12. Bölüm: Zor kararlar

Bir süre birbirimize sarılarak sessiz kaldık. Lizge’nin söyledikleri aklımda dönüp duruyordu. “Kimse bu