BÖLÜM 5 - Yeni Görev

Ertesi gün eğitim alanındaki seslerle uyandım. Sanırsam birileri kavga ediyordu.

Genelde burada kavga çıkması nadirdi. Gri gözlüler ve mor gözlüler ayrı yerlerde durdukları için fazla sorun yaşanmazdı.

Odamdan çıktım ve seslerin geldiği yere gittim.

Bazıları uzaktan izliyor, kendi aralarında konuşuyordu. Bazılarıysa taraf tutarak kavgayı daha da alevlendiriyordu.

Yaklaştığımda o tanıdık yüzü gördüm.

Noah.

Kendini savunur gibi karşısındakine bağırıyordu.

“Hile yapıyorsun. Bunu kabul etmek zorundasın!”

Diğerine baktım.

Bu kişi benim gibi mor gözlü bir çocuktu.

O ise alay edercesine sırıtıyordu. Noah'a kıyasla oldukça sakin bir ses tonuyla konuştu.

“Ses tellerini boşuna yorma. Kaybettiğini kabul etmelisin.”

Noah başını iki yana salladı.

“Kaybetmedim.”

Kılıcını kınından çekti.

Tam o sırada kalabalığın arasından birinin uzaklaştığını gördüm. Sanırım gözetmeni çağırmaya gitmişti.

Karşısındaki çocuk da bunu fark etmiş olacak ki iki adım geri çekildi.

Gözetmenin tok sesi avluda yankılandı.

“Yeter! Uzaklaşın!”

Noah hırsla kılıcını tekrar kınına soktu.

Ben ise yanına gitmeye karar verdim.
Noah hâlâ olduğu yerde duruyordu. Çenesi sıkılmış, gözleri karşısındaki çocuğun üzerindeydi.

Yanına geldiğimi fark edince bana baktı.

“Ne var?"

“Ne olduğunu merak ettim.”

“Hiç.'

“Hiç için kılıç çekiyordun."

Bir an sustu.

“Beni sinirlendirdi.”

“Bunu fark ettim.”

Noah derin bir nefes aldı.

“Dövüş sırasında hamlemi engelledi. Sonra ben onu yere düşürdüm.”

“Ee?”

“Kaybettiğini kabul etmedi.”

“Belki gerçekten kaybetmişsindir.”

Bana baktı.

“Sen de mi?”

“Ne?”

“Bana inanmıyorsun.”

“Öyle bir şey söylemedim.”

Noah birkaç saniye yüzüme baktıktan sonra başını çevirdi.

“Dövüş sırasında silahını değiştirdi.”

Kaşlarımı çattım.

“Ne?”

“Gözetmen fark etmedi. Ben fark ettim.”

Karşıdaki çocuğa baktım.

Hâlâ birkaç kişinin arasında duruyordu.

“Peki sen neden bu kadar sinirlendin?”

Noah omuzlarını silkti.

“Çünkü hile yapıp kazanmış gibi davranmasından hoşlanmıyorum.”

“Sonuçta sadece eğitim.”

“Morvian'da hiçbir şey sadece eğitim değildir.”

Bu cümlesinden sonra sustu.

Ben de cevap vermedim.

Gözetmenin sesi yeniden duyuldu.

“Noah. Sen de gel.”

Noah gözlerini kapatıp kısa bir nefes verdi.

“Harika.”

Gözetmenin yanına doğru yürümeye başladı.

Noah uzaklaşırken ben de eğitim alanından ayrıldım.

Kavganın neden çıktığını artık biliyordum.

Ama Noah'ın son söylediği cümle aklıma takılmıştı.

Morvian'da hiçbir şey sadece eğitim değildir.

Ne demek istediğini anlamaya çalıştım.

Sonra düşünmemeye karar verdim.

Burada merak etmek çoğu zaman iyi bir şey değildi.
---
Akşam olduğunda herkesin yeni görevleri açıklanacaktı.
Hava kararmaya başlamıştı. Taş zeminin üzerinde onlarca kişi sessizce bekliyor, herkes önündeki birkaç basamağın üzerinde duran eğitmeni izliyordu.

Görevlerin açıklanacağı zamanlar genelde böyle geçerdi.

Kimse fazla konuşmazdı.

Çünkü burada bir görevin ne kadar süreceğini ya da nereye gönderileceğini önceden bilemezdin.

