Bölüm 37 – Sürpriz Ziyaret

Uygulamada Aç → İçindekiler

Bölümler

1 Bölüm 1 – Duymayanlar Evi 2 Bölüm 2 – Fark Edildiğimi Sandım 3 Bölüm 3 – Güzel Başlayan Şeyler 4 Bölüm 4 – Elif’in Şüphesi 5 Bölüm 5 – Sessiz Savaş 6 Bölüm 6 – Yüzleşme Gibi Değil, Baskı Gibi 7 Bölüm 7 – Yumuşak Yüz 8 Bölüm 8 – El Ele, Gülümseyerek 9 Bölüm 9 – İlk Tanışma 10 Bölüm 10 – Geniş Aile, Yeni Bağlar 11 Bölüm 11 – On Altı Yaş ve Bir Kolye 12 Bölüm 12 – Kaçış ve Gerilim 13 Bölüm 13 – Dengeler ve Tartışma 14 Bölüm 14 – Kontrolün Gölgesi 15 Bölüm 15 – Korkular ve Sınırlar 16 Bölüm 16 – Sessiz Bir Alarm 17 Bölüm 17 – Gerçekler, Çıplak ve Acı 18 Bölüm 18 – Kırıklarla Devam Etmek 19 Bölüm 19 – Kayıp Renkler 20 Bölüm 20 – Tutunmak 21 Bölüm 21 – Göz Göze Gerçekler 22 Bölüm 22 – Geri Dönüş 23 Bölüm 23 – Hafiflik 24 Bölüm 24 – Yüzüğün Sessizliği 25 Bölüm 25 – Dağınık Günler 26 Bölüm 26 – Son Damla 27 Bölüm 27 – Sessizlikte Kök Salmak 28 Bölüm 28 – Barışın Adı 29 Bölüm 29 – Küllerimden 30 Bölüm 30 – Kalbimle Çalıştım 31 Bölüm 31 – O Gün Geldiğinde 32 Bölüm 32 – Mucize Gibi 33 Bölüm 33 – Yeni Şehir, Yeni Ben 34 Bölüm 34 – İlk Temas 35 Bölüm 35 – Veda ve Teşekkür 36 Bölüm 36 – Disiplinin Gücü 37 Bölüm 37 – Sürpriz Ziyaret 38 Bölüm 38 – Umutla Atılan Adımlar 39 Bölüm 39 – Kazanılan Bir Onur 40 Bölüm 40 – Sessiz Güç

Bir sabah telefonum çaldı.

Ekranda “Anne” yazıyordu.
Saat erken sayılırdı. Annem sabahları pek aramazdı. İçime hafif bir telaş düştü.

Hemen açtım.

“Asel,” dedi, sesi garip bir şekilde heyecanlıydı,
“Babanla konuştuk. İstanbul’a taşınmaya karar verdik. Artık yanında olacağız.”

Bir an sustum.

Ne diyeceğimi bilemedim.
Göğsüm sıkıştı.
Sonra gözlerim doldu.

“Gerçekten mi?” diyebildim sadece.

Telefon elimdeyken ağlamaya başladım. Hıçkıra hıçkıra.
Aylarca güçlü durduğum, her şeyi içimde tuttuğum o yalnız akşamlar bir film şeridi gibi geçti gözümün önünden.

Meğer ne kadar özlemişim.

Güçlü olmayı değil…
Yaslanmayı özlemişim.

Üç ay sonra gerçekten geldiler.

Ev buldular.
Eşyalar yerleşti.
Ve ben yurttan ayrıldım.

O kapıyı kapatırken bir dönem bitiyordu.
Ama bu bir kaçış değildi.
Bu, köklerimle birlikte büyümekti.

Artık sabahları annemin hazırladığı kahvaltı kokusuna uyanıyorum.
Masada çay buharı yükselirken gülüyoruz.
Babam akşam “Günün nasıl geçti?” diye soruyor.
Ve ben gerçekten anlatıyorum.

Yurt odasında güçlü görünmeye çalıştığım o kız değilim artık.
Evdeyim.

Okula gidiyorum.
Derslerime devam ediyorum.
Dönüşte bazen kütüphaneye uğruyorum.
Bazen Melis’le yürüyüşe çıkıyoruz.

Ama içimde bir şey değişti.

Eskiden her şeyi tek başıma taşımaya çalışıyordum.
Şimdi biliyorum ki güçlü olmak, her yükü yalnız taşımak demek değilmiş.

Ailem yanımda olunca omuzlarım hafifledi.
Kırgınlıklar konuşuldu.
Yanlış anlaşılmalar çözüldü.
İçimde yıllardır biriken bazı sessizlikler dağıldı.

Şunu fark ettim:

Ben sadece iyi bir doktor olmak istemiyorum.
Ben iyi, dengeli, mutlu bir insan olmak istiyorum.

Çünkü bir gün ameliyathanede bir hayat tutacaksam…
Kendi hayatım da sağlam olmalı.

Artık hedefim sadece başarı değil.
Huzur da.

Ve ilk kez ikisinin bir arada mümkün olduğuna inanıyorum.