Bölüm 24 – Yüzüğün Sessizliği

Uygulamada Aç → İçindekiler

Bölümler

1 Bölüm 1 – Duymayanlar Evi 2 Bölüm 2 – Fark Edildiğimi Sandım 3 Bölüm 3 – Güzel Başlayan Şeyler 4 Bölüm 4 – Elif’in Şüphesi 5 Bölüm 5 – Sessiz Savaş 6 Bölüm 6 – Yüzleşme Gibi Değil, Baskı Gibi 7 Bölüm 7 – Yumuşak Yüz 8 Bölüm 8 – El Ele, Gülümseyerek 9 Bölüm 9 – İlk Tanışma 10 Bölüm 10 – Geniş Aile, Yeni Bağlar 11 Bölüm 11 – On Altı Yaş ve Bir Kolye 12 Bölüm 12 – Kaçış ve Gerilim 13 Bölüm 13 – Dengeler ve Tartışma 14 Bölüm 14 – Kontrolün Gölgesi 15 Bölüm 15 – Korkular ve Sınırlar 16 Bölüm 16 – Sessiz Bir Alarm 17 Bölüm 17 – Gerçekler, Çıplak ve Acı 18 Bölüm 18 – Kırıklarla Devam Etmek 19 Bölüm 19 – Kayıp Renkler 20 Bölüm 20 – Tutunmak 21 Bölüm 21 – Göz Göze Gerçekler 22 Bölüm 22 – Geri Dönüş 23 Bölüm 23 – Hafiflik 24 Bölüm 24 – Yüzüğün Sessizliği 25 Bölüm 25 – Dağınık Günler 26 Bölüm 26 – Son Damla 27 Bölüm 27 – Sessizlikte Kök Salmak 28 Bölüm 28 – Barışın Adı 29 Bölüm 29 – Küllerimden 30 Bölüm 30 – Kalbimle Çalıştım 31 Bölüm 31 – O Gün Geldiğinde 32 Bölüm 32 – Mucize Gibi 33 Bölüm 33 – Yeni Şehir, Yeni Ben 34 Bölüm 34 – İlk Temas 35 Bölüm 35 – Veda ve Teşekkür 36 Bölüm 36 – Disiplinin Gücü 37 Bölüm 37 – Sürpriz Ziyaret 38 Bölüm 38 – Umutla Atılan Adımlar 39 Bölüm 39 – Kazanılan Bir Onur 40 Bölüm 40 – Sessiz Güç

Her şey yolundaydı.
Gülüyorduk, seviyorduk, susuyorduk.
Ama içimde bir şey, hafif hafif sızlamaya başlamıştı.

Bir akşam, birlikte otururken telefonunu eline aldı.
Yanağıma değen eli, aniden kayıtsızlaştı.
Bir bildirim… gözlerime ilişti:
“Melis: Bu akşamki gibi biri daha yok.”

Bir cümle.
Bir isim.
Ve ben, altüst oldum.

Kalbim yerinden fırlayacak gibiydi ama bu defa bağırmadım.
Sadece baktım.
O da bana baktı.
Hiçbir şey söylemeden gözlerini kaçırdı.
Sustuk.

Ayağa kalktım.
Yüzüğümü çıkardım, avucuna bıraktım.
Elim titriyordu.
Ama sesim netti.

“Bu bana iyi gelmiyor Emir. İlişkimize de… bana da.”

O an gözleri doldu.
“Yemin ederim hiçbir şey yok,” dedi.
“Beni yeniden cezalandırıyorsun.”

Başımı iki yana salladım.
“Hayır.
Ben sadece… seni gördüğümde hissettiğim şeyin adı artık güven değil.
Ve bu yüzük, o güvenin simgesiydi.”

Gittim.

Üç gün sonra barıştık.
Emir her yolu denedi.
Ağladı, pişman oldu, anlatmaya çalıştı.
Ben bir kez daha affettim.

Ama yüzüğü getirdiğinde, eline dokunmadım.
“Onu bir daha takmam,” dedim.
“Bir şeyleri temsil ediyor.
Ve ben o temsili artık içimde taşımıyorum.”

Emir önce bir şey demedi.
Sonra boynunu büktü.
Yüzüğü cebine koydu.
Ama o günden sonra…
İlişkimizin tonu değişti.
Sessiz ama derin bir çizgi vardı aramızda.

Güven artık bir anıydı.
Ve biz, o anının içinde hâlâ bir gelecek kurmaya çalışıyorduk.