Küllerin İlk Kıvılcımı

Boş ormanda ağaçların arasında yatan cesede baktım sonra gözlerim elimdeki kana kaydı göz devirmemi engelleyemedim hayır yani bu kadar kan dökmese olmaz.. kendi düşüncelerime burukça gülerek elimdeki kanı gece gibi karanlık pantolonuma sildim bı süre daha cesedin başında oyalanirken yerde yatan adamın cebindeki telefon çalmaya başladı ani bı şaşkınlıkla kaldım ve sonra yüzümdeki soğuk ifadeyi koruyarak eğildim ekranda k. ismini gördüm ah işte bugün çok güzel bir gün telefonu açtım ve sesiliğe gömüldüm
"nerdesin sen kaç saatir seni arıyorum"
"hey sana diyorum bizi bulmuş"
"orda mısın?"
"seni havada veya karada denizde veya uzayda fark etmez her yerde bulurum kaçmanin bı şey ifade etmediğini sekiz yıl önce öğrendin"
"h-ha-hayir bu imkansiz kuzgun?"
telefonu kapattım ve ağaca doğru fırlattım yüzümdeki gülüş yavaşça soldu yavaşça eğildim ve cesedi ayağımla ittirerek yüz üstü yatırdım elimi pantolonun arka cebine uzattım ve üstünde kuzgun desenli madalyonu aldım eğildiğim yerden kalktım ve sesli bı şekilde nefes aldım arkamı dönüp gidicekken duyduğum sesle donuk bir ifadeyle arkamı döndüm
"buda ne adam bayilmişmı"
"oda kim"
"simsiyah gözükmüyor"
bı adım önce çıktım ve herkes yerinde donup kaldı
"sende kimsin"
"öğrenmek istemezsin"
"hemen söyle yoksa polisi arıyıcam"
"tavsiye etmem"
"o o adam ölmüş mü?"
hafif bı gulumsemeyle onlara baktım soğuk kanlılıkla silahımı çektim ve hiç düşünmeden kafasına sıktım yanında duran orta boylu hafif kilolu çocuk koşmaya başlayinca kahkahamı durduramadim benim sesimle iyice korkmuş olmalıki dahada hızlanmaya çalıştı yavaş adımlarla yürümeye başladım o sırada ayağı kayaya çarptı ve yere yapıştı
"yalvarırım ya-yapma söz söz veriyorum kimseye söylemem söz veriyorum yü-yüzünü bile unuturum yapma bak benim an-
son kelimesiyle dişimi sıkmama engel olamadım sinirle tam kalbine üç kere sıktım bu bana çok tanıdık gelmişti buruk bir gülümsemeyle Arkamı dönüp yürümeye başladım.
O gece geride kalan her şeyi unutacağımı sandım. Oysa bazı şeyler unutulmazdı; sadece zamanı gelene kadar sessizce beklerdi. Ve benim hikâyem daha yeni başlıyordu.