Bölüm 12 – Kaçış ve Gerilim

Uygulamada Aç → İçindekiler

Bölümler

1 Bölüm 1 – Duymayanlar Evi 2 Bölüm 2 – Fark Edildiğimi Sandım 3 Bölüm 3 – Güzel Başlayan Şeyler 4 Bölüm 4 – Elif’in Şüphesi 5 Bölüm 5 – Sessiz Savaş 6 Bölüm 6 – Yüzleşme Gibi Değil, Baskı Gibi 7 Bölüm 7 – Yumuşak Yüz 8 Bölüm 8 – El Ele, Gülümseyerek 9 Bölüm 9 – İlk Tanışma 10 Bölüm 10 – Geniş Aile, Yeni Bağlar 11 Bölüm 11 – On Altı Yaş ve Bir Kolye 12 Bölüm 12 – Kaçış ve Gerilim 13 Bölüm 13 – Dengeler ve Tartışma 14 Bölüm 14 – Kontrolün Gölgesi 15 Bölüm 15 – Korkular ve Sınırlar 16 Bölüm 16 – Sessiz Bir Alarm 17 Bölüm 17 – Gerçekler, Çıplak ve Acı 18 Bölüm 18 – Kırıklarla Devam Etmek 19 Bölüm 19 – Kayıp Renkler 20 Bölüm 20 – Tutunmak 21 Bölüm 21 – Göz Göze Gerçekler 22 Bölüm 22 – Geri Dönüş 23 Bölüm 23 – Hafiflik 24 Bölüm 24 – Yüzüğün Sessizliği 25 Bölüm 25 – Dağınık Günler 26 Bölüm 26 – Son Damla 27 Bölüm 27 – Sessizlikte Kök Salmak 28 Bölüm 28 – Barışın Adı 29 Bölüm 29 – Küllerimden 30 Bölüm 30 – Kalbimle Çalıştım 31 Bölüm 31 – O Gün Geldiğinde 32 Bölüm 32 – Mucize Gibi 33 Bölüm 33 – Yeni Şehir, Yeni Ben 34 Bölüm 34 – İlk Temas 35 Bölüm 35 – Veda ve Teşekkür 36 Bölüm 36 – Disiplinin Gücü 37 Bölüm 37 – Sürpriz Ziyaret 38 Bölüm 38 – Umutla Atılan Adımlar 39 Bölüm 39 – Kazanılan Bir Onur 40 Bölüm 40 – Sessiz Güç

Doğum günümün ardından eve döndüğümde, hiçbir şeyin değişmediğini anladım.
Ailemden gelen tek bir mesaj, tek bir telefon bile yoktu.
Umursamamaya karar verdim.
Sessizce odamın kapısını kapattım, üzerime battaniyemi çekip uyudum.
Kendimi orada saklamak, yok olmak ister gibi hissettim.

Sabah olduğunda, okula gitmek istemedim.
Telefonu elime aldım, Emir’e yazdım:
“Bugün okulu kırıyorum. Buluşalım.”

O da hemen yanıtladı, “Tamam, seni bekliyorum.”

Buluştuğumuzda sahilde oturduk, denizin sesi ve güneşin sıcaklığı bir nebze olsun içimi rahatlattı.
Emir yanımda olunca kendimi daha iyi hissediyordum.
O gün ve takip eden günlerde neredeyse her anımı Emir’le geçirmeye başladım.
Okulun ve arkadaşlarımın hayatımda geri planda kaldığını fark ettim.

Ama bu durum arkadaşlarımın da dikkatini çekmişti.
Bir gün Elif yanıma yaklaştı, yüzünde endişe vardı:
“Asel, seni görmek zor. Sürekli Emir’le takılıyorsun, biz neredeyse kaybolduk. Biz de arkadaşın değil miyiz?”

İçimde bir burukluk vardı ama bunu kimseye söyleyemedim.
Emir, benim sığınağım olmuştu artık.
Ve biliyordum ki, gerçek dünyadan kaçmak bazen en iyi çözüm gibi görünüyordu.