Bölüm 6 – Yüzleşme Gibi Değil, Baskı Gibi

Uygulamada Aç → İçindekiler

Bölümler

1 Bölüm 1 – Duymayanlar Evi 2 Bölüm 2 – Fark Edildiğimi Sandım 3 Bölüm 3 – Güzel Başlayan Şeyler 4 Bölüm 4 – Elif’in Şüphesi 5 Bölüm 5 – Sessiz Savaş 6 Bölüm 6 – Yüzleşme Gibi Değil, Baskı Gibi 7 Bölüm 7 – Yumuşak Yüz 8 Bölüm 8 – El Ele, Gülümseyerek 9 Bölüm 9 – İlk Tanışma 10 Bölüm 10 – Geniş Aile, Yeni Bağlar 11 Bölüm 11 – On Altı Yaş ve Bir Kolye 12 Bölüm 12 – Kaçış ve Gerilim 13 Bölüm 13 – Dengeler ve Tartışma 14 Bölüm 14 – Kontrolün Gölgesi 15 Bölüm 15 – Korkular ve Sınırlar 16 Bölüm 16 – Sessiz Bir Alarm 17 Bölüm 17 – Gerçekler, Çıplak ve Acı 18 Bölüm 18 – Kırıklarla Devam Etmek 19 Bölüm 19 – Kayıp Renkler 20 Bölüm 20 – Tutunmak 21 Bölüm 21 – Göz Göze Gerçekler 22 Bölüm 22 – Geri Dönüş 23 Bölüm 23 – Hafiflik 24 Bölüm 24 – Yüzüğün Sessizliği 25 Bölüm 25 – Dağınık Günler 26 Bölüm 26 – Son Damla 27 Bölüm 27 – Sessizlikte Kök Salmak 28 Bölüm 28 – Barışın Adı 29 Bölüm 29 – Küllerimden 30 Bölüm 30 – Kalbimle Çalıştım 31 Bölüm 31 – O Gün Geldiğinde 32 Bölüm 32 – Mucize Gibi 33 Bölüm 33 – Yeni Şehir, Yeni Ben 34 Bölüm 34 – İlk Temas 35 Bölüm 35 – Veda ve Teşekkür 36 Bölüm 36 – Disiplinin Gücü 37 Bölüm 37 – Sürpriz Ziyaret 38 Bölüm 38 – Umutla Atılan Adımlar 39 Bölüm 39 – Kazanılan Bir Onur 40 Bölüm 40 – Sessiz Güç

Ders çıkışı koridorda Yusuf’la karşılaştım.
Tarih sınavı için eksik notları istemişti. Çantamdan defterimi çıkardım, sayfayı işaretledim, uzattım.
Gülümseyerek aldı:
“Sağ ol Asel, iyi ki sen varsın.”

Gülümsemeyle karşılık verdim, yürümeye devam ettim.
Ama arkamda biri vardı.
Emir.

Sessizce yaklaştı, sesi sakin ama soğuktu:
“Ne konuşuyordunuz?”

Saniyelik bir boşluk hissettim.
“Not verdim sadece, eksikleri vardı,” dedim.

Başını salladı ama gözleri sabit kaldı.
“Güzel gülümsüyordun ona. Fazla güzeldi hatta.”
Bu söz, mideme bir yumruk gibi oturdu.

“Ne demek bu şimdi?”
“Senin böyle şeyleri fark etmen gerek. Her gülümseyiş davet değildir belki ama… herkes senin kadar temiz düşünmüyor.”

O an içimde öyle büyük bir kırılma oldu ki anlatamam.
Ama sesim çıkmadı.
Çünkü hâlâ onu kaybetmekten korkuyordum.

“Yusuf öyle biri değil,” diyebildim sadece.
“Bunu sana söyleyen biri oldu mu?” dedi Emir.
Yüzüme yaklaştı, fısıldar gibi konuştu:
“Sadece seni korumaya çalışıyorum.”

Korumak.
Bu kelime artık içimde güven değil, baskı yankısı uyandırıyordu.

O gün boyunca bana mesafeliydi. Mesajlarına cevap verdim ama içim hiç rahat değildi.
Gece yatağıma yattığımda içimde tek bir cümle dönüyordu:

“Sevgi bu kadar korkutarak mı gösterilir?”