Bölümler 12Şu an: Bölüm 8-Davetsiz Misafir
- 1 Duyuru17 kelime
- 2 Karakterler40 kelime
- 3 Bölüm 1- Aynı Çatı471 kelime
- 4 Bölüm 2- Çıkmıyorum503 kelime
- 5 Bölüm 3- Ev Kuralları510 kelime
- 6 Bölüm 4-Beyaz Önlükler573 kelime
- 7 Bölüm 5-ilk nöbet412 kelime
- 8 Bölüm 6-Aynı Servis457 kelime
- 9 Bölüm 7-Kahve Molası411 kelime
- 10 Bölüm 8-Davetsiz Misafir392 kelime · Okuduğun bölüm
- 11 Bölüm 9-Gece Nöbeti531 kelime
- 12 Bölüm 10-Bulamadım190 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Hastanedeki ikinci haftamız başlamıştı.
Artık koridorlar bana yabancı gelmiyordu. Hangi odanın nerede olduğunu ezberlemiş, hemşirelerin isimlerini öğrenmiş, hatta sabah kahvemi aldığım görevliyle bile selamlaşmaya başlamıştim.
Tek alışamadığım şey...
Cem'in benden önce kahve makinesine gitmesiydi.
Mutfağa girdiğimde son kahveyi yine o almıştı.
Bardağı kaldırıp sırıttı.
"Beş dakika erken kalksaydın sen içecektin."
Gözlerimi devirdim.
"Bir gün senden önce kalkacağım."
"Bekliyorum."
İkimiz de gülerek evden çıktık.
Eskisi gibi sürekli tartışmıyorduk.
En azından...
Her beş dakikada bir.
.......................
Öğleye doğru acil servis biraz sakinleşmişti.
Koridorda dosyaları incelerken başhemşire yanıma geldi.
"Doktor Derin."
"Buyurun?"
"Seni biri bekliyor."
Şaşırdım.
"Beni mi?"
"Evet."
"Kim?"
"Gidince görürsün."
Merakla girişe doğru yürümeye başladım.
Cam kapının önüne geldiğimde bir kadın bana sırtı dönük duruyordu.
Üzerinde krem rengi uzun bir trençkot vardı.
Elinde büyük bir bavul...
Omzunda kahverengi bir çanta...
Saçları omuzlarına dökülüyordu.
Tam "Buyurun?" diyecektim ki...
Kadın arkasını döndü.
Göz göze geldik.
Bir saniye...
İki saniye...
Sonra ikimiz de aynı anda bağırdık.
"YILDIZ!"
"DERİN!"
Koşarak birbirimize sarıldık.
"Nihayet döndün!"
"Çok özledim seni."
"Ben de seni."
Birbirimize sıkıca sarılmış gülüyorduk.
Gözlerim dolmuştu.
"Ne zaman geldin?"
"Bu sabah."
"Bana niye haber vermedin?"
"Direkt sürpriz yapmak istedim."
Elimde olmadan koluna hafifçe vurdum.
"Kalbime indirecektin."
Kahkahası hastanenin girişinde yankılandı.
Tam o sırada karşı koridordan Kerem elinde kahvesiyle yürüyordu.
Gülüşmelerimizi duyunca bize baktı.
Sonra doğrudan Yıldız'a çevirdi gözlerini.
Bir an durdu.
Yıldız da ona baktı.
İkisi de birkaç saniye sessiz kaldı.
Kerem sonunda konuştu.
"Şey..."
"Geçmiş olsun."
Yıldız kaşlarını çattı.
"Neye?"
"Hasta değil misin?"
Ben kahkaha atmaya başladım.
Yıldız şaşkınlıkla bana döndü.
"Bu kim?"
Kerem hemen toparlandı.
"Şey... Bavulu görünce hasta yakını sandım."
Yıldız kollarını bağladı.
"İlk defa biri bana 'hoş geldin' yerine 'geçmiş olsun' diyor."
Kerem utançla ensesini kaşıdı.
"Biraz saçma oldu."
"Biraz mı?"
Ben gülmekten konuşamıyordum.
Tam o sırada Cem de koridora çıktı.
Önce bana...
Sonra Yıldız'a baktı.
"Biriyle tanıştırmayacak mısın?"
Yıldız hemen bana döndü.
"Bu meşhur ev arkadaşı mı?"
Cem hafifçe gülümsedi.
"Demek benden bahsettin."
Yanaklarım kızardı.
"Çok da değil."
"Biraz bahsetmiş."
Yıldız sırıttı.
"Biraz mı?"
"Her gün konuşuyoruz."
Gözlerimi büyüttüm.
"Yıldız!"
"Ne var?"
"Sus."
Kerem merakla ikimize bakıyordu.
"Demek aynı evde kalıyorsunuz."
Cem başını salladı.
"Evet."
Kerem gülmeye başladı.
"İnanılmaz."
Yıldız da gülüyordu.
"Sizin hikâyeniz film olur."
Cem bana dönüp hafifçe omuz silkti.
"Haklı olabilir."
İlk defa...
Dört kişi aynı anda gülmeye başlamıştık.
Ve o an fark ettim.
Belki de...
Bu şehir artık bana eskisi kadar yabancı değildi.
— 8. Bölüm Sonu —
Bölüm etkileşimi
