KÜLDEN DOĞANLAR

UZAY

Zihin yorgunluğunun diğerlerinden çok daha karmaşık olduğunu anladığım dönemlerdeydim. Beden olarak değil ama kafamın içindeki düşüncelerle adeta bir labirentin içinde buluyordum kendimi. Benim bu güne kadar verdiğim her kararda doğru olanı seçer yoluma bakmaya devam ederdim ama şuan onu yapamıyordum. Kendim için neyin doğru neyin yanlış olsuğunu çözemiyordum. Bir labirentin içindeyim ve orada sıkışık kalmışım gibi bir histi.

Her birimiz ayrı yöne savrulmuş gibiydik. Kendi aramızda bile büyük çatırdamalar oluşurken bundan sonra nasıl toparlanacağımıza dair bir çözüm yolu üretemez hale gelmiştik.

Bulut'un içine girdiği borçtan dolayı bize tavır almasının nedeni tamamen kendi içindeki gururu ile çatışmasıydı. Onu ne kadar uyarmış olursak olalım ısrarla elindeki parayı sonunu düşünmeden etrafa savurmuştu. Sonunu düşünmeden hareket etmesinin sonucu da kendinibu borç batağının içinde buluvermişti.

Daha önceden çalıştığı iş yerinde yine kendine hakim olamasının sonucu büyük bir arbede yaşanmış, Bulut ise müşterilerden birine saldırması sonucu işine son verilmişti. Her ne kadar kendine göre haklı sebepleri olduğunu dile getirse de, sorunlarıyla tek başa çıkma yöntemi şiddetti. Bu şekilde de etrafındaki insanlarla sürekli iletişim kopukluğu yaşayan biri haline gelmişti.

Tüm bu kovulmasının ardından birde üzerine ödeyemediği borçlar eklenince öfkesinden etrafındaki her şeye ve herkese saldırmaya başlamıştı.

Eğer Ülkü bu durumu bize anlatmasaydı sattığı tek şey o altındaki motor olarak kalmayacağından adım gibi emindim. Nasıl bir sorumsuzluktu bu? O yapmış olduğu borçların devamı kesilmeyecekti. Sonucundabise şuan bulunduğu halinden daha fazla zarar görmüş olacaktı.

Gökyüzünde güneşin batmasıyla beraber Bulut henüz eve gelememişti. Büyük bir ihtimalle sabah Ülkü'ye yaptığı davranışın ne kadar yanlış olduğunu kendisi de farkındaydı. Eğer eve gelirse kendince, bizden duyacağı cümlelerden kaçış yolu arıyordu.

"Uzay, sen bir arasana Bulut'u." Ülkü bana dönüp bunu istediğinde bakışlarından içindeki o merhamet hissini saklayamıyordu. "En azından bugün gelecek mi onu bilsek? Hava soğudu çünkü, o şimdi öfkesinden dışarıda dört dolanıyordur."

"Nerede ne halt ediyorsa etsin! Hiç merak etmiyorum onu." Bunu söylediğimde derin bir nefes vermiştim. Şuan görmek istediğim son insan kendisiydi.

Ada ise az önce içtiği bardağı masasına bırakıp konuşmuştu. "Senin işten kovulmana sebep oldu Ülkü! O seni düşünmemiş sen burada hâlâ onu mu bekliyorsun?!"

"İstesem de kızamıyorum ki ona Ada. Bana en son söylediği cümleleri düşününce çok ağrıma gidiyor. Kendimi suçlu hissediyorum. Sanki ben güvenilmeyecek kadar berbat bir arkadaşmışım gibi." Ülkü uzaklara dalarak sanki o görüntü beyninde tekrar yankılanırmış gibi konuşmasını sürdürdü. "Size anlattığım için benim güvenilmez biri olduğumu söyledi bana. Ben ne yaptıysam Bulut rahat etsin, para derdi düşünmesin diye yapmıştım. Benim amacım onu size karşı küçük düşürmek değildi."

Eren oturduğu sandalyeden ayağa kalkıp, Ülkü'nün yanına doğru gelmişti. "Bunu biliyoruz Ülkü, emin ol Bulut da farkında kötü bir niyetin olmadığını. Hırsını birinden çıkarması lazımdı. Görünen o ki seni seçmiş."

