Yeni Hal

Kapı açıldı. 2 adam yavaşça içeri girdiler.

Adam 1: Çok iyi dayanacak sanmıştım.

Adam 2: Hepsi öyleydi, sadece birkaçı kurtuldu. Hadi, temizleyelim hemen şuraları.

Arkadan adama sessizce yaklaştım ve ağzını ve burnunu kapattım ve boğazını kestim. Direkt belindeki silahı çıkardım ve adama doğrulttum.

Hamza (sesli bir şekilde): Silahını yere at.

Adam 1: ...

Hamza: AT SİLAHINI!

Adam: Tamam, tamam, atıyorum.

Hamza: Arabaya yürü.

Adam: Ne yapacaksın?

Hamza: YÜRÜ DEDİM SANA!

Arabaya bindik. Onu konuşturmak için eve götürüp konuşana kadar acı çektireceğim. 1 ay boyunca kafayı yedirdiler bana.

Hamza: Sakın bir şey yapmaya çalışma, şuracıkta beynini akıtırım. SÜR!

Adam: Nereye?

Hamza: SÜR SADECE!

1 saat sonra

Adam yavaşladı ve bir anda çakı çıkardı ve karnıma sapladı.

Hamza: AĞĞĞĞĞĞĞĞHHHHHHHH!

Acıyla silahı aşağı indirdim. Tekrar kaldırana kadar elime vurdu. Silah yere düştü. Üstüme atladı. Kafa attım ve kapıyı açıp kendimi dışarı attım. Tek elimle karnımdaki bıçağı tutuyorum, diğer elimle yerdeki silaha uzanmaya çalışıyorum. Adam üstüme doğru atlarken son anda silahı aldım ve kafasına sıktım. Kendi kendime:

Hamza: Hadi Hamza, kalk. Eve kadar dayanırsın, sana yardım edecekler. Hamza, kalk!

Ayağa kalktım ve direksiyona oturdum. Yaklaşık 1 saatlik yolum var.

Yaram yaklaşık 4 cm falan olması lazım, yani bu da yeterince derin. Kıyafetimi çıkardım ve yaraya bastım.

Hamza: 1 ay bekledin Hamza, bu sefer olmaz. Tekrar kurtulacaksın.

Gaza bastım ve son sürat yola koyuldum. Her şeyimi evde unuttum. Yanımda bir tek bir silah, bir de karnımda saplı olan çakı var.

30 dk sonra

Soğuk soğuk terlemeye ve midem bulanmaya başladı. Güzel şeyler düşünmeye çalıştım. Salgın öncesi hayatımın ne kadar güzel olduğunu... O zaman o hayatı sevmiyordum, şimdiyse keşke geri dönebilsem diyorum. İnsanlar nankör canlılar, her zaman daha iyisini ister, elindekine şükür etmeyi bilmezler. Elindeki gittikten sonra değerini anlarlar ama hiçbir önemi kalmaz çünkü olan oldu. Hiçbir şey onu olmamış yapamaz artık.

Aman, her neyse, fazla edebiyat yaptım. Kendi kendime konuşmaya, kendime kendim hakkımda sorular sormaya başladım çünkü zihnimi açık tutmam gerek.

Hamza: Adım ne, nereye?

Hamza: Benim adım Hamza, eve gidiyorum.

Hamza: Nereye, adın ne?

Hamza: Benim adım Hamza, eve gidiyorum.

25 dk sonra

Hamza (içinden): Benzin mi bitti? Hayır, hayır!

Arabanın benzini bitmişti. 5 dakikalık bir mesafe var, buradan görüyorum ama yürüyerek 15 dk ve başım dönmeye başladı.

Hamza: Kalk ve yürü Hamza, hadi, hadi!

Kendi kendimi gazladım. Yerden bir sopa aldım, baston olarak kullanmaya başladım ve yürümeye başladım.

Hamza: Benim adım Hamza, eve gidiyorum.

Hamza: Ben Hamza, eve gidiyorum.

Başım dönüyor ve hiç gücüm yok. Çok kan kaybettim.

Hamza: Eve geldin, az kaldı.

Hamza: Bu kadar dayandın, çok az daha dayan. Hadi!

8 dk bunları tekrarlayarak yürüdükten sonra...

Başım çok dönmeye başladı. Neredeyse 2 adım ileri, 1 adım geriye atıyordum. Bir ses yükseldi.

Adam: YAKLAŞMA, ATEŞ AÇARIM!

