AYRILIK ÇİZGİLERİ

Hayat çoğu zaman bir satrança benzer. Bir sonraki hamleni planlayamazsan oyunda hiç beklemediğin anda kaybedebilirsin. Tek bir hata, geri dönülemez sonuçlara yol açabilir. Şah olup galip gelmek de, hiç ummadığın anda yenilip tepetaklak olmamakta senin elindedir. Tek bir hamle oyunu değiştirebildiği gibi, kaderi de değiştirir.

Satrançla bile birebir örtüşen şu hayat düzleminde verdiğimiz kararlardan hangilerinin doğru hangilerinin yanlış olduğunu anlayamadığımız için asıl zorluğu yaşıyoruz çoğu zamanlar. Oysa bazen de akışına bırakmak yol bizi nereye götürürse oraya sürüklenmek gerekir. Elimizden geleni yapıp akışa bıraktığımızda ise hayat zaten bizi asıl amacımıza ulaştırmanın yollarını gösterecektir.

**

Sabahın erken saatlerinde gözlerimi araladığımda dün alamadığım uykunun bedeli olarak gözlerimin şiştiğini kan çanağı gibi olduklarını fark etmiştim. Daha fazla odada tek başıma durmak istemediğim için bir an önce kendimi dışarıya atmıştım. Salona doğru ilerlediğimde evdekiler çoktan kalkıp kahvaltı için salondaki masayı hazırlamaya başlamışlardı bile. Hepsi bir işin ucundan tutup yardımcı olmaya çalışırken gözlerim Bulut'u aramıştı. Yanlarında olmadığına göre muhtemelen henüz odasından çıkmamış ve bize katılmak istemiyor olmalıydı.

Mutfağa doğru yürümeye başladığımda, kapıdan içeri girer girmez tezgaha yöneldim. Kendime bir bardak su doldurup tek dikişte içtiğimde bir an bile olsa ruhumun ferahlamasını beklemiştim fakat işe yaradığı söylenemezdi. İçimi sıkıştıran duygu her neyse gerginliğimin bir türlü azalmasına izin vermiyordu.

Bardağı tekrardan tezgahın üzerine bırakırken Bulut'un da kapı eşiğinde belirmesiyle ister istemez yüz ifademde belirgin bir değişme yaşanmıştı. Ona karşı hâlâ öfkemin dinmediğini kendisi de gayet farkındaydı. Oysa yaptığı davranışın yanlış olduğunu dahi hâlâ idrak edememiş görünüyordu. Tam karşıma dikildiğinde kaşlarını hafifçe yukarı kaldırarak, dudaklarını hoşnutsuzluk belirtircesine büktü. Yüzüne yerleşen ekşi ifadeyle söze başladı.

"Yüzüme bile bakmaya tenezzül etmez olmuşsun Uzay." Dudağını yana doğru kıvırmıştı. "Tabii sen de haklısın, yine kendini haklı çıkarıp, beni de sorumsuz olarak göstereceğin bir olay yaşandı değil mi? Beni yerden yere gömeceğin bir fırsatı yakaladın. Tadını çıkarmakta özgürsün!"

En yakın olduğum insanın içine düştüğü bir durumdan mutlu olabileceğimi düşünecek kadar tanımamıştı beni. Oysa hiçbirimizin hayatının en ufak bir köşesine acı yerleşmemesi için elimden gelen tüm desteği verirdim.

Bulut'un durumunu öğrendiğim ilk anda yaptığım da o olmuştu. Bir köşede öylece bekleyerek girdiği bataklıktan tek başına çıkması için onu bırakamazdım. Yardım eli uzatmamda bir sakınca görmüyordum. Ben yapmam gerekeni uygulamıştım. Dostundan gelen yardımı kendisine hakaret sanan oydu.

"Saçma sapan konuşma! Ben neden seni haksız bulmaktan zevk alayım? Hâlâ farkında değilsin ama senin sorumsuzca davranıp verdiğin her karar buradaki herkesi etkiliyor."

Bana doğru bir hışımla ilerleyip tam karşımda dikildiğinde gözlerinin içinden ateş fışkıracakmış edasıyla yüksek tondan konuşmasını dinlemiştim.

"Uzay yeter! Ben kimsenin kötülüğü için hareket etmedim! Kendi yarattığım sorunu kendim toparlamak istedim, hepsi buydu!" Ses tonundaki imadan hâlâ dün akşamki tavrını sergilediğini anlamamak çokta zor değildi.