Derin bir nefes verdim. Onun bu bir anda alevlenen hallerine alışkındık. Tartışmak, olay çıkarmak onun elinde olmayan bir sebepti ancak bu sefer aramızdan birinin işine son verilmesine sebep olmuştu. Ülkü'nün tek tutkusunun mutfakta olmak, çalışmak olduğunu bildiği halde bunu yapmıştı...

Azda olsa Ülkü'ye moral vermek amacıyla konuşmaya dahil olmuştum. "Söylediklerini kendi kulağı bile duymamıştır o sinirle. Öfkesi geçince senden özür dilemek için fırsat kollayacaktır."

Ada kaşlarını çatmıştı. "Sende bu sefer affetmeyeceksin Ülkü!" Aramızda bu duruma en çok tahamül edemeyenlerden biriydi. Cümleleri ağzından çıkarken bile hâlâ anın öfkesinde gibiydi. "Bu kaçıncı ya? Bulut canı isteyince olay çıkaracak, herkese ağzına geleni söyleyecek ve bizde günün sonunda hiçbir şey olmamış gibi sineye çekmeye devam mı edeceğiz?"

Göz ucuyla Eren'e baktığımda bu konuşmalardan pek hoşnut değil gibiydi. "Peki ne yapalım Ada? Hepimiz sırtımızı döndük diyelim bu çocuğa sonrasında ne olacak? Bulut tek başına kaldıkça daha fazla yanlış kararlar vermeye devam edecek. Onu tanımıyormuş gibi konuşmayın."

Ellerimi birbirina kavuşturup derin bir nefes vermiştim. "Tepkimizi koymak ona sırtımızı dönmek değil. Asıl her yanlış yaptığında sırtını sıvazlarsak biz hata yapmış oluruz. Daha fazla akıllanmaz, kafasının dikine gitmeye devam eder!"

Sözlerimin hâlâ arkasındaydım. Ne olursa olsun bizim bazı şeyleri çözmemiz için üstünü örtmekten vazgeçmemiz gerekirdi. Herkes eteğindeki taşları çıkarıp masaya dökerse sorunlarımızın üstesinden gelmiş olurduk.

Biz bir evde yaşayan beş arkadaş değil de bir aile olmuştuk zamanla. Her birimizin en ufak hareketinden aslında ne demek istediğini anlar hale gelmiştik.Tamda bu yüzden içten içe Bulut'u daha fazla haksız buluyordum. Bilmesi gerekiyordu çünkü. Aramızdan hiç kimse onum kötülüğünü istemez sadece düştüğü zaman yerden kalkabilmesi için elini uzatırdı. Bulut ise o eli görmezden gelip itiyordu şuan.

Ortamda oluşan sesizliği bozan kapının anahtarla açılma sesi olmuştu. Hepimiz bakışlarımızı oraya yönelttiğimizde kapıdan içeri giren Bulut ile göz göze gelmiştik. Yüzümüze nefret kusarcasına bakıyor gibiydi, yalnızca Ülkü'nün gözlerinin içine bakamıyordu. En azından sabah olan tavırları yüzünden azda olsa utanma duygusunun ne demek olduğunu biliyordu.

Bize hiçbir şey söylemeden odasına doğru yöneldiğinde Bulut'un kolundan sertçe tutup onu durdurmuştum. "Nereye tam olarak? Ortalığın içine ettiğin yetmiyormuş gibi birde kaçıp gidecek misin?"

Kolunu sertçe benden çekmişti. "Sizin laflarınızı dinleyecek halim yok benim! Hakkımda ne düşünüyorsanız söylenmeye devam edin!"

Tepkimi en başından koymuştum. Sinirden yüzüme yerleştirdiğim gülüşle ilk ben konuşmaya başlamıştım. "Hadi bizi dinlemeyeceksin..." Bakışlarımı Ülkü'ye çevirdim. "Özür dilemen gereken başka biri yok mu sence Bulut?"

