş derinden bir ağlama isteği duyuyordum.
Durduramıyordum...

Onun acısını mı hissetmiştim?

Göğsümün daralmasıyla nefesimi içime çekerken bile kesik kesik geliyordu.

Bilinçli bir şekilde hissedilen bir an değildi bu. Kendiliğinden ortaya çıkmıştı hemde uğruna hiç üzülmemem gereken birine karşı.

Daha henüz siparişim gelmeden masadan kalkmam bir olmuştu. Masaların yanından geçmekte olan garsona dönüp ‘‘Siparişimi iptal edin lütfen.’’ dedikten sonra çantamı elime alıp lavabonun olduğu tarafa doğru yürümüştüm. Kapının tam önünde durup açmak için elimi kola uzattığımda içeriden gelen su seslerinin yanında Ülkü’nün bağıra bağıra ağladığını işitmiştim.

Durdum, elim o kapının kolunu aşağı indirip içeriye girmeye cesaret edemedi. Ben onun mutsuzluğunu görünce içim soğur diye düşünürken, canımın tam orta yerinden kavrulacağı ihtimalini hesaba katmamıştım.

Ben ne kadar onu kalbimden söküp attım desem de derinlerde bir yerde hâlâ Ülkü’ye karşı sevgim kalmış olmalıydı. Müdürü onu kovduğunda bana bağırılıyormuş gibi hissedip kendimi onun yerine koymuştum.

Önümdeki kapıyı açsam ne değişecekti?

Beni küçüklüğümde bırakıp giden ikizime mi destek olacaktım?

Hayatını kaydırmak için buraya geldiğim kız işinden atıldı diye mi?

Birine gururum diğerine vicdanım engel olurdu. Kapının arkasında sesimi bile çıkarmadan elimle ağzımı kapatıp öylece durmuştum. Kendi ağlayışlarım dışarıdan duyulmasın diye...

Sadece bir kapılık mesafe vardı aramızda ama dışarıdan görünen tarafı buydu, içeriden ise kapı değil aramızda aşılması gereken sonu görünmeyen bir köprü vardı.

Kötü biri değildim ben, iyiliğin ne demek olduğunu unutmuştum.

Kaç dakika orada öylece bekleyip içeriden gelen hıçkırık sesleriyle beraber gözyaşı döktüğümü hatırlamıyordum. Kapıya son bir kez içim gidercesine baktıktan sonra restorandan çıkmıştım. Kendimi dışarı atar atmaz gözümdeki yaşları silmiştim silmesine ama suratımın ağlamaktan kıpkırmızı, gözlerimin şiş halini saklamam mümkün olmuyordu.

Tam yanıbaşıma arabasını park etmek üzere olan kişinin Uzay olduğunu anlamamla onunla karşılaşmamak için hızlı adımlarla yürümeye başlamıştım.

Uzay ise arabanın aynasından beni görmüş olmalıydı ki iner inmez beni durdurmak amacıyla peşimden gelip bana seslendiğini duymuştum.

‘‘Parla bekler misin? Bir saniye!’’

Sesinin iyice yaklaşmasıyla bende duraksayıp arkamı dönmüştüm. Uzay’ın gözleri benimkilere kilitlendiğinde ikinci kez benim ağladığımı görüyordu. Üstelik bu sefer gözümden akan yalnızca bir damla yaşı değil, ağlamaktan harap düşmüş halimle karşı karşıyaydı. Uzay refleks olarak eliyle benim gözümden akan yaşı silmeye kalkmıştı ama bana temas etmeden elini geri çekmek zorunda kalmıştı.

‘‘Parla neyin var senin? Geçen gün karşılaştığımız o herif mi bir şey yaptı?’’ Ses tonundaki endişeyi hissediyordum. Benimle ilgili konularda gerçekten ilgili davranıyordu. Bana bu şekilde davranmaması için içimden haykırıyordum gözlerine her baktığımda. Bu şekilde bakmaya devam ederse, kalbimin yumuşama ihtimalinden korkuyordum. Olmaması gerekiyordu. Az önce Ülkü’ye karşı zaten taviz vermiştim. Bir başkasına da zayıf tarafımı gösteremezdim.

‘‘Parla korkutuyorsun beni. Biri seni üzecek bir şey mi yaptı anlatır mısın? Susup hiçbir şey söylemedikçe daha çok endişeleniyorum."

