MEVZU DERİN kitap kapağı

7. bölüm / 12

Bölüm 5-ilk nöbet

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 12Şu an: Bölüm 5-ilk nöbet

Toplantı bittikten sonra salondaki herkes yavaş yavaş dışarı çıkmaya başladı. Ben ise birkaç saniye olduğum yerde kaldım. Az önce duyduklarımı hâlâ kafamda oturtmaya çalışıyordum.
Aynı ev...
Aynı hastane...
Ve şimdi de aynı ekip...
Hayat gerçekten benimle dalga geçiyor olmalıydı.
"Doktor Derin?"
Başımı kaldırdığımda başhemşire bana gülümsüyordu.
"Buyurun?"
"Başhekim sizi odasına bekliyor."
"Tabii."
Çantamı alıp koridora çıktım. Tam kapıyı kapatacakken arkamdan tanıdık bir ses geldi.
"Birlikte gidiyoruz sanırım."
Arkamı döndüm.
Cem...
Elinde dosyasıyla birkaç adım arkamda duruyordu.
"Galiba."
İkimiz de yan yana yürümeye başladık. Koridorda sadece ayakkabılarımızın sesi duyuluyordu.
"Bunun tesadüf olduğuna inanıyor musunuz?" diye sordum.
Cem hafifçe gülümsedi.
"İnanmak zorundayım."
"Ben pek inanamıyorum."
"Ben de."
İlk kez aynı düşüncedeydik.
Başhekim bizi odasına aldı.
"Oturabilirsiniz."
Karşılıklı sandalyelere oturduk.
Sakin bir ifadeyle dosyalarımıza baktı.
"İkiniz de oldukça başarılı mezun olmuşsunuz."
Teşekkür ederek başımızı salladık.
"Bu yüzden sizi aynı ekipte görevlendirdik."
İçimden "Keşke başka biri olsaydı..." diye geçirdim.
Başhekim konuşmasına devam etti.
"Acil servis ekip işidir. Birbirinize güvenmeniz gerekiyor."
Cem bana kısa bir bakış attı.
Ben de ona baktım.
Güvenmek mi?
Daha birbirimizin soyadını bile bilmiyorduk.
Odadan çıktığımızda koridorda uzun boylu, esmer bir adam Cem'e doğru yürüdü.
"Cem!"
İkisi tokalaştı.
"Hoş geldin kardeşim."
"Sağ ol."
Adam bana döndü.
"Merhaba, ben Kerem."
Elini uzattı.
Gülümseyerek sıktım.
"Derin."
Kerem ikimize sırayla baktı.
"Siz tanışıyor musunuz?"
Ben cevap vermeye hazırlanırken Cem konuştu.
"Mecburen."
Kerem kaşlarını kaldırdı.
"Nasıl yani?"
"Uzun hikâye."
"Anlatırsın."
Kerem'in yüzündeki merak ifadesi görülmeye değerdi.

Öğle molasında hastanenin kafeteryasına indim.
Elimde kahvemle boş masa ararken tanıdık bir ses duydum.
"Deriiin!"
Başımı çevirdiğimde bir kız bana doğru koşuyordu.
"Yıldız!"
Birbirimize sarıldık.
"İnanamıyorum! Aynı hastanedeyiz!"
"Ben de yeni öğrendim."
Yıldız çocukluk arkadaşımdı.
Tıp fakültesini farklı üniversitelerde okumuştuk ama hiç kopmamıştık.
"Ee, anlat bakalım."
"Neyi?"
"Yeni şehri."
"Yeni evi."
"Yeni insanları."
Derin bir nefes verdim.
"Nereden başlasam bilmiyorum."
Yıldız kahkahasını bastı.
"Demek o kadar olay var."
Tam konuşacakken kafeteryanın kapısından Cem ile Kerem içeri girdi.
Yıldız onların baktığı yöne baktı.
"Şu uzun boylu olan kim?"
"Kaldığım evdeki çocuk."
Yıldız'ın ağzı açık kaldı.
"Ne?"
"Kısacası..."
"Aynı evi kiralamışız."
Yıldız elindeki suyu neredeyse döküyordu.
"Şaka yapıyorsun."
"Keşke."
Tam o sırada Cem'in gözleri bizim masaya kaydı.
İkimiz birkaç saniye göz göze geldik.
Sonra o da Kerem'le birlikte yan masaya oturdu.
Yıldız bana eğildi.
"Bence çocuk yakışıklı."
O an elimdeki kahveyi neredeyse boğazıma kaçırıyordum.
"Ne?"
"Gayet yakışıklı."
"Yıldız."
"Efendim?"
"Sus."
Yıldız kahkahasını tutamayınca bütün kafeterya bize dönüp baktı.
Ben ise utançtan yanaklarımın kızardığını hissediyordum.
Ve karşı masada oturan Cem...
İlk kez bunu fark etmiş gibi bana kısa bir bakış attı.
Bölüm Sonu... 🤍📖

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

19okunma 10beğeni 3yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…