Bulut, Ülkü'nün gözlerine bakarken kısa bir an yüz ifadesi pişmanlığa bürünmüştü. "Senin işinden olmanı istememiştim Ülkü. Buna sebep olduğum için özür dilerim." Ardından ise bakışlarındaki yumuşama silinmişti. "Ama sabah sana dediklerimin arkasındayım. Benim güvenimi boşa çıkarttın. Ben sana içimi dökmüşken sen ilk fırsatta koşup başkasına yetiştirdin."

"Bulut... Ben ne kadar kendimi anlatmak istesem de sen dinlemeyeceksin. O yüzden istediğin kadar öfkelen bana. Ben yine olsa yine aynı şeyi yaparım." Konuşmasına devam ederken acı bir tebessümle Bulut'un gözbebeklerinin içine bakmıştı. "Seni korumak için, seni karşıma almam gerekirse de alırım."

Bulut ise sessiz kalıp gözlerini devirmişti ardından ise bizle tek kelime bile etmeden kapısını çarparak odasına girmişti. "Neyin tribini atıyor bu bize?!" Ada ona söylenmek için peşinden gitmek istediğinde Eren onun önüne geçip buna engel olmuştu. "Bırak şimdi, bu kadar sinirliyken doğru düzgün konuşamazsınız. Biraz sakinleşsin sabah ben konuşurum onunla."

Bulut, Eren'in kuzeni olduğu için Eren onunla ilgili konularda ister istemez daha toleranslı davranıyordu. Aramızda en idealist ve soğukkanlı hareket eden kişinin kim olduğunu sorsalar tartışmasız Eren'i gösterirdik ama o aralarında anlamakta en zorlandığım kişiydi. Çünkü tam bir kapalı kutu gibiydi. Ne hissettiğini, kendi içinde ne yaşadığını hiçbirimize göstermezdi. Öfkesini bile çoğu zaman içinde bastırarak yaşardı. Bazen ona baktığımda anlam veremezdim. Hani insan arada sırada derdini anlatırdı ya, Eren sadece bizi dinlerdi. Kendiyle ilgili bir detay asla vermezdi. Bence kendi bile hissettiği duygulardan bunca yıl boyunca kaçmış bu da onun terapi yöntemi olmuştu.

Bulut odasına çekilmişti biz ise evin arka bahçesine çıkıp masanın etrafında oturmuştuk. Dördümüzün yüzü de kireç gibi asılmıştı. Eren öne doğru eğilmiş ellerini birbirine kavuşturarak dururken, Ülkü ise gözlerini uzağa kenetlemiş öylece bakıyordu.

"Ülkü bu arada bilmen gereken bir konu daha var."

Ortam biraz olsun değişsin diye konuşmaya başladığımda odak noktası ben olmuştum.

"Beni daha fazla üzecek bir şeyse kalsın Uzay. Şuan duymayı kaldırabilir miyim bilmiyorum."

"Bence üzmez de, aksine yüzünü gülümsetir gibi geliyor." Ardından sözlerime devam etmiştim. "Restorana gelirken kapının önünde Parla'yı ağlarken gördüm. Senin yanına gelmemi o söyledi bana.''Ülkü'nün biriyle konuşmaya ihtiyacı var' dedi."

Ülkü'nün gözleri şaşkınlıktan bir anda umut dolu parlamıştı. Heyecanla konuşmaya başladığında kendi bile panik olmuş sesi titrenişti.

"Parla beni merak edip, benim için ağladı mı? Yani kardeşim hâlâ beni düşünüyor mu diyorsun?"

"Kendisi inkâr etse de ben ne gördüğümü gayet iyi anladım. Senin canının yandığı sırada onun ki de yanıyordu."

"Çalıştığım yere kadar beni görmek için gelmiş. Ben fark etmedim... İmkansız ama kardeşime bir kere sarılmış olsam tüm sıkıntılarım bir anda uçup gidecekmiş gibi geliyor. Keşke... Keşke Parla benim yanıma gelseydi bugün. En çok ona ihtiyacım vardı." Ülkü konuşurken sesi titriyordu ama bana kalırsa bu sefer kalbinin içine azda olsa ferahlama hissi gelmesinden kaynaklıydı.

"Geleceğini de zannetmiyordum zaten." Bu cümle Ada'dan çıktığında umutsuzca konuşmasına devam etmişti. "Sahilde son gördüğümüzde bakışlarında öyle bir nefret vardı ki, ona yardım etmemize bile izin vermedi. Bize bir yabancıymışız gibi baktı, içinde gram sevgi kalmamış gibi."