"Bulut sen bir şeyleri toparlamak isterken daha çok altüst ettiğini ne zaman göreceksin? Toparlanmış gibi mi sence? Hadi ben borcunu ödedim diye bana duyduğun öfkeyi geçtim." Durdum ve sakinleşmeye çalışırcasına derin bir nefes verdim ama faydasızdı. "Ülkü'nün ne suçu vardı söylesene! Kendin öfkene hakim olamayıp işten atıldığın gibi bir başkasının da senin yüzünden işine son verilmesine sebep oldun. En kötü tarafı da tüm bunlara rağmen hâlâ etrafındakileri suçlaman. Asıl sorunun kendin olduğunu ne zaman farkına varacaksın?"

Yaşadığım öfkeden dolayı söylediğim tüm sözler bir anda ağzımdan dökülmüştü. Karşımdakinin canını yakarım düşüncesi bir an olsun aklıma gelmiyor, o an içimden geldiği gibi sözlerime hüküm veriyordum.

Çünkü susup olan olmuş nasıl olsa diyerek kabullenirsem sadece kanayan bir yaranın üzerini örtmüş olurdum. Oysa gerekirse o yaranın kanayıp zamanla kabuk bağlayıp kapanması için süreç gerekirdi.

Bir şeylerin üzerini örtmek onları yok etmez, sadece bizim gerçekleri görmezden gelmemizi sağlardı.

"Tek sorun sizin için hep ben oldum zaten! Kendi yaptığınız hataları hiç fark etmeyip hatayı başkasında bulmaya alışkınsınız! Özellikle de sen Uzay!" Son cümleyi üzerine bastırırcasına söylemişti. "Sen hayatında olan her şeyi dört dörtlük ilerlettiğini mi sanıyorsun? Eğer öyleyse kendini kandırmaya devam et kardeşim!"

Bana olan bu öfkesinin nedenini anlamakta zorluk yaşıyordum. Karşısında duran kişi çocukluğundan beri beraber büyüdüğü, her kahkahasında ona eşlik eden kişi değilmişim gibi saf bir öfkeyle dökülüyordu ağzından bu sözler.

Her ne kadar Bulut'la azda olsa empati yapabilsem de bana karşı çıkışlarının ardında bastırmış olduğu başka bir duygunun daha yattığından emindim.

Dostu olduğu kadar, kendini her konuda kıyaslamak zorunda hissettiği rakibiydim bir yandan da...

Dışarıdan bakınca kapıldığı hissiyat muhtemelen; benim sürekli onun hatalarını gün yüzüne çıkarıp, kendi bildiklerimi öne sürmemdi...

Gerçek olan ise tam tersiydi. Biz bunca yıl birbirimizin yanlışlarını kapatmak yerine asıl doğruyu birbirimize göstererek bu günlere gelmiştik. Birimizin eksiği olan yerde diğerimiz tamamlamak için elinden geleni yapmıştı.

Biz Bulut'un aklını başına toplayıp ne kadar yanlış bir yönde olduğunu anlamasını beklerken o hâlâ yaşına göre davranış sergileyemez hale gelmişti. Karşımda ezbere bildiği cümleleri bana sarf ederken, gram pişmanlık duymayan Bulut'u omuzlarından sarsıp kendine getirmemek için kendi içimde büyük mücadele veriyordum.

Öfkeden çene kaslarımı iyice birbirlerine kenetlemiş haldeydim. Öylesine sıkıyordum ki vücudumun büsbütün bir şekilde kasıldığını iliklerime kadar hissediyordum. Artık ona karşı ağzımdan çıkacak her türlü sözün konuyu daha fazla dallandırıp budaklandıracağını biliyordum. Bulut şuan kendi suçluluğuna kılıf uydurmak için başkalarıyla tartışarak kendini aklama çabasındaydı.

Aramızdaki gerilim devam ederken mutfağa Ada'nın gelmesiyle bizi görür görmez hemen ikimizin arasına girip eliyle omuzlarımıza dokunmuştu. "Dün yeteri kadar birbirinizle gerginlik çıkaramışsınız gibi kalan kısmı da şimdi mi kullanmak istiyorsunuz?"

