Bölüm 25 – Dağınık Günler

Uygulamada Aç → İçindekiler

Bölümler

1 Bölüm 1 – Duymayanlar Evi 2 Bölüm 2 – Fark Edildiğimi Sandım 3 Bölüm 3 – Güzel Başlayan Şeyler 4 Bölüm 4 – Elif’in Şüphesi 5 Bölüm 5 – Sessiz Savaş 6 Bölüm 6 – Yüzleşme Gibi Değil, Baskı Gibi 7 Bölüm 7 – Yumuşak Yüz 8 Bölüm 8 – El Ele, Gülümseyerek 9 Bölüm 9 – İlk Tanışma 10 Bölüm 10 – Geniş Aile, Yeni Bağlar 11 Bölüm 11 – On Altı Yaş ve Bir Kolye 12 Bölüm 12 – Kaçış ve Gerilim 13 Bölüm 13 – Dengeler ve Tartışma 14 Bölüm 14 – Kontrolün Gölgesi 15 Bölüm 15 – Korkular ve Sınırlar 16 Bölüm 16 – Sessiz Bir Alarm 17 Bölüm 17 – Gerçekler, Çıplak ve Acı 18 Bölüm 18 – Kırıklarla Devam Etmek 19 Bölüm 19 – Kayıp Renkler 20 Bölüm 20 – Tutunmak 21 Bölüm 21 – Göz Göze Gerçekler 22 Bölüm 22 – Geri Dönüş 23 Bölüm 23 – Hafiflik 24 Bölüm 24 – Yüzüğün Sessizliği 25 Bölüm 25 – Dağınık Günler 26 Bölüm 26 – Son Damla 27 Bölüm 27 – Sessizlikte Kök Salmak 28 Bölüm 28 – Barışın Adı 29 Bölüm 29 – Küllerimden 30 Bölüm 30 – Kalbimle Çalıştım 31 Bölüm 31 – O Gün Geldiğinde 32 Bölüm 32 – Mucize Gibi 33 Bölüm 33 – Yeni Şehir, Yeni Ben 34 Bölüm 34 – İlk Temas 35 Bölüm 35 – Veda ve Teşekkür 36 Bölüm 36 – Disiplinin Gücü 37 Bölüm 37 – Sürpriz Ziyaret 38 Bölüm 38 – Umutla Atılan Adımlar 39 Bölüm 39 – Kazanılan Bir Onur 40 Bölüm 40 – Sessiz Güç

Her şey, yavaş yavaş normale dönmeye başlamıştı.
Tartışmalar azalmıştı.
Sessizlikler biraz daha huzur doluydu artık.
Yüzük yoktu ama elim, hâlâ Emir’in ellerindeydi.

Emir’le birlikte geçirdiğim zaman yeniden hayatımın merkezine oturdu.
Ama bu kez Elif de aramızdaydı.
Elif’in varlığı beni toparlıyor, nefes almamı sağlıyordu.
İkisiyle birlikte olduğum anlarda kendimi daha güvende hissediyordum.

Ama okul…
Okul bizden çoktan vazgeçmişti.

Önce birkaç gün.
Sonra haftalar.

Bir sabah, rehberlik odasında çağrıldım.
“Devamsızlık sınırını çoktan aştınız Asel.”
Aynı cümle Emir için de söylendi.

İkimiz de sınıfta kaldık.
Elif sınıfı geçti, biz geçemedik.

İlk günler umursamadık.
“Zaten istemediğimiz bir yerdi, ne olacak ki,” dedik.
Ama zaman geçtikçe bu boşluk büyümeye başladı.

Ben açık öğretim lisesine yazıldım.
Sabahlar boş, akşamlar bomboş.
Sadece sınav dönemlerinde gidilecek birkaç bina, birkaç sayfa kâğıt…

Emir ise akşam meslek lisesine başladı.
Öğleden sonra çıkıyordu evden.
Okul öncesi benimleydi, ama akşamları artık yalnızdım.

Başta bunu fark etmedim.
Hatta sevindim bile.
“Daha fazla özgürlük, daha çok nefes…” dedim kendi kendime.
Ama sonra…

O boşluk beni içine almaya başladı.

Emir okuldayken ben ekran karşısında saatler geçiriyor, düşüncelerle boğuşuyordum.
Geçmiş, gelecek, kim olduğum, kim olmak istediğim…
Kafamda binlerce soru.
Ama cevapsızdı hepsi.

Bir gün Elif’le buluştuğumuzda fark etti hâlimi.
“Sen iyi değilsin Asel,” dedi.
“Bu kadar uzaklaşmak… senden çok şey alıyor.”

O haklıydı.
Ama hâlâ o kadar çok şeyden kaçıyordum ki…
Dönüp kendime bakmak, belki de en korktuğum şeydi.