Giriş

Hayat özgürlüğü. Bu yaşıma kadar, kimsenin bana tanımadığı özgürlüğü babam bana tanımıştı. İşte şimdi de onun sayesinde ve emekleriyle, psikolog olmak için sadece bir saatim kalmıştı. Sonunda mezun oluyordum ve insanların sağlığını avucumun içine alıyordum. Herkes bana emanetti.
Babamın her zaman dediği gibi, “Zekanın ölçüsü, gerektiğinde düşüncelerini değiştirebilmekte yatar!” Ben de yıllar önceki dil bölümü seçimimden döndüm ve artık bir psikolog olarak mezun oldum.
“Lizge, hadi kızım! Bir türlü giyinemedin, geç kalacaksın bak!” diye seslendi babam kapının önünden. Ben de telefonumun ekranını açarak saate baktım ve elbisemi düzelttim. Ardından hemen odadan çıktım. “Tamam baba, geldim işte.” Babam bana bakarak ıslık çaldı ve “Bu ne güzellik, kraliçem?” diye sordu ve sırıttı. Ben de ona gülümsedim ve “Gerçekten güzel mi?” diye sordum. Babam da elimden tutarak elimi öptü ve beni etrafımda döndürdü. “Hem de her zamanki kadar,” diye cevap verdi. Ve evden hızlıca çıktık.
Okula geldiğimizde ilk defa bu kadar duygularımın karıştığını hissediyordum. Garip bir his kaplamıştı içimi. Mutluydum, ama gözlerimde dolmuştu; çünkü orta sondan beri dilediğim, zorluklara ve herkese rağmen aldığım bu belgeyi ve önlüğü gururla ellerimde, omuzlarımda tutuyordum.
Ve artık mezun oluyorduk. 3... 2... 1... Tüm kepler havada uçuştu. Hepimiz heyecandan birbirimizi kutladık ve fotoğraflar çektirdik. Artık ayrılma vakti gelmişti; hepimizin yolu ve bahtı umarız ki açık olur. Tekrar sarıldık.
“Aaaaa!” diye bir ses duyduk. Korkudan hepimiz tekrar kep atılan yere koştuk ve öğretmenlerin kapının önünde bir topluluk olduğunu gördük. Yerde kırmızı lekeler vardı. Ali bana dönerek “Bu kan!” diye bağırdı. Babam da bunun üzerine beni götürmeye çalıştı ama buna izin veremezdim. “Kim ve neden böyle bir şey yapmıştı?” diye çelişkiler içinde kendime sordum. Kalabalık az da olsa açılınca yerde biri yatıyordu. Korkudan sırayla geri çekildik. Ama Umut, böyle şeylere hep meraklıydı. Bu yüzden de hep düşündük; neden psikoloji okudu diye. Ama asla cevap alamadık.
Umut, yerde yatanı görene kadar bir sorun yoktu ama onu görünce hemen geri çekildi ve kendini Ege’nin kollarına bıraktı. Hepimiz merakla cevap bekliyorduk. Umut önce kalktı, sonra yutkunarak, “Bu okuldan…” dedi. Derin bir sessizlik oluştu. “Eski arkadaşımız…” Hepimiz merakla bekliyorduk. “Zuhal.”
Herkes şok içindeydi. Nasıl bir genç kıza kıymışlardı? Üstelik mezuniyet gününde! Hepimiz üzüntüyle yere çöktük; Ege hariç. Malum, bir zamanlar okulun havalı çocuğu olduğu için bir sürü sevgilisi vardı ve Zuhal de onlardan biriydi. Bu yüzden de eski arkadaşımızdı.