Bulut'un tepkisini ölçmek amacıyla konuşmaya başlamadan önce ona bakmamamın hemen ardımdan yüzüme sahte bir gülümseme yerleştirmiştim. "Gerginlik falan yok. Konuşacağımızı konuştuk zaten daha fazla da durumu uzatmayacak kadar yetişkin insanlarız."

O ise benim söylediğimin aksine dudağının kenarını kıvırararak alaycı bir bakış atmıştı. "Ya da bazı gerçekleri duymaya cesaretimiz yok da diyebiliriz."

Hangi gerçeklerden bahsediyordu ki? Ben onu karşıma alıp her şeyi olduğu gibi anlatıyordum.

Doğrusunu da yanlışını da...

Onun yaptığı ise yalnızca üste çıkma çabasından başka hiçbir şey değildi.

Bir insanı birden fazla kişi aynı konuda uyarıyorsa öncelikle bir şapkasını çıkartıp önüne almalı, ben ne yapıyorum diye sorgulamalıydı. Anca o zaman bir şeyleri değiştirip yoluna koymayı öğrenmiş olurdu. Aksi taktirde doğru sandığı yoldan ilerleyip kendi bildiği doğrultuda ilerlemeyi seçerse, muhtemelen çevresinde ona değer veren insanları da birer birer kaybetmek durumunda kalacaktı.

**

Ada ile beraber mutfaktan ayrılıp salona geçtiğimizde bizimkiler çoktan masanın etrafına dizilmiş bir şeyler atıştırmaya başlamışlardı. Bende bir sandalye çekip oturduğumda diğerleri ise sorgulayan gözlerle beni izliyordu. Ülkü hemen yanımda oturururken bana doğru dönüp "Her şey yolunda, değil mi Uzay?" cümlesini yönelttiğinde tabağıma aldığım bir adet peyniri çatalla alıp ağzıma atmıştım. Hızlıca yuttuktan hemen sonra kafamı olumlu anlamda sallamıştım. "Yolunda merak etmeyin, Bulut'u kastediyorsanız ben konuşup hallettim. Artık bundan sonra neyi nasıl anlamak ona kalmış."

"Sizin aranızın bozulmasına da dolaylı yoldan ben sebep oldum aslında."

Ülkü yüzünü mahcupca öne eğdiğinde bu sefer Eren dayanamayıp söze girmişti. "Hatayı Bulut kendisi yaptı. Bırakta pişman olacak kişi o olsun."

Eren'in, Bulut'u sonunda haksız görebilmesine hayretle tepki vermiştim. Genelde onu yargılamadan önce son bir kez savunmaya geçen Eren olurdu. Şimdi ise onun ağzından kendi kuzenini haksız bulduğuna dair bir cümleyi duymak masadaki herkesin dikkatini çekmişti.

Ada sesini düz bir tonda tutarak gram mimik oynatmadan söze girmişti. "Dünden bu yana fikrinin değişmesine ne sebep oldu acaba?"

"Değişmedi." diye yanıtladı Eren. "Ben haksız olduğunu her zaman dile getiriyorum. Sadece ona cephe almamıza gerek olmadığını söylüyorum. Sizde çok iyi tanıyorsunuz ki biz tavır aldıkça burnunun dikine gitmeye devam edecek."

Tam biz konuşurken Bulut'un yanımızdan geçip dış kapıya doğru yöneldiğini görmemle onun duyması için cümleye biraz daha bastırarak devam etmiştim.

"Canı ne istiyorsa onu yapabilir! Kimsenin çocuksu hallerine tahamül edecek değiliz."

Arkasını dönüp benimle göz göze geldiğinde masaya doğru birkaç adım ilerlemişti. Bir elini yumruk yaparak masaya koysuğunda bakışları benim üzerime sabitlenmişti. "Biz senelerdir senin toksik ilişkine, bir ayrılıp bir barışan hallerinize tahamül ediyoruz ama Uzay!"

Söylediği cümleler sanki sinir uçlarımı zedeliyormuşcasına bir hışımla ayağa kalktığımda Eren bileğimden sertçe tutup olduğum yerde kalmamı sağlamıştı. "Uzay, sakin! Şurada oturup ağız tadıyla bir kahvaltı edelim dedik sizde başlamayın."