Ada ve Eren bu sahildeki panik atak mevzusundan bize bahsetmişlerdi ama ben öğrendikten sonra Parla'ya gidip bunun konusunu hiç açmamıştım. Zaten zar zor onunla iletişim kurabiliyorken böyle bir şey yapmış olsaydım Parla bana tek kelime bile etmezdi.

Gözüme çarpan başka şeyler vardı. Sahilde Parla'yı takip eden bir araç ve silahlı adamların olduğunu görmüşlerdi. Benim gördüğüm ise yine onun peşinde olan, hal ve hareketleriyle kızı rahatsız etmeye çalışan biriydi. Parla tam olarak nasıl bir şeyle savaşıyordu bilmiyordum ama isteyerek bu durumda olmadığı belliydi. Onu takip eden insanlar her kimse Parla ile bağlantılarının ne olduğunu öğrenmemiz gerekiyordu.

"Parla bizim tanıdığımız altı yaşındaki kız değil artık. Bence bizi affetmesi için çabalamayı bırakmamız gerekiyor. Hatta nefretinin geçmesi yıllar alabilir." Ada bunları söylerken kalbinden geçenleri mi söylemişti? Gerçekten Parla'dan bu kadar çabuk mu vazgeçmişti?

Yapamazdı... Bizi istemediğini düşündüğü için bu şekilde davranış sergilediğine inanmak istiyorum.

Kendimi nedensizce Parla'yı savunmak zorunda hissetmiştim. Ada'nın sözlerine karşılık ben konuşmaya başlamıştım;

"Evet aynı kişi değil! Çünkü hayatta kalmak için o sevgiyi öldürmek zorunda kalmış. Biz yarattık onun bu halini, Parla'yı suçlayacağımız bir durum yok."

İlk defa Parla'ya hak verip bu şekilde hakkında varsayım yapmıştım. Yaşadığını öğrendiğim ilk gün gerçek olduğuna inanamayacak kadar sevimmiştim ama içten içe bize bu denli nefret duymasını sorgulamaya başlamıştım.

Şimdi hâlâ onun hayatıyla ilgili bir şey bilmezken bize duyduğu öfkeden dolayı ona kızamamaya başlıyordum.

"Uzay bunu senden duymayı beklemiyordum ama sanırsam bu konuda aynı görüşteyiz." Eren de net bir şekilde beni haklı bulduğunu söylediğinde konuşmaya devam etmeden önce derin bir iç çekmişti.

"Kızın neler yaşadığını bilmiyoruz. Ve dürüst olayım mı? Aynı durumda ben olsam, ben de hiçbirinizin yüzüne bakmazdım. Hatta hepinizin hayatını mahvetmek için en ince ayrıntısına kadar intikam planı bile yapardım. O yüzden bence Parla'nın bizi hala yakmadığına dua etmeliyiz."

Ülkü ise bu konuşmada araya giren kişi olmuştu. "Ne yapacağız peki? Öylece durup nefretinin kendiliğinden geçmesini mi bekleyeceğiz?" Yüzünde bir gülümseme yerleşmişti. Hissettiği acıyı ağlayarak değil siniri bozulmuşcasına gülümseyerek dışarı yansıtmıştı. "Ben kardeşimle bir kere bile baş başa kalamadım. Konuşmak istediğim çok şey varken sırf beni görmek istemiyor biraz zamana bırakalım dedim. Ama ben daha fazla hiçbir şey yapmadan beklemek istemiyorum. Çünkü ben adım atmazsam geçmeyecek öfkesi."

Hepimizden daha çok bu konuda yara alan Ülkü'ydü. Böyle hissetmesi de çok doğaldı canının diğer yarısı bildiği on beş yıl görnediği kardeşi, şimdi yanıbaşında olsa bile sarılamıyor tek bir kelime bile konuşamıyordu.

Halbuki biz Parla'nın yaşıyor olma ihtimalina karşı kaldığımız evde ona ait bir oda bile hazırlamıştık. Her şey olması gerektiği gibiydi ama ailemiz hep eksikti. O boş odanın soğukluğu ise hepimizin kalbinde buz kesmiş bir tarafı işgal ediyordu.

