33. bölüm · KÜLLERİMDEN

Bölüm 33 – Yeni Şehir, Yeni Ben

Kibar BABATUTMAZ

Uygulamada Aç → İçindekiler
Bölümler
1 Bölüm 1 – Duymayanlar Evi 2 Bölüm 2 – Fark Edildiğimi Sandım 3 Bölüm 3 – Güzel Başlayan Şeyler 4 Bölüm 4 – Elif’in Şüphesi 5 Bölüm 5 – Sessiz Savaş 6 Bölüm 6 – Yüzleşme Gibi Değil, Baskı Gibi 7 Bölüm 7 – Yumuşak Yüz 8 Bölüm 8 – El Ele, Gülümseyerek 9 Bölüm 9 – İlk Tanışma 10 Bölüm 10 – Geniş Aile, Yeni Bağlar 11 Bölüm 11 – On Altı Yaş ve Bir Kolye 12 Bölüm 12 – Kaçış ve Gerilim 13 Bölüm 13 – Dengeler ve Tartışma 14 Bölüm 14 – Kontrolün Gölgesi 15 Bölüm 15 – Korkular ve Sınırlar 16 Bölüm 16 – Sessiz Bir Alarm 17 Bölüm 17 – Gerçekler, Çıplak ve Acı 18 Bölüm 18 – Kırıklarla Devam Etmek 19 Bölüm 19 – Kayıp Renkler 20 Bölüm 20 – Tutunmak 21 Bölüm 21 – Göz Göze Gerçekler 22 Bölüm 22 – Geri Dönüş 23 Bölüm 23 – Hafiflik 24 Bölüm 24 – Yüzüğün Sessizliği 25 Bölüm 25 – Dağınık Günler 26 Bölüm 26 – Son Damla 27 Bölüm 27 – Sessizlikte Kök Salmak 28 Bölüm 28 – Barışın Adı 29 Bölüm 29 – Küllerimden 30 Bölüm 30 – Kalbimle Çalıştım 31 Bölüm 31 – O Gün Geldiğinde 32 Bölüm 32 – Mucize Gibi 33 Bölüm 33 – Yeni Şehir, Yeni Ben 34 Bölüm 34 – İlk Temas 35 Bölüm 35 – Veda ve Teşekkür 36 Bölüm 36 – Disiplinin Gücü 37 Bölüm 37 – Sürpriz Ziyaret 38 Bölüm 38 – Umutla Atılan Adımlar 39 Bölüm 39 – Kazanılan Bir Onur 40 Bölüm 40 – Sessiz Güç

İstanbul…

Kocaman. Gürültülü. Karmaşık.
Ve bir o kadar da büyüleyici.

Tren garında valizimi indirdiğimde derin bir nefes aldım.
Bu şehir beni tanımıyordu.
Ben de onu tanımıyordum.

Ama şunu biliyordum:
Burası geçmişimin değil, geleceğimin şehri olacaktı.

İlk günler kolay değildi.

Yurt odası kalabalıktı.
Eşyalar üst üste, hayatlar iç içeydi.
Oda arkadaşlarım yabancıydı.
Otobüs duraklarını karıştırdım. Yanlış yerde indim. Kayboldum.
Ama pes etmedim.

Çünkü ben buraya kaybolmaya değil, kendimi bulmaya gelmiştim.

Bu şehirde hayalim vardı.
Ve ben hayalim için zorlukları romantikleştirmeye değil, aşmaya niyetliydim.

İlk derse girdiğim günü unutamıyorum.

Amfi sessizdi.
Herkesin yüzünde aynı soru: “Acaba başarabilecek miyim?”

Benim içimde ise tuhaf bir sakinlik vardı.
Hafifçe gülümsedim.

“İşte geldim,” dedim içimden.
“Yolun buraya kadardı, Asel. Şimdi asıl yol başlıyor.”

Profesör içeri girdi.
Tahtaya tek bir kelime yazdı:

“Nöron.”

O kelimeyi gördüğüm an kalbim hızlandı.
Sanki biri içimde bir düğmeye bastı.

“Başladın,” dedim kendime.
“Gerçekten başladın.”

Zor muydu?
Hem de nasıl.

Ama ben zoru seçmiştim zaten.

Zamanla sınıftan insanlarla yakınlaştım.
Duru… Sakin, düzenli, ayağı yere basan biri.
Melis… Neşeli, enerjik, bazen deli dolu ama kalbi temiz.

Onlarla çalıştım, güldüm, sabahladım.
Birlikte yorulduk. Birlikte büyüdük.

Elif’le görüntülü konuşmalarımız devam etti.
Her seferinde bana şunu söyledi:

“Sen artık geçmişini anlatmıyorsun. Geleceğini planlıyorsun.”

Haklıydı.

Artık acımı değil, hedefimi konuşuyordum.

İstanbul’da yürümeyi öğrendim.
Gerçekten yürümeyi.

Kulaklığımı takıp boğaza karşı oturduğum anlar oldu.
Saatlerce yazdım.
Bazen sadece düşündüm.

Eskiden içimi yakan bir soru vardı:
“Ben kimim?”

Şimdi cevabı net.

Ben…
Kırılmış ama dağılmamış bir kadınım.
Susturulmuş ama susmamayı öğrenmiş biriyim.
Kaybetmiş ama vazgeçmemiş biriyim.

Küllerimden doğdum ben.

Bir zamanlar kalbim kırıldı.
Sesim kısıldı.
Gücüm sınandı.

Ama şimdi…

Sesim var.
Hedefim var.
Ve yürümeye yeminli bir yüreğim var.

İstanbul kalabalık olabilir.
Hayat zor olabilir.
Tıp fakültesi acımasız olabilir.

Ama ben artık kendimden korkmuyorum.

Ve insan kendinden korkmuyorsa,
hiçbir şehir onu yutamaz.