Ülkü de bu duruma oldukça canı sıkılmış görünüyordu. Elindeki çatalı yavaşça tabağa bıraktı. "Ayrıca biz birbirimizin en yakını olduğumuz için tüm dertlerimizi paylaşıyoruz Bulut. Günü geldiğinde özel hayatımızdan birbirimizi vurmak için değil. Bence sende bunu anlasan iyi edersin."

Bulut'un yüz ifadesinde oluşan kinayeli bakışlarını göreviliyordum. Sanki bakışıyla bile Ülkü'nün dedikleriyle alay ediyor gibiydi. "Haklısın aslında ama keşke bunu kendin için de yapabilsen Ülkü. Mesela birbirimize 'özel' diye anlattıklarımızı gidip bir başkasına anlatmamakta buna dahildir bence."

Borç meselesinin üzerini kapatmamakta bu kadar ısrarcı olduğu için bu durumdan gerçek anlamda en çok yıpranan kişi Ülkü oluyordu. Düşünmeden konuşup ağzımızdan çıkan her bir kelimenin karşı tarafta yaratacağı hasarı tahmin bile etmeden konuşmak ne kolaydı.

Başka hiçbir şey düşünmeden yalnızca kendince olan doğrulara odaklanarak yaşamak...

Dünyaya dar bir pencereden bakılıyormuş gibi hissettirirdi ancak bu bakış açısı yalnızca sığ bir görüşte tıkılıp kalmamızı sağlar, etrafımızdakileri anlamamızı engellerdi.

Bende hayatta buna tutunuyordum. Bir başkasının yüreğinde oluşan yarayı hiçe sayanlar, kendi acısına bile merhem olmayı başaramazlar.

Ortamda oluşan gerginlik dozu giderek arttığında kapının çalma sesini duyduğumuzda bir an olsun o kasfetli hava dağılmıştı.

Ada kapıya doğru ilerleyip kapının kolunu aşağı doğru çevirmişti. O sırada kapı eşiğinde beliren Melisa'yı görmemle oturduğum sandalyeden hızla ayağa kalkmıştım.

Dün olan tartışmamızın ardından buraya kadar gelmesine pek bir anlam veremesem de bu beni içten içe mutlu etmişti. Onunla konuşup açıklığa kavuşturmamız gereken bir konu vardı. Butaya kadar geldiyse de şimdi tam zamanıydı...

Kapının önüne gelip bakışlarımı onun yüzüne yönelttiğimde her zamankinin aksine bir durgunluk olduğunu görebiliyordum. Benim gözbebeklerimin tam içine odaklanmıştı ama sanki bu sefer bakışlarında büyük bir hüzün kaplıydı.

Elinde tuttuğu beyaz kutuyu bana doğru uzatmıştı. "Bunu senin için getirdim Uzay."

"Sevgilim, bir sorun yok değil mi?" Kuşku dolu bir ifadeyle bunu sorduğumda bir taraftan da uzattığı kutuyu elime almıştım. Kapağını açtığımda daha önceden Melisa'ya vermiş olduğum tüm hediyelerin kutunun içine doldurulduğunu görmüştüm.

Bu durumu garipseyerek konuşmak isterce dudaklarımı aralamıştım. Melisa ise bana fırsat vermeden kendisi söze girmişti. "Bazı şeyleri zorlamanın bir anlamı olmadığını kabullendim. Tüm bunları da anı olarak saklarsam canım daha çok yanacaktı. Ait olduğu kişiye geri vermek istedim."

"Melisa bak, çok ani kararlar veriyorsun bence bunu ikimize de yapma. Ben seni anlayabiliyorum ama bir konuda tartıştık diye ilişkimizi bitirmeyelim."

Melisa'nın bakışları benim hemen ardımda masanın etrafında oturan bizimkilerle buluşmuştu. "Sorun sadece bir konu değil ki! Ben sevdiğim adamın aynı evde iki farklı kadınla yaşamasına artık tahamül edemiyorum."

Ardından Ülkü'ye doğru dikkat kesilmişti. "Üstelik sevgilinden bile daha değer verdiğin verdiğin kişilerin olduğunu bilmek daha da kalp kırıcı oluyor."

Melisa ile konuşmaya çalışırken arkadan Ada'nın olaya dahil olması bir olmuştu. "Bizler onun çocukluktan beri yanındayız çünkü. Uzay bizimle beraber büyüdü. Bizimle olan arkadaşlığı sizin ilişkinizden daha derin olması normal. Asıl sorun senin bunu sorgulaman bence."

