Sesiz Anlar

Eski evin kapısı arkalarından yavaşça kapandığında içerideki sıcak ışık daha da parlak hale geldi.

Ama ev bekledikleri gibi değildi.

Duvarlarda çerçeveler vardı. Eski oyuncaklar, masa üzerinde yarım bırakılmış bir yapboz, köşede tozlanmış bir bisiklet…

Poyraz fısıldadı.
“Burası… sanki biri az önce yaşamış gibi.”

Nehir etrafa dikkatle bakıyordu. Gözleri hâlâ hafif kızarıktı.

Mete bunu fark etti ama hiçbir şey söylemedi.

Bade odanın ortasına ilerledi.
“Bu ev mahalledeki anılarla ilgili olabilir.”

Tam o sırada duvardaki fotoğraflardan biri hafifçe parladı.

Dört arkadaş aynı anda fotoğrafa yaklaştı.

Fotoğrafta dört çocuk vardı.

Birlikte gülüyorlardı.

Nehir sessizce konuştu.
“Onlar da… dört kişi.”

Poyraz yaklaştı.
“Ve parkta çekilmiş.”

Mete fotoğrafın altındaki yazıyı okudu.

“Birlikte olduğumuz sürece mahalle bizim.”

Odanın ışıkları titredi.

Bir anda fotoğrafın içindeki görüntü hareket etmeye başladı.

Çocuklar parkta koşuyor, gülüyor, top oynuyordu.

Sonra görüntü değişti.

Aynı çocuklar bu kez tartışıyordu.

Ses duyulmuyordu ama yüz ifadeleri her şeyi anlatıyordu.

Bade fısıldadı.
“Onlar da kavga etmiş…”

Nehir başını eğdi.

Görüntüde çocuklardan biri uzaklaşmaya başladı.

Diğerleri peşinden gitmedi.

Ve park yavaş yavaş karardı.

Fotoğraf aniden durdu.

Odadaki ışıklar zayıfladı.

---

Poyraz yutkundu.
“Bu mahalle… kavga eden çocukları mı gösteriyor?”

Nehir sessizce konuştu.
“Belki… mahalle o yüzden kapanmıştır.”

Mete duvara baktı.
“Bizim gibi…”

Bade Mete’ye baktı ama bir şey söylemedi.

O sırada evin içinden başka bir kapı açıldı.

Kapının üstünde eski bir tabela asılıydı:

“Hatırlamak Odası”

Kapının içinden hafif bir rüzgâr esti.

Nehir kapıya baktı.
“Belki mahalle bize bir şey göstermek istiyor.”

Poyraz tedirgindi.
“Ya hoşumuza gitmezse?”

Bade kararlıydı.
“Gerçekleri öğrenmeden mahalleyi kurtaramayız.”

---

Kapıdan içeri girdiklerinde oda tamamen karanlıktı.

Bir anda yerde dört ayrı ışık halkası belirdi.

Her halka farklı renkteydi.

Mete geri çekildi.
“Bu iyi görünmüyor.”

Nehir halkalara baktı.
“Sanırım… her biri birimize ait.”

Bade ilk halkaya adım attı.

O anda etrafındaki görüntü değişti.

Bade kendini arkadaşlarının onsuz yürüdüğü bir sahnede gördü.

Onlar gülüyor ama Bade arkada kalıyordu.

Bade’nin yüzü gerildi.

---

Poyraz kendi halkasına adım attığında…

Elindeki yiyecekleri yere düşürdüğü bir anı gördü.

Arkadaşları ona kızmıştı.

Poyraz başını eğdi.

---

Mete halkaya girdiğinde…

Telefonuna bakarken arkadaşlarının onu çağırdığı ama onun duymadığı bir sahne belirdi.

Mete nefesini tuttu.

---

Nehir son halkaya girdiğinde…

Yanlış bir harita çizdiği ve grubun kaybolduğu bir anı gördü.

Nehir’in gözleri tekrar doldu.

---

Bir anda oda titredi.

Dört görüntü aynı anda birleşti.

Duvarlarda büyük bir yazı belirdi:

“Dostluk kusurlarla güçlenir.”

Işıklar yavaşça söndü.

Oda tekrar normale döndü.

Dört arkadaş birbirine baktı.

Hiçbiri konuşmuyordu.

Sessizlik ağırdı.

Sonunda Mete yavaşça konuştu.

“Ben… bazen sizi dinlemiyorum.”

Nehir başını kaldırdı.

“Ben de… hata yapmaktan korkuyorum.”

Poyraz gülümsedi.
“Ben de bazen ciddiyeti unutuyorum.”

Bade derin nefes aldı.
“Ben de… her şeyi kontrol etmeye çalışıyorum.”

Odadaki duvar hafifçe parladı.

Kapının yanında yeni bir sembol belirdi.

Dördüncü yıldız… yavaşça ışık saçmaya başladı.

Ama sembolün altında küçük bir yazı daha ortaya çıktı:

“Gerçek sınav henüz başlamadı.”

Dört arkadaş birbirine baktı.

Hatıra Evi’nin içinden bu kez ağır bir kapı açılma sesi geldi.

Ve evin altından merdivenler belirdi.