Bu ses bizim evden geliyordu. Bağıracak gücüm yoktu.

Adam: YAKLAŞMA DEDİM, SON UYARI!

Her şeyi geçtim, sonunda eve ulaştım ama tanımadığım bir adam bana yaklaşma diyordu. Gücüm yoktu, seslenemiyorum, sadece yürümeye devam ettim.

Bir ses daha:

Adam: DUR, ATEŞ ETME! HAMZA!

Üstüme koşmaya başladı. Onu gördüğüm an kendimi yere bıraktım.

Gözlerimi açtığımda Buğra ve bir kadın vardı.

Buğra: İyi misin?

Hamza: Öhhhömh... Nasıl kurtuldum?

Kadın: Efsun'un kanı, koca neForm'da tek uygun kana sahip kişi oydu.

Kadın: Çok kan kaybetmişsin. Yara izin 6 cm, çok iyi dayanmışsın.

Efsun geldi ve direkt sarıldı.

Hamza: AĞHHHHHHHHHHH!

Kadın: Haaayır, yarası var hâlâ!

Hamza: Efsun, teşekkür ederim.

Efsun: Neredesin sen, aptal?

Buğra: Kim yaptı sana bunu?

Hamza: Geleceğim dedim, geldim işte. Anlatırım, neler oldu neler.

Efsun: Anlat, 3 gündür çıldırıyoruz.

Hamza: 3 gün mü?

Kadın: 3 gündür biraz dinlendin.

Hamza: Sen kimsin?

Buğra: 1 aydır buradayız da çok şey değişti. Fatma abla, neForm'un doktoru.

Efsun: Ayağa kalk, her şeyi anlatacağız.

Hamza: Tamam, tamam. Ama önce söyleyin, ben yokken ne yaptınız?

Buğra: Nereden başlayayım? Öncelikle evin içini değiştirdik. Herkesin kalacağı odaları ayarladık.

Hamza: Kaç kişi olduk şimdi?

Buğra: On yedi.

Hamza: Oğlum, nasıl on yedi kişi olduk?!

Efsun: Sen gittikten sonra birkaç kişi daha bulduk. Onları da buraya getirdik.

Hamza: Peki hepsine güveniyor muyuz?

Buğra: Şimdilik bir sorun yok. Herkesin bir görevi var. Bazıları erzaklarla ilgileniyor, bazıları nöbet tutuyor.

Fatma: Ben de evdeki malzemelerle küçük bir revir hazırladım. Artık yaralananları tedavi edebileceğimiz ayrı bir yerimiz var.

Hamza: Güzel. Peki yiyecekler?

Buğra:Sorun yok avcı ve tarımcılarımız var.

Hamza: Peki, buradaki on yedi kişi ne yapıyor? Herkes bütün gün oturuyor mu?

Buğra: Tabii ki hayır. Kendimize bir düzen kurduk.

Buğra: Dört kişi nöbet tutuyor. İki kişi erzaklarla ilgileniyor. İki kişi de evin bakımını yapıyor. Dört kişi ava gidiyor.Bir kişi tarım yapıyor.Bir tane Doktor.Bir tanede Silah uzmanımız var her gün atış eğitimi veriyor.

Hamza: Peki sen ne yapıyorsun?

Buğra: Ben mi? Her şeyi ben hallediyorum zaten.

Efsun: Hahaha! Dün bütün gün uyudun.

Buğra: Oğlum, bir kere uyudum diye hemen konuşuyorsun!

Hamza:Kesin öyledir

Fatma: Şakayı bırakın da Hamza biraz dinlensin. Daha tam olarak iyileşmedi.

Hamza: Tamam, tamam. Son bir soru. Buraya yeni gelenler nerede kalıyor?

Buğra: Üst kattaki odalarda. Herkesin kalacak bir yeri var.

Hamza: Güzel. En azından artık tek başımıza değiliz.

Buğra: Bugün dinlen, daha seninle zombi avlayacağız.

Hamza: Ooo ilginç. Yapalım o zaman.

Efsun: Sen hiçbir yere gitmiyorsun!

Hamza: Daha şimdiden başladı yine...

Buğra: Efsun, bu sefer haklı. Bir süre dışarısı yasak sana.

Efsun: Bu sefer mi? Ben hep haklıyım, siz anlamıyorsunuz.

Hamza: Oğlum lan, ben neler yaşadım! Öleceğimi sanıyordum. Konuşacak çok şey var ama bana yemek getirin. 1 aydır adam akıllı yemek yemiyorum.