Ada'nın söylemlerine karşılık Melisa acıyla bir tebessüm ediyordu. "Bir zaman sonra insan öncelik olmayı da istiyor. Hep geri plana atılmak sandığınız kadar kolay değil. Karşımda sadece ikimizin aynı evde yaşayacağına dair bana sözler veren, ev alan adam şimdi ise her gün farkı bir bahaneyle beni geçiştirip duruyor. Neymiş Ülkü'ye söz vermiş! Kardeşi bulunmadan bir yere gidemezmiş. Bu eziğe verdiğin değerin yarısını vermedin bana!" Sesi titremişti. "Onu sevdiğin kadar sevemedin beni."

Nefret kusarcasına Ülkü'ye bu hakaretleri ettiğinde bende daha fazla ileri gitmesine müsade edememiştim. Her ne olursa olsun onlar benim ince çizgimdi.

Sevgilim bile olsa benim en yakınlarıma hakaret etme gibi bir hakkı olamazdı. Daha fazla dayanamayıp, istemsizce sert bir şekilde tepki koymak durumunda kalmıştım. "Fazla ileri gidiyorsun! Bizim aramızdaki konuya onları dahil etmenin bir anlamı yok."

"Bence biz diye bir şey de kalmadı artık Uzay! Ben söyleyeceklerimi çoktan söyledim, anlamak istemeyen sensin. Geç olmadan bazı şeyleri sonlandırmamız ikimiz içinde daha sağlıklı olacak. Göz göre aldatılmaya devam devam etmek istemiyorum ben artık."

"Ne aldatılmasından bahsediyorsun Melisa? Sana daha kaç kere aynı konuyu anlatmam gerekiyor?"

"Uzay farkında değil misin? Ben senin için bu Ülkü'den, Ada'dan bile daha sonra geliyorum! O kadar bile kıymetim yok gözünde! Bana verip tutmadığın sözlerin bile bir önemi yok senin için. Söylesene asıl bu aldatmak değil de ne şimdi?!" Bir yandan bağırırken eliyle akan göz yaşlarını silmişti. "Belkide içten içe onlardan birine karşı his besliyorsundur bilemem."

Bu son cümlesi benim için bardağı taşıran son şey olmuştu. Her ne olursa olsun bu kadar çirkin bir imayı hak edecek bir şey yapmamıştım. Beni tanıyordu hem kendisine hem dostlarıma ayrı ayri verdiğim değeri biliyordu. Şimdi nasıl olabilirdi de böyle bir düşünceyi aklına getirebiliyordu?

Dudaklarımı araladığımda bile söyleyeceklerimin ağırlığı karşı tarafı incitmesin diye filtreleyerek konuşmak durumunda kalmıştım. "Bence sen ne dediğini farkında değilsin! Öfkeden ağzından çıkanı kulağın duymuyor, bir sakinleş öyle konuşalım!"

"Çok sevdiğin arkadaşlarına en ufak laf söylenince çıldırıyorsun değil mi? Yıllarca bizim aramızı bozmak için sürekli ellerinden geleni yaptılar şimdi de başarılı oldular!" Melisa ellerini sertçe birbirine vurarak yüksek sesle alkışladığında Ada dayanamayıp onun dediklerine karşı çıkmıştı. "Sen ne anlatıyorsun iki saattir?! Bunca zamandır asıl sen Uzay'ı olmadığı biri gibi davranmaya zorladın! Ne isteklerin bitti ne başka bir şey! Şimdi de gelmiş suçluyu biz olarak mı görüyorsunuz?"

Ada'nın gösterdiği tepkiye karşılık olarak Eren oturduğu yerden kalkıp Ada'nın bileğinden kavramıştı onu sakinleştirmek istercesine. "Ada bu konuya karışmak bize düşmez. Bırak ikisi aralarında çözsünler."

Ada ani bir haretle bileğini sertçe ondan kurtarmıştı. "Aralarındaki konuda benim adım geçiyorsa tepkimi koyarım. Evimize kadar gelip bu şekilde kimse konuşamaz." Derin bir nefes verdi. "Konuşursa da ben ona kendi yaptıklarını hatırlatmak zorunda kalırım."

Kast ettiği şeyin daha önceden bizim ilişkimiz hakkında ki durumlardan ibaret olduğunu farkındaydım. Yaşadığımız tartışmalar normal bir ilişkide olması gerekenden daha fazla boyutta yaşandığı için yaşadığımız sorunların neyden kaynaklandığını onlar da gayet bilincindeydi.

