Bölüm 11 – On Altı Yaş ve Bir Kolye

Uygulamada Aç → İçindekiler

Bölümler

1 Bölüm 1 – Duymayanlar Evi 2 Bölüm 2 – Fark Edildiğimi Sandım 3 Bölüm 3 – Güzel Başlayan Şeyler 4 Bölüm 4 – Elif’in Şüphesi 5 Bölüm 5 – Sessiz Savaş 6 Bölüm 6 – Yüzleşme Gibi Değil, Baskı Gibi 7 Bölüm 7 – Yumuşak Yüz 8 Bölüm 8 – El Ele, Gülümseyerek 9 Bölüm 9 – İlk Tanışma 10 Bölüm 10 – Geniş Aile, Yeni Bağlar 11 Bölüm 11 – On Altı Yaş ve Bir Kolye 12 Bölüm 12 – Kaçış ve Gerilim 13 Bölüm 13 – Dengeler ve Tartışma 14 Bölüm 14 – Kontrolün Gölgesi 15 Bölüm 15 – Korkular ve Sınırlar 16 Bölüm 16 – Sessiz Bir Alarm 17 Bölüm 17 – Gerçekler, Çıplak ve Acı 18 Bölüm 18 – Kırıklarla Devam Etmek 19 Bölüm 19 – Kayıp Renkler 20 Bölüm 20 – Tutunmak 21 Bölüm 21 – Göz Göze Gerçekler 22 Bölüm 22 – Geri Dönüş 23 Bölüm 23 – Hafiflik 24 Bölüm 24 – Yüzüğün Sessizliği 25 Bölüm 25 – Dağınık Günler 26 Bölüm 26 – Son Damla 27 Bölüm 27 – Sessizlikte Kök Salmak 28 Bölüm 28 – Barışın Adı 29 Bölüm 29 – Küllerimden 30 Bölüm 30 – Kalbimle Çalıştım 31 Bölüm 31 – O Gün Geldiğinde 32 Bölüm 32 – Mucize Gibi 33 Bölüm 33 – Yeni Şehir, Yeni Ben 34 Bölüm 34 – İlk Temas 35 Bölüm 35 – Veda ve Teşekkür 36 Bölüm 36 – Disiplinin Gücü 37 Bölüm 37 – Sürpriz Ziyaret 38 Bölüm 38 – Umutla Atılan Adımlar 39 Bölüm 39 – Kazanılan Bir Onur 40 Bölüm 40 – Sessiz Güç

Birkaç gün geçmişti. Emir’le aramızdaki bağ daha da güçlenmişti, ama içimde hâlâ hafif bir huzursuzluk vardı.
Doğum günüm yaklaşıyordu; 16’ya basmak hem heyecanlı hem biraz da korkutucuydu.

Okul çıkışı Emir’le buluştuk, ellerimiz birbirine kenetlenmişti.
“Doğum günün kutlu olsun, Asel,” dedi gülümseyerek ve cebinden küçük, zarif bir kutu çıkardı.
Kutuyu açtığımda içinde ince, gümüş bir kolye vardı.
Ucu küçük bir kalp şekliydi, içinde minik bir taş parlıyordu.
“Bunu hep yanında taşı,” dedi. “Bu, seni ne kadar önemsediğimin küçük bir simgesi.”

Gözlerim doldu, kalbim hızla attı.
“Çok güzel, Emir. Teşekkür ederim,” dedim, ona sarıldım.

Akşamı birlikte sahilde geçirdik.
Deniz hafifçe dalgalanıyor, hava serin ama güzel kokuyordu.
Birlikte yürürken, ellerimiz birbirinden hiç ayrılmadı.
“Seninle olmak, en güzel hediye,” dedi Emir.
“Biliyorum, bazen zor olabiliyor her şey ama birlikte aşarız,” diye fısıldadım.

Ertesi gün Emir beni ailesinin evine davet etti.
Büyük, sıcacık bir sofrada Emir’in annesi, kuzenleri ve diğer akrabaları doğum günümü kutladılar.
Pastanın üzerindeki mumları birlikte üflerken, Emir’in annesi gözlerime bakarak, “Sen bizim ailemizin değerli bir parçasısın, Asel,” dedi.
Bu sözler içimde yumuşak bir sıcaklık bıraktı.

Ama evde…
Kendi ailemden tek bir kutlama mesajı bile gelmemişti.
Telefonumda sessizlik vardı.
O an, kalbimde sessiz bir sızı hissettim.
Onlar unuttuğunda, ben yalnızdım.
Ve anladım ki, gerçek sevgi bazen beklenmedik yerlerden gelir.

O gün, on altı yaşında olmak, sevildiğimi hissetmek demekti benim için.
Ve o kolye, sadece bir takı değil, umut ve bağlılığın simgesiydi.