"Bunun için uğraşacağız hep beraber. Kendini hazır hissettiğinde benimle beraber salona gelirsin, bende ikinizin konuşması için fırsat yaratmaya bakarım." dediğimde içten bir şekilde gülümsemiştim Ülkü'ye bakarak. Gerçekleşmesini istediği en büyük dileği buydu. Bir gün gerçek olacağına dair inancını yitirmeden hayata geçirmemizin vakti geldi de geçiyordu.

Parla'nın yaşadığını öğrendiğim ilk gün ben hem kendime, hem Ülkü'ye bir söz vermiştim. Onu tekrardan geri kazanana kadar bu evden gidemezdim. Belki hiçbir zaman Parla bizi affetmeyecek, nefret etmeye devam edecekti. Hiçbir şey beklediğimiz gibi gitmeyip planlarımızın ters teptiği noktada en azından şansımızı denemiş olacaktık. Onun hayatta olduğunu, bir yerlerde nefes almaya devam etmesine tutunacaktık.

Son yaşananlardan sonra istesemde gitmem mümkün olmazdı ki, her birimiz ayrı uçlara dağılmıştık. Toparlanamazsak dahada büyük bataklığın içine batıp içinden çıkamaz bir hal alacaktık.

Cebimdeki telefonun titremesiyle elime alıp ekran kilidini açmıştım. Melisa'dan gelen "Konuşmamız lazım Uzay. Bana ayıracak bir vakit bulabilirsen aramanı bekliyorum."

Bugün yaşananların arka arkaya gelmesinden sonra Melisa'yı aramaya fırsatım bile olmamıştı. İstemeden fazlasıyla ihmal etmiştim. Bu durumdan dolayı da bana tavır aldığını attığı mesajdan anlamıştım.

Ayağa kalkıp bizimkilerin yanından ayrılıp kendi odama gelmiştim. Yatağımın üzerine oturduğumda Melisa'nın numarasına tıklayıp aramıştım. Birkaç kere çalmasının ardından "Efendim?" sesini nihayet duyabilmiştim.

"Melisa bugün arayacaktım ama bir türlü fırsatım olmadı, özür dilerim tamamen aklımdan çıkmış."

"Benimle ilgili konular son zamanlarda fazlaca aklından çıkmaya başladı nedense." Ses tonu oldukça beni yargılayan türdendi.

"Haklısın ama evde yaşanan birkaç sorun vardı. Sonrasında da vaktim olmadı."

"Uzay farkında mısın bilmiyorum ama senin o çok değer verdiğin arkadaşların yüzünden olan bizim ilişkimize oluyor."

Yine dönüp dolaşıp aynı konuya gelmiştik. Melisa'nın kendi açısından haklı olduğunu hissetsem de her defasında benim birlikte yaşadığım arkadaşlarımda suçu bulması beni ne yapacağımı bilemeyeceğim bir ikilemin içine sokuyordu.

"Onların bir suçu yok. Ben gerekli vakti ayıramadım sana." Mahcup hissettiğimden dolayı konuşurken ağzımdan çıkanları iki kere düşünüyor öyle hareket ediyordum.

"Suçu yok diyip toz kondurmadıkların yüzünden hep ertelenen ben oluyorum. Bana ev aldın ya! Anahtarı verip beraber yaşayacağız diyorsun... Sonra ne oluyor? Ülkü denen aptal kıza söz verdim, gidemem diyip beni öylece ortada bırakıyorsun! Bu artık çok fazla oluyor!"

Derin bir nefes vermiştim. Yine tartışma eramıza giriş yapmış durumdaydık. Haklı sebepleri olsa da bunu ifade ediş şekli bana tamamen anlamsız geliyordu. Defalarca bu konudan tartışıp yine olduğumuz yerde sayıyorduk. Ne o beni tam anlamıyla anlayabiliyordu, ne orta yolu bulabiliyorduk.

Yeni eve taşınıp ayrı bir hayata başlayacaktık ama gördüğüm kadarıyla fazla erken vermiş olduğum bir karardı. Biz daha karşılıklı bir şekilde sorunlarımızı bile anlaşarak çözmeyi başaramıyorduk. Aynı evde yaşamaya başlasak daha ne gibi şeylerle karşı karşıya geleceğimizi tahmin etmekte bile zorlanıyordum.

