19. bölüm · Olmayan Mahalle
Kırılan Çember(KESİN OKUYUN!!)
Yeşil Daire Meydanı sessizdi. Akşam güneşi taşların üzerinde soluk bir yeşil parıltı bırakıyordu.
Dört arkadaş haritanın önünde durmuştu. Ama kimse konuşmuyordu.
Sonunda Mete derin bir nefes aldı.
“Mahallenin sırrını gördüm…”
Poyraz gözlerini devirdi.
“Yine başladı.”
Mete devam etti.
“Mahalle eskiden insanların birlikte yaşadığı bir yerdi. Dostluk bitince kapanmış.”
Nehir kollarını bağladı.
“Mahalle insanların kaybolmasına neden oluyor. Bu normal değil.”
Mete başını salladı.
“Belki kaybolmuyorlar. Mahalle onları koruyor.”
Poyraz sinirle güldü.
“Koruyor mu? Seni az kalsın geri dönemeyecek hale getirdi!”
Mete cevap vermek istedi ama sustu.
---
Bade öne çıktı.
“Mete yalnız gitmedi. Cesur davrandı.”
Poyraz sertleşti.
“Cesaret değil bu. Düşüncesizlik.”
Mete’nin yüzü gerildi ama konuşmadı.
---
Nehir Mete’ye baktı.
“Biz seni kurtarmaya çalışıyorduk.”
Bu cümle Mete’yi daha çok yaraladı.
---
Poyraz Badeye döndü.
“Bir lider insanları tehlikeye atmaz.”
Bade’nin kaşları çatıldı.
“Bir lider arkadaşlarını yalnız bırakmaz!”
Meydanın ortasındaki sembol hafif titredi.
---
Nehir yumuşak ama üzgün bir sesle konuştu.
“Bade… biz seni takip ediyorduk.
Ama artık ne yaptığını bilmiyorsun.”
Bade birkaç saniye sustu. Gözleri dolmuş gibiydi ama ağlamadı.
---
Bade Mete’nin yanına geçti.
“Evet… belki liderliği hak etmiyorum.”
Poyraz şaşırdı.
Ama Bade devam etti.
“Çünkü Mete hak ediyor!
Mahallenin sırrını tek başına çözdü.
Hâlâ onu suçluyorsunuz!”
Mete şaşkınlıkla Badeye baktı.
---
Poyraz dişlerini sıktı.
“Tek amacın ilgi çekmek Mete. Sen oraya gidecek kadar cesur değilsin.”
Nehir başını salladı.
“Sana inanmıyoruz.”
---
Bade sertçe konuştu.
“Çok abarttınız.”
Sonra Mete’ye döndü.
“Kimse seni yalnız bırakmayacak.”
Poyraz alaycı şekilde güldü.
“O zaman kendi başınıza çözün.”
---
Nehir hayal kırıklığıyla:
“Bade… gerçekten gidiyor musun?”
Bade kararlıydı.
“En nefret ettiğim şeyi yapıyorsunuz.
Ama bu konuda sessiz kalamam.”
Sonra Mete’ye baktı.
“Gel.”
--
Bade ve Mete meydandan uzaklaşmaya başladı.
Mahallenin ışıkları hafifçe titredi.
Poyraz yere baktı.
“Biz yanlış bir şey yapmadık…”
Nehir sessizce cevap verdi.
“Biliyorum… ama yine de kötü hissettiriyor.”
---
Yeşil Daire sembolü birkaç saniye boyunca çatlamış gibi parladı.
Sonra tekrar eski haline döndü.
Ama meydanın taşlarında ince bir yazı belirmişti:
“Birlik bozulursa… mahalle susar.”
---