Ben grubun biraz arkasında duruyordum. Etrafıma baktığımda tanıdık birkaç yüz gördüm.

Sonra gri gözlülerin bulunduğu tarafa baktım.

Noah da oradaydı.

Bir önceki gün yaşanan tartışmadan sonra onunla konuşmamıştım. O da benimle konuşmaya çalışmamıştı.

Bakışlarımız kısa bir an kesişti.

Sonra ikimiz de tekrar önümüze döndük.

Eğitmen elindeki kâğıtlara baktı.

"Bu akşam altı görev var."

Avludaki sessizlik biraz daha arttı.

İsimleri tek tek okumaya başladı.

"Riven. Kuzey kapısı."

Bir çocuk öne çıktı.

"Elara. Doğu bölgesi."

Bir başkası grubun içinden ayrıldı.

İsimler okunmaya devam ederken herkes kendi adını bekliyordu.

Ben de bekliyordum.

Sonunda eğitmenin sesi duyuldu.

"İzora."

Başımı kaldırdım.

"Buradayım."

Eğitmen elindeki kâğıda tekrar baktı.

"Senin görevin diğerlerinden farklı."

Kaşlarımı hafifçe çattım.

"Ne yapacağım?"

"Şehrin güney tarafına gideceksin."

Bir an bekledi.

"Orada birini üç gün boyunca takip edeceksin."

Avluda birkaç kişi birbirine baktı.

Ben ise sadece başımı salladım.

"Anlaşıldı."

Eğitmen bir sonraki ismi okumaya geçti.

Görevin ayrıntılarını sormadım.

Morvian'da sana verilen görev, bilmen gereken kadarını içerirdi.

Daha fazlasını öğrenmek ise genellikle gereksizdi.

Ve bazen...

Tehlikeliydi.
Eğitmen isimleri okumaya devam etti.

Ben ise verilen görevi düşünüyordum.

Üç gün.

Birini öldürmek için değil, sadece takip etmek için gönderiliyordum.

Bu, Morvian'da alışık olduğum görevlerden biri değildi.

"Dağılabilirsiniz."

Eğitmenin sesiyle herkes hareketlenmeye başladı.

Bazıları görev arkadaşlarıyla konuşuyor, bazıları ise doğrudan hazırlık yapmak için binaya dönüyordu.

Ben de avludan çıkmak üzereyken arkamdan bir ses duydum.

"İzora."

Döndüm.

Eğitmen bana doğru geliyordu.

"Efendim?"

"Takip edeceğin kişinin adı Daren Veyl."

İsmi aklımda tuttum.

"Dışarıdan bakıldığında sıradan biri gibi görünüyor. Güney tarafında küçük bir dükkân işletiyor."

"Ne yaptı?"

"Eğer ne yaptığını bilseydik, seni takip etmen için göndermezdik."

Cevabı hoşuma gitmemişti.

Eğitmen devam etti.

"Son iki haftadır Morvian'a ait bazı şeylerle ilgileniyor. Ne bildiğini öğrenmeni istemiyoruz."

"Onunla konuşacak mıyım?"

"Hayır."

"Ya beni fark ederse?"

"O zaman görevin değişir."

Bir an sustum.

"Nasıl?"

Eğitmen gözlerini üzerimde tuttu.

"Doğaçlama yaparsın."

Başımı salladım.

"Anlaşıldı."

Yanımdan geçip giderken bir şey daha söyledi.

"Ve İzora..."

"Efendim?"

"Üç gün boyunca onu gözünden kaçırma."

Ardından uzaklaştı.

Avluda birkaç kişi kalmıştı.

Ben de binaya dönmek için yürümeye başladım.

Tam merdivenlere yaklaşmıştım ki önümden Noah geçti.

Bir an durdu.

Sonra bana baktı.

"Yeni görevin nedir?'

"Takip"

"Nerde?"

"Güney tarafında"

Başını salladı.

"Ben de oraya gidiyorum."

"Senin görevin ne?"

"Batı bölgesi"

Kaşlarımı kaldırdım.

"Dalga geçiyorsun"

"Biliyorum."

Kısa bir sessizlik oldu.

Sonra ekledi:

"Her neyse yeni görevinde başarılar"

Kafa salladım ve odama doğru gittim yeni görev için iyice dinlenmem gerekiyordu.

Kendimi yatağa bıraktım bir süre sonra gözlerim ağırlaştı ve uykuya dalmıştım.