Kuzgun imzası

yavaş adımlarla sokakta ilerlemeye başladım ve adamı sokağın başında gördüm
boynundaki madalyon boş sokakta parliyordu gözlerimi ayırmadan yanına gitmeye başladım

bir adım
sonra bir adım daha
aramızdaki mesafe git gide azalmaya başladı ama adam hala beni fark etmedi
tam arkasına vardığımda elimi uzattım ve kolunu sıkıca tuttum işte bu kıstırdim dedim içimden gülerek
adam bı anda irkilerek arkasını döndü ah bu halleri beni krizlere sokuyor ya
"sen kimsin"dedi adam sert çıkmasını umduğu ama bı okadar tırsak çıkardığı sesle
"bana ait olanı almaya geldim,onu bana ver"
Bir anda anlamadığını belli ederek kaşlarını çattı ve
"neyi" dedi şaşkınlıkla
gözlerimle boynunu işaret ederek
"madalyonu"dedim
"bundan sanane o benim"dedi
bı adım dah yaklaştım ve aramızdaki mesefa böylece kapanmış oldu
"evet evet biliyorum bunun senin olduğunu ve neden taşıdığınıda biliyorum aynı şekilde"dedim
ve adamın yüzündeki o sert ifade bir anda korkuya dönüştü
"ne bildiğini sanıyorsan yanılıyorsun hiç birşey bildiğin yok"dedi hala güçlü kalmaya çalışarak bu haline hafifçe ve kısık sesle güldüm çünkü tüm ağırlığını elime vermiş güçlükle ayakta kalmaya çalışıyordu ah bu insanlar çok aptaldı ne acınası hali vardı şu durumda bile özür dileyip yalvarmak ve canını bagişlamami istemek yerine atar yapıyordu bana silkelenerek düşüncelerimden kurtuldum ve elimi madalyona uzatıp kavradım
"anlat ozaman bana dinliyorum"dedim kendimden emin ses tonumla
"bırak onu hemen"dedi ve geriye çekilmeye çalıştı kolunu daha sıkı kavradım ve kaçmasını önledim diğer elimle sıkıca kavradım madalyonu çektim ve kopardım
"geri ver onu!"dedi
onu önemsemedim ve yok sayarak elimdeki madalyonu incelemeye başladım metalin soğuklugu parmağimda gezerken tüm dikkatimi elimdeki metale vermişim
"yıllardır bunu arıyorum"
adam sessiz kalıp bana baktığında dikkatimi verdiğim yerden çektim ve kafamı kaldırıp adama baktım
"annemi taniyormusun?"
adam sorduğum soruyla renkten renge girmeye başladı ve bu beni iyice sinirlendirdi cevap beklerken ısrarla soran gözlerle adama bakmaya devam ettim tabikide cevap vermedi daha sert ve yüksek sesle
"sana soru sordum"dedim
"evet"
tek kelime
bı insanın hayatı tek kelime ediyordu
yıllardır benden alınan kadının tek hak ettiği bir kelimemiydi?

hayır o tek kelime bana yetmedi
"demek hatırlıyorsun"dedim kinayeyle lafı uzatarak
"aradan çok yıllar geçti"
"hayır benim için geçmedi "dedim sinirle sesimin tonundan da olsa gerek hemen bir adım geri çıktı

"bunu yapmak zorunda değilsin"

"bunu diyicek kişide sen değilsin"
"beni dinlemelisin"dedi panikle
"yeter"artık sabrım taşımaya başlamıştı

"bak ne düşünüyorsun ne kadarını biliyorsun bilmiyorum ama gerçeği bilmediğin kesin"
Bir anda sustum
donup kaldım
gerçekten biliyormuydum?
ne kadarını biliyordum?
yıllardır inandığım şey bı yalanmiydı?
hayır
hayır
değildi.
herşeyi biliyordum ve intikam ateşiyle yanıp tutuşuyordum.
adam susmami fırsat bilip "annen sarayda-
"sakın sakın annemin adını ağzına alma!"
bacagimdaki bıçağı bir anda çıkarttım ve adamın kalbimden üç kere bıcakladim elim ve üstüm kan oldugu için içimden lanetler ederek ve aynı zamanda hazla bir adım ileri gittim ve yürümeye başladım o sırada arkadan bir ses geldi
"hey sen"

durmadım
durmuyucam
bu ilerledigim yolda kimse beni durduramiyicaktı.
"dur bu saate dışarda olamazsın kralın kesin talimatı var!"
"heyy sana diyorum "
umursamadım ve duymazlıktan gelerek yürümeye devam ettim bı süre sonra arkamdaki ayak sesleri duyulmamaya başladı ama tabikide bağırış sesleri gayet güzel duyuluyordu
"hey yerde yatan bir adam var"
"ne olmuş?!!"
bir süre sessizlikten sonra
"o-o ölmüş mü?"
cevabı dinlemeye gerek duymadım çünkü zaten biliyordum
baya ilerledikten sonra durdum ve elime baktım adamın kanı elimdeydi
eğildim
taş zemine bir kelime yazdım
k.
sonra arkamdan tekrar muhafızların sesi gelmeye başladı
"hey burda birşey yazıyor"
"ne ne yazıyor"
"bir kelime k. yazıyor"
"n-ne olamaz yoksa o"
"evet evet bu o"
evet ben oyum ben kuzgun