Bulut uzaktan sessiz bir şekilde olanları izlerken en sonunda o da kendini tutamayıp yorumda bulunmuştu. "Bıraksana sende kızım şunları! Bırak da ne halleri varsa görsünler. Yoksa kendi iletişim becerisizliklerinden doğan sorunların sonucunu bize yüklemeye devam ederler!"

Çenemi sıkarak kelimeleri öfkeyle ağzımdan döktüm. "Kapa çeneni Bulut! Konu şuan sen değilsin! Zaten öfkeliyim sana, yerinde olsam şansımı zorlamazdım."

İlk defa kontrolü kaybetmiştim. Şuanda bir şeyleri yoluna koymak için uğraşırken yaşananlar benim elimde olmadan gerçekleşiyordu.

Aşık olduğum kadınla kurduğum hayayallerin bir enkaza dönüşüp yıkımına şahit oluyordum. Bunu değiştirip tekrar yıkılanları eski haline getirmem ise koca bir imkansızlığa dönüşüyordu.

Tekrardan Melisa'ya döndüğümde az önce elime tutuşturduğu kutuyu yavaşça yere bırakmıştım. Ellerimi ona doğru uzattığımda avuçlarını tutarak konuşmuştum.

"Bak seni çok kırdığımı anlıyorum ama bana bir izin versen, konuşup sakinleşelim. Hem benimde sana açıklamak istediklerim var."

Şuan duygularım o kadar karman çorman haldeydi ki sevdiğim kadını kaybetmekten ökesiye korkuyordum aynı zamanda ise o kadının aile bildiğim insanlara söylediği sözlerden dolayı tepkimi koymak istiyordum. İlk defa ne yapmam gerektiğini tam olarak anlayamadığım bir zamanın eşiğinde sıkışmıştım.

Onun gözlerine baktığında ise az önceki tutumunun devam ettiğini görebiliyordum. "Uzay bundan sonra ilişkimize devam etmemizin tek yolu bu insanları hayatından çıkartman."

Gerçekten gözlerimin içine bakarak bu cümleyi kurabilmiş miydi az önce?

Beni en çok canımı acıtacak noktadan vurmayı öyle iyi başarmıştı ki, istese kalbimi söküp atacağım kadın ilk defa yapamayacağım bir şeyi istemişti.

Kendimden bile vazgeçerdim onun için ama kardeşlerimden söz konusuysa bu tercih yapabileceğim bir olasılık bile olamazdı.

"Bunu benden istiyorsan ne cevap vereceğimi zaten çok iyi biliyorsundur." Uzun zaman sonra Melisa ile konuşurken ilk defa boğazım düğümleniyordu. Beni gerçekten tanıdığını sandığım kişi tek bir hamlesiyle beni en ailem bildiğim insarlarla yaralamayı başarmıştı.

Başka diyecek hiçbir lafım yoktu. Son bir kez gözlerinin içine uzun bir şekilde bakmıştım. Ağzımdan tek bir kelime çıkmasa bile bakışlarımla çok şeyi haykırmak üzereydim. İçimde ne fırtınalar koptuğunu, güvendiğim yerden nasıl kırıldığımı benden başka bilen yoktu.

Arkamı dönüp evden çıktığında geride bıraktıklarım için canımdan can kopsa bile önüme bakmaya devam etmiştim. Her adımda evden biraz daha uzaklaştığında içime çektiğim nefesin ızdırabını her hücremde yaşıyordum.

Bu ilişkiyi yürütmeyi başaramayan ilgisiz taraf ben mi olmuştum?

Yoksa sevdiğim kadın beni tanımayacak kadar yabancı biri olduğunu fark edememiştim?

Belki dakikalarca nereye varmak istediğimi bile bilmeden öylece yürümeye devam etmiştim. Bir parkın önüne geldiğimde ise nefeslenmiştim. Sanki uzun süredir içimde tuttuklarımın birikimiymişcesine beni bir nebze olsun sakinleştirebilmişti.

Henüz sabahın oldukça erken saatleri olduğundan park bomboştu. Gördüğüm ilk banka doğru ilerleyip oturduğumda ellerimi önde birbirine kenetlemiş sıkıyordum Başımı öne doğru eğdiğimde tek düşündüğüm şey bundan sonrasıydı. Ben hayatım boyunca bir düzeni devam ettirmek isterken o düzenin bozulmasına mı mahkum olacaktım?