‘‘Benim bir şeyim yok ama Ülkü’nün sana ihtiyacı var.’’ Elimle içerideki restoranı işaret etmiştim. ‘‘İçeride, onun yanına git, yalnız kalmasın. Biriyle konuşmaya ihtiyacı var.’’

Uzay benim net bir şekilde bunu söylememden sonra ‘‘Tamam ben şimdi gidiyorum ama sende şuraya oturup bekler misin? Döndüğümde seninle konuşmak istiyorum.’’ Demişti net bir şekilde. ‘‘Lütfen... Lütfen bekle Parla.’’ Aceleci bir şekilde cümlesinin sonuna bunu eklediğinde koşarak restorana girmişti.

Bense olduğum yere çakılı kalmıştım. Gitmem gerektiğini bilsem de aklım Ülkü’deydi. En azından Uzay onunla konuştuktan sonra nasıl olduğuyla ilgili bir haber alırım diye bekliyordum. Şuan mantığıma söz geçiren vicdanımdan nefret etsem de onu dinlemiştim.

Becerememiştim...

İstediğim intikamı alıp içime su serpilmesini yapamadım. Başka birinin canını yakmamla içime acı bir tohum ekmiştim. Benim yüzümden işten atılmış olmasa da dolaylı yoldan sebep olan bendim. Ülkü’ye her baktığımda bu acı tohumunun filizlenişine mi ortak olacaktım?

Bir kenara oturup boş bir şekilde etrafı izlerken uzun bir bekleyişin ardından Uzay tek başına bana doğru geliyordu. Yanında Ülkü’nün olmasını beklerdim. Tek geliyor olması beni tedirgin etmişti.

‘‘Neden tek bıraktın onu? Söyledim ya şuan birisinin yanında olmasına ihtiyacı vardır diye.’’ Uzay’ı yargılarcasına bu cümleleri kullandığımda onunda yüzü asılmıştı. Öğrendiği şeylere canının sıkıldığı yüz ifadesinden dışarı vuruyordu.

‘‘Ülkü yalnız kalmak istediğini söyledi beni de geri yolladı.’’ Ardından bakışları değişip bana dikkatle bakmıştı. ‘‘Huyu kime çektiyse artık...’’

Kinayeli bir şekilde bunları söylediğinde bu sefer cevap vermek yerine aklıma takılanı sormaya devam etmiştim. ‘‘Peki hâlâ ağlıyor muydu?’’

Uzay onu bana anlatırcasına konuşmuştu. "Ne zaman kalbi kırılsa, başından kötü bir olay geçse ağlar. Saatlerce dinmez gözyaşları.’’

Benim aksime ağlamak onun için bir kurtuluş yoluydu. Ben ise göz yaşı dökmekten korkardım. Çünkü ağlamak, acizlik gibi geliyordu bana. Eksik yönünün dışarı yansımasıydı.

Uzay’ın karşısında gözyaşı döktüğüm içinde kendimi içten içe cezalandırıyordum.

‘‘Bu kadar çok istiyorsan sen gidip konuşmayı deneyebilirsin Parla. Beni istemedi ama belki seninle konuşmayı reddetmez.’’ Beni denercesine bu yorumu yaptığımda suratımdaki o meraklı ifadeyi anında silip eski halime bürünmüştüm. Sahte bir gülümsemeyle Uzay’a karşılık verdim. ‘‘Sadece arkadaşın tuvalete kendini kapatıp ağlıyor diye seni uyarmak istedim. Altında başka bir sebep arama.’’

‘‘Benim arkadaşım ağladığı için mi sende burada perişan olmuştun peki?’’ Soru beklemediğim bir anda geldiği için yutkunup birkaç saniye söyleyecek mantıklı bir sebep bulmaya çalışmıştım. Ancak Uzay benim söze girmeme fırsat vermeden konuşmaya devam etmişti. ‘‘İkizin için üzüldün, istediğin kadar inkar et ama ben ne gördüğümü biliyorum.’’

‘‘Ne düşünmek istersen onu düşün o zaman Uzay. Kimseyi bir şeye ikna etmeye çabalayacak değilim.’’

‘‘Senin de kalbinin buz kesmediğini en başından biliyordum. Öfkene tutunuyorsun ama bir gün gardını indirip kalbinin sesini dinleyeceğin gün gelecek Parla.’’

‘‘O gün geldiğinde sizin bu kalpte ki yeriniz çoktan silinmiş olacak.’’