Melisa'ya her ne kadar aşık olsam bile, hayatımda olduğum kadının beni anlamasını, onunla dertleşebilmeyi isterdim. Malesef bizim ilişkimizde ise durumlar pek bu şekilde işlemiyordu.

"Evdeki sorunları düzeltmem için zaman istedim. Zaten evimiz hazır ve çok yakında yerleşeceğiz. Senden istediğim biraz anlayış göstermen. Sonrasında söz veriyorum telafi edeceğimm."

Cevap vermesini beklerken Melisa'nın telefonu yüzüme kapattığını fark etmemle içime çöken o berbat hisle bir başıma kalmıştım. Yatağımın ucuna oturduğumda ellerimi önümde kenetleyip başımı azda olsa aşağı doğru eğip düşünmeye başlamıştım. Nerede yanlış yaptığımı bulmam lazımdı. Bir ilişkide yanlış olan nokta neydi? Sevdiğim kadınla mutlu olmamız birbirimize destek olmamız gereken yerde o neden benim hayatımda var olan insanlara bu kadar öfkeli yaklaşıyordu?

Kapının kolunun açılmasıyla eşikte beliren Eren'i görmüştüm. Benim yüz ifademe bakmasıyla gergin halimin de yüzüme yansıdığını rahatça anlayabiliyordu.

"Apar topar yanımızdan kaybolunca gelip bir bakmak istedim. Gelen mesaj Melisa'dan mıydı?"

"Ondandı, tartıştık biraz işte. Her zaman ki konuların tekrarı da ben artık çok yoruluyorum Eren."

Eren kapıyı tekrardan kapatıp benim tam karşıma gelmişti. Ellerini göğsünde kavuşturduktan sonra konuşmasını sürdürmüştü.

"Tam olarak neyden Uzay? Anlaşılmamaktan mı?"

Sorunun ne olduğunu ben söylemeden kendisi
zaten biliyordu. Anlaşılamadığım hep bir şeyleri açıklamak zorunda kaldığım gerçeğini kendi arkadaşlarım bile dışarıdan bir göz olarak anlayabilmişlerdi. Melisa ile olan ilişkimizle ilgili bu tarz yorumları bana defalarca yapmışlardı ama kabullenmek istemiyordum. Ne söylerlerse söylesinler doğru gelmiyordu. Çünkü birini sevdiğin zaman onda olan tüm kusurları yok sayarsın. Tüm dünya karşında dursa haykırsa bile ondan başkasına sağır olursun.

Çabalıyordum... Hayatımda olan insanla hayalini kurduğum o mutlu hayatı yaşamak için. Melisa'nın benim için hayatımda ki doğru insan olduğundan emindim. Tek endişem ise bu kafamdaki seneryonun koca bir hayal kırıklığına dönüşmesiydi. Tüm bu planlar, ayrı evde yaşamak için attığımız ilk adım ve birbirimizin hayatında olduğumuz sürece yaşanan her bir güzel detayın anı olmasından korkuyordum.

Şuan bulunduğum noktada ise ben hayatın hangi yöne doğru aktığını algılamakta güçlük çekiyordum. Geleceğimle ilgili kurduğum planlarım rayından çıkmış, yokuş aşağı hareket ediyordu. Bende nereye savrulacağını bekliyordum.

"Anlaşılmamaktan değil de çabalayan tek tarafın ben olmamdan yoruldum Eren. Bir konuyu düzeltsem başka bir yerden patlak veriyor. Belki benimde yanlışlarım vardır bunu inkâr etmiyorum ama yaşadığım hayattan bile keyif alamıyor gibiyim. Kıza söz verdim ayrı eve çıkacağımızı söyledim hatta evi bile tuttuk ama ben kıpırdayamıyorum. Hem kıza verdiğim sözü tutamadım diye kendime kızıyorum hemde eğer şimdi taşınırsam sizi bir başınıza bırakacağım gibi hissediyorum.

"Sen taşınma kararını ilk söylediğinde fazla tepki vermiştik. Melisa'yı pek fazla sevemediğimiz için, ama şimdi düşünüyorum da bence onaverdiğin sözü tutmalısın Uzay."