Yalnız kaldığım ilk an tüm bu birikmişliğin dışa dökülmesi olarak an gözlerimde biriken bir damla yaşın yanağımdan aşağı süzülmesine engel olamamıştım.

Belli bir sürenin sonunda kafamı kaldırıp etrafa göz gezdirdiğimde az ileride ki ağacın dibinde duran, gözlerini benden ayırmadan izleyen Parla'yı o an fark edebilmiştim.

Ne kadar süredir orada öylece bekliyordu ki? Üzerinde spor kıyafetler ve kulağında takılı olan kulaklıkları vardı. Gözgöze gelmemizle kulaklığı yavaş bir hareketle çıkarıp omuzlarının hizasına indirmişti. Yüz ifadesine baktığımda her zaman ki gibi nefret dolu değil biraz olsun yumuşamış bir görüntü vardı. Sanki yanıma gelmek ve uzaktan izlemek ikileminde kararsız kalıyor gibi.

Yaklaşık birkaç saniyelik süren sessizlikle beraber bakışmamız Parla'nın arkasını dönüp uzaklaşmaya başlamasıyla son bulmuştu.

Oturduğum banktan doğrulduğumda emin adımlarla onun arkasından gittiği yöne doğru ilerlemiştim.

Arkasından ilerken beni duyması amacıyla sesimi yükseltip ona seslenmiştim.

"Niye kaçıyorsun?"

Olduğu yerde duraksayıp bana doğru döndüğünde ise yüz ifadesi, bana her zaman baktığı gibi o donuk şekle bürünmüştü.

"Yanına gelmemi gerektirecek bir durum yok da ondan." Derin bir nefes verdi. "Sabah koşusuna çıkmıştım ve seni gördüm, bu kadar."

"Öyleyse neden benim seni fark ettiğimi anlayınca kaçar gibi uzaklaştın?"

Sorumu geçiştirmek istercesine bakışlarını kaçırıp dudaklarını hafifçe büktü.

"Kaçmadım, sadece o an seninle denk gelmek istemedim. Asıl soru sen niye benim peşimden geliyorsun?" Bunu söylerken yüzünde bir savunmacılık ifadesi hakimdi.

Bana yönelttiği soru düşünmeme sebep olmuştu. Onunla konuşabilmek için peşinden gitmemin asıl cevabı Parla'nın bir noktada beni anlayabileceğine olan inancımdı. Sanki gerçekten beni dinlemeye çalışsa içten içe hak vereceğini düşünüyordum. Hatta şuan bile, yüzüme her zamanki benden tiksinircesine bakışını yerleştirmiş olsa da kalbinin bir tarafında hâlâ merhametin kaldığına kendimi inandırmak istiyordum.

Çünkü ruhunun tamemen körelmiş olabileceğini hiçbir zaman ona konduramayacaktım.

"Bak Parla, belki önemi yok senin için ama ben bir kez olsun beni dinlemeni isterdim. En azından bugün biriyle konuşmaya bu kadar ihtiyacım varken." İçimde tuttuğum nefesi geri bırakmıştım.

Anlatsam ne kadarını dinlerdi? Beni önemser miydi? Bu soruların bende cevanı yoktu. Ama yüreğimin bir kısmında ise benimde acı çekebildiğimi görürse bir nebze olsun o dik duruşu yumuşar hissi kaplıydı.

Parla ise hiçbir söylediğimin onun için bir değeri olmadığını kanıtlarcasına bunu dile getirmişti.

"Senin bu pişkinliğin beni her seferinde hayrete düşüyor. Ciddi ciddi benim oturup senin derdini dinleyeceğimi mi düşünüyorsun?"

"Dünyada tek derdi olan kişinin yalnızca kendin olduğunu sanmaman için konuşmak istedim seninle. Bizden nefret ediyorsun ya hani, senin sandığın kadar mükemmel bir hayatımız olmadığını birde benden dinle!"

Bir anda ona çıkışmam belki yersizdi ama hem yaşadıklarımın etkisi yüzünden gerginliğim var iken, Parla'nın bu şekilde davranışlarından sonra da iyice dolup taşmıştı.

