Geçmişten bir anı

Rutubetli, küflenmiş taştan hücrenin içindeydim. Yine birileri bana işkence uyguluyordu ama artık alışmıştım.
Tek bir isteğim vardı bu muhafızların işlerini halledip hücreden çıkmalarıydı.
Kral Albert beni ziyarete gelecekti ve kızını görücekti. Bu işkencelere o kız için katlandığımı kimse bilemezdi. Artık gözlerimi kapattım ve bitmesini bekledim. Yüzümden akan kanların sıcaklığını hissetim. Kapının kapanma sesini duyduğumda hücreden çıktıklarını anladım.
Gözlerimi açmakta zorlanıyordum ama yüzümde bir şey hissetiğimde zorlanarak da olsa açtım.
Bir muhafız gelmişti ve yaralarıma pansuman yapıyordu yüzü gözükmese bile kim olduğunu tahmin edebiliyordum. Her hasta olduğumda veya pansumana ihtiyaç duyduğumda gelirdi. İlk başlarda onunla konuşmaya ve kim olduğunu sormaya çalışmıştım ama hiç birine cevap vermemişti. Benimle konuşmayacağını anladığımda ise konuşmayı bırakmıştım.
Pansumanı bitirdikten sonra hiçbir şey söylemeden zincirleri açıp beni eski koltuğa oturttu ve hücreden çıktı. Ve kral Albert'i beklemeye başladım.
Tahminlerim doğruysa 20 dakika geçmeden kral geldi.
Bana dogru yaklaştı ve Koltuğun kenarına oturdu. "Senin burda olmandan hiç memnun değilim evlat" dedi. Gülümsedim ama bu acı dolu bir gülümsemeydi "Buradan çıkıp kızını korumazsam o ölür" bunun olacağını biliyordu. Zaten çıkmak isteyende yoktu Buradan çıkmamı kendisi bile istese çıkmazdım.
"Artık görelim kızını" dedim ve her zamanki gibi gözlerini yumdu bende gözlerimi kapadım ve avcumu kral Albertin şakağını yasladım. Onu düşünmeye başladım. İçimden 10'a kadar sayıyordum.
Bir, iki, üç :Leyla
dört, beş, altı: Lunaris
yedi, sekiz, dokuz : Dünya
ve on: çok güçlü bir kadın
gözerimi açtığımda elimi şakağıdan çektim. Bunu yaptıktan sonra kralda kapattığı gözlerini açtı. Şuan kimse bizi göremezdi. Gücümü ona göre ayarlamıştım. Bir sahildeydik Leyla'da buralarda olmalıydı yürümeye başladığımda kral Albert da yürüdü.
En sonunda denizin dibinde oturan kızı gördüm. Tek başınaydı rüzgar kadife gibi olan siyah saçlarını dağıtmıştı "Layla" diye seslendi Albert ama bizi duymadı. "Seni çok özledim" dedi Kral Albert. Ve Leyla bize döndü gözleri gözlerimle kesişti sanki ama beni görmesi imkansızdı. Yanımdan bir adam geçti kahve rengi saçları ve açık mavi gözleri vardı. Üstünde gri bir tişört altında ise mavi bir pantolon vardı.
Leylaya doğru ilerlemeye başladı. Leyla ayağa kalktı ve ona doğru yürümeye başladı yanına geldiğinde kolların boynuna sardı. Ve birbirlerine sarıIdilar.
Neden bu kadar yakınlardı onu her gördüğümde yanında bu herif vardı. Ama bir gün dediklerine kulak misafiri olduğumda o adamı kardeşi gibi gördüğünü söylemisti. Bu biraz da olsa içimi rahatlatmıştı.
"Beni dinle Aren ve bana bir söz ver" diyen kralın sesini duyduğumda daldığım düşüncelerden çıktım ve "Sizi dinliyorum" dedim derin bir nefes aldı "Layla bizim dünyamıza geldiğinde ben yanında olmayacağım. Onu seven olduğu kadar sevmeyen de olucak bunu biliyorum o yüzden her ne olursa olsun onu koruyacaksın," dedi ve sertçe nefesini verdi. "Kimsenin onu bir şey için zorlamasına izin verme olur mu?" Bunları o söylemese bile yapardım ama yinede bunu bilmesi gerekir diye "Söz veriyorum kendi canım pahasına onu koruyacağım" dedim
Kimse o gün kralın öleceğini ve son istediği şeyin Leyla'yı koruma altına alacağını tahmin edemezdi.
✴️🌕
Söz veriyorum ay parçası seni hep koruyacağım.
Söz veriyorum ay parçası seni hep seveceğim.
Söz veriyorum ay parçası seni asla bırakmayacağım.
Leyla benim ay parçam, yaşama isteğim, nefesim.
Sen bilmesende hayatım boyunca seni seveceğim.