Bölüm 22 – Geri Dönüş

Uygulamada Aç → İçindekiler

Bölümler

1 Bölüm 1 – Duymayanlar Evi 2 Bölüm 2 – Fark Edildiğimi Sandım 3 Bölüm 3 – Güzel Başlayan Şeyler 4 Bölüm 4 – Elif’in Şüphesi 5 Bölüm 5 – Sessiz Savaş 6 Bölüm 6 – Yüzleşme Gibi Değil, Baskı Gibi 7 Bölüm 7 – Yumuşak Yüz 8 Bölüm 8 – El Ele, Gülümseyerek 9 Bölüm 9 – İlk Tanışma 10 Bölüm 10 – Geniş Aile, Yeni Bağlar 11 Bölüm 11 – On Altı Yaş ve Bir Kolye 12 Bölüm 12 – Kaçış ve Gerilim 13 Bölüm 13 – Dengeler ve Tartışma 14 Bölüm 14 – Kontrolün Gölgesi 15 Bölüm 15 – Korkular ve Sınırlar 16 Bölüm 16 – Sessiz Bir Alarm 17 Bölüm 17 – Gerçekler, Çıplak ve Acı 18 Bölüm 18 – Kırıklarla Devam Etmek 19 Bölüm 19 – Kayıp Renkler 20 Bölüm 20 – Tutunmak 21 Bölüm 21 – Göz Göze Gerçekler 22 Bölüm 22 – Geri Dönüş 23 Bölüm 23 – Hafiflik 24 Bölüm 24 – Yüzüğün Sessizliği 25 Bölüm 25 – Dağınık Günler 26 Bölüm 26 – Son Damla 27 Bölüm 27 – Sessizlikte Kök Salmak 28 Bölüm 28 – Barışın Adı 29 Bölüm 29 – Küllerimden 30 Bölüm 30 – Kalbimle Çalıştım 31 Bölüm 31 – O Gün Geldiğinde 32 Bölüm 32 – Mucize Gibi 33 Bölüm 33 – Yeni Şehir, Yeni Ben 34 Bölüm 34 – İlk Temas 35 Bölüm 35 – Veda ve Teşekkür 36 Bölüm 36 – Disiplinin Gücü 37 Bölüm 37 – Sürpriz Ziyaret 38 Bölüm 38 – Umutla Atılan Adımlar 39 Bölüm 39 – Kazanılan Bir Onur 40 Bölüm 40 – Sessiz Güç

Bir köşeye çekilip düşündüm.
Elif konuşmak istedi, ama istemedim.
Anlatmaya çalışsa da, ben sessiz kaldım.
Kalbimle aklım birbirine bağırıyordu.
Bir yanım “yeter artık” derken, diğer yanım hâlâ onu özlüyordu.

Emir peşimi bırakmadı.
Her gün mesaj attı.
“Bunların hiçbirini hak etmedin, biliyorum… ama yaptım bir hata ve sensizliğin bedeli çok ağır…”
Kapıma geldi.
Okul çıkışlarında bekledi.
Annesi bile arayıp özür diledi.
“Biliyorum oğlum yanlış yaptı… ama seni gerçekten seviyor” dedi.
O an kafamın içinde yankılanan tek kelime vardı: Seviyor mu?

Bir akşamüstü, parkta oturuyordum.
Emir yine geldi.
Elinde eski fotoğraflarımız vardı.
Bir tanesini uzattı.
“Bak… burada gerçekten mutluydun.
Sana bunu yeniden yaşatmak için her şeyi yaparım,” dedi.

Konuşmadım.
Gözlerim doldu.
Ama kalbim… hâlâ yerinden çıkacak gibiydi.

“Beni affetmen için söz veriyorum Asel…
Artık gözünden tek bir damla yaş süzülmeyecek,
Adını kirli hiçbir hikâyeye karıştırmayacağım.
Bu sefer sadece sana ait bir adam olacağım.”

Sözleriyle bir kez daha inandım.
Bir yanım haykırıyordu: “Yanılıyorsun!”
Ama kalbim onun ellerindeydi.
Ve bu savaşı bir kez daha kalbim kazandı.

Bir hafta sonra…
Okul çıkışı bir çay bahçesinde otururken, elimi tuttu.
Gözlerimin içine baktı.
Ciddiydi.
Derindi.
Ve sonra… cebinden küçük bir kutu çıkardı.

Titreyen elleriyle kapağını açtı.
Gözlerim doldu.
Bir yüzük.
Sade.
Ama içindeki yazı yaktı beni:
“Yaralarla da sevilir insan.”

Dizlerinin üstüne çöktü.
“Asel…
Her şeye rağmen…
Bana bir ömür verir misin?” dedi.

İçimden geçen tek kelimeyi söyledim.
“Evet.”