"Senin derdin her neyse beni ilgilendirmiyor Uzay! Kimseyle kendi acımı yarıştırdığım da yok. Sana gelince de bir yabancıya özelini anlatacağına, sana değer veren diğer insanlarla bunu paylaşmanı tavsiye ederim."

"Yabancı"

Bu kelimeyi ağzından çıkarması onun için ne kadar kolay olmuştu? Her ne kadar ona yaklaşmak için çabalasak elimizden geleni yapsak da, onun bu keskin tavrı yüzünden boşuna uğraşmış durumunda olacağımı farkındaydım.

Şuan karşısında dururken anlatmak istediğim o kadar fazla şey bulunuyordu ki aslında.

Tek sorun ise bugün o her şeyi düzeltmek için çabalayan halimi bir kenara bırakmış durumdaydım. Parla'nın gözbebeklerinin içine bakarken kendimi açıklamaktan yorulmuş bir şekilde konuşmuştum.

"Sen beni yabancı olarak görüyor olabilirsin ama ben seni hâlâ arkadaşım olarak gördüğüm için iletişim kurmak istiyorum bu yüzden çabalıyorum. Farkında değil misin? Böylesine berbat durumdayken bile sana neyin ne olduğunu anlatmak için peşinden geldim."

Dudaklarını öfkeyle birbirine bastırıp sesini yükseltti. "Çabalama! Hiçbiriniz çabalamayın. Çünkü bu zamana kadar insanlar hakkındaki düşüncelerimin hiç değiştiği olmadı. Açık konuşmam gerekirse de beni terk edip giden insanları hayatıma alacak kadar kendime olan saygımı yitirmedim."

"Senin bu gösterdiğin yüzünün aksine ben hâlâ taş kalpli bir insan olduğuna inanmak istemiyorum. Geçen gün ikizin için ağlarken ki halini gördükten sonra buna emin oldum. Bizden hatta belki kendinden bile duygularını saklamaya çalışıyorsun."

Söylediklerimden sonra geri kalanını dudaklarımdan dökmeden hemen önce düşündüm.

Karşımda sadece acı bir tebessümle beni izliyordu. Benden gizlediği şeyin ne olduğuna dair bir fikrim yoktu ama her defasında karşı karşıya geldiğimizde bana kendimi bu kadar berbat hissettirmesini aşamıyordum. Bu nedenle de benim ona söylemek istediğim içimde biriktirdiğim bir çok kelime vardı.

"Kendinden başkası acı çekemezmiş gibi davranmayı bırak! Bizim kalbimiz çelikten değil, bizde gerektiğinde yara alabiliyoruz ama o yaranın üzerini her seferinde deşmiyoruz!" Parla'ya uzun bir süre bakarak hayal kırıklığı ile devam etmiştim. "Görüyorum ki sen bunu başaramamış gibisin."

Sözlerimin canını yaktığını yüz ifadesinin değişmesinden anlamıştım. Amacım kendini kötü hissetmesini sağlamak değil olaylara birde bizim açımızdan bakmasıydı. Ona değer veren insanları kendinden iterek hiçbir sonuca ulaşamaz günün sonunda yıpranan yine kendisi olurdu. Korumak istiyordum...

En büyük zararı kendisine vermemesi için. Benden belki de söylediklerim yüzünden nefret edecekti ama bunun şuan hiçbir için önemi yoktu.

Bana bir adım yaklaştı. Daha konuşmaya başlamadan kaşlarını çattığında söyleyeceklerinin keskinliğinin nasıl olacağını tavrından kendini belli ediyordu.

"Madem başarabiliyorsun Uzay, kendi yaranı başkasıyla kıyaslamadan önce bir düşün derim. Size güvenmemem konusunda beni hatalı buluyorsun ya hani..." Eliyle beni işaret ederek devam etti. "Asıl istediğin durumu basit görüp, karşındakinin ne yaşadığına dair bir fikir sahibi olmayan sensin. Senin 'yara' diye bahsettiğin dertlerin benim tüm hayatımı kapsıyor! Kabuk bağlamasını beklemek yerine o acıya sebep olanları temizledim hayatımdan. Bir daha isteseler de zarar veremesinler diye. Bugün yüzden ne sen benim geçmişimi bileceksin, ne de ben senin şuan ne yaşadığını... Yani anlayacağın, hayatlarımız biriyle aynı doğrultuda hiçbir zaman kesişmeyecek."