"Ülkü'ye vermiş olduğum bir söz de var ama... İkiziyle bir kez daha bir araya getirmeden, Parla'ya bugüne kadar olanları tek tek anlatmadan gitmek yok dedim. Şimdi gidersem bu seferde dostuma ihanet etmiş olurum."

"Yapma Uzay, siz kıza bu zamana kadar olanları anlatsanız ne değişecek? Eskiden tanıdığın Parla'nın merhametini mi göreceğini bekliyorsun?"

"En azından deneyeceğim. Ondan koca bir gelecek çaldığımız için buna borçlu hissediyorum. En önemlisi de Parla'yı gördüğüm an düşünüyorum 'burada bizimle yaşıyor olabilirdi' ve şuan yalnız başına olmayı hak etmiyor o kız..."

Bazen bu evde hep beraber otururken bile gözümün önüne geldiği anlar oluyordu. Bahçede oturup kahve içip bir yandan da sohbet ettiğimiz anlarda yanıbaşımızda bir sandalye daha olsa, Parla orada oturuyor olsa ne değişirdi? Belki de bir yanımız eksik hissetmez bir yapbozun parçaları tamamlanmış, tek bir eksik parçası bile kalmamış gibi görünürdü.

Eminim o bize bakınca kendini dışarıda kalmış sanki buraya ait değilmiş gibi görüyordur. Oysa ki hayatımızda ona ayrılmış bir yer hep var olacak.

Eren gözlerini bir noktaya odaklayıp sanki aklına bir şey gelmiş gibi uzun bir süre tek bir yöne bakıp ardından yüzünü bana doğrultup düşüncelerini aktarmaya başlamıştı.

"Bende aynısını sorguluyorum zaman zaman. Neden bilmiyorum ama ben onun başında büyük bir dert olduğunu düşünüyorum. Her ne kadar her şeyi yoluna koymuş gibi davransa da hareketleri bir tuhaftı... Nasıl desem, sanki o arabada kendisini bekleyen takım elbiseli insanların olmasından rahatsız olduğu her halinden belliydi. Zorla takip ediliyor ama hiçbirimize bir şey anlatamıyor gibiydi."

Eren'in ağzından çıkan her bir cümlenin sebeplerini düşündükçe daha çok beynime kan sıçrıyordu. Sanki gözümün önünde ne yaşadığını hissedebiliyordum ama asla elimden bir şey gelmiyordu. Bir kapanın içine sıkışmış ve hareket kabiliyetim sıfırlanmış gibiydi. Yardım etmek istesem de benden gelen hiçbir desteği kabul etmeyecek bana başına gelen hiçbir olayı anlatmamaya devam edecekti.

O güvenmeyip anlatmamakta haklıydı ama ben bir şekilde bunun yolunu bulmak zorundaydım. Eğer bulamazsam onu kendi içinde bulunduğu bataklıktan çıkaramayacak daha çok içine düşmesine sebep olacaktım.

"Eren aslında ben çok düşündüm. Aklıma bir yol geldi ama bilmiyorum işe yarar mı?"

Kafamda kurduğum planı dile getirirken bile tereddüt etmiştim. Harekete geçirmekten değilde bunun dahada ters tepmesinden korkmuştum.

"Aslında ait olduğu yeri göstermek istiyorum. Burada onu bekleyen bir odanın hâlâ var olduğunu görmesini."

"Uzay aklındaki fikir onu bizim eve getirmekse bence geç olmadan vazgeç. Parla'nın bu eve adımını atacağını bile zannetmiyorum."

"Şansımı deneyeceğim." diyerek mırıldandım.

"Olmazsa peki? Ya gelmeyi bile kabul etmezse?"

"Neden bilmiyorum ama içimde sanki olacakmış gibi bir his var benim. Kolay olmayacak ama bir şekilde Parla'yı ikna edebileceğime inanıyorum." Bunu söylediğimde Eren hiç ihtimal bile vermiyordu. Cümlemi bitirmeden önce dudağımı hafifçe kıvırıp cümlemin sonuna eklemiştim. "Ben edemesem bile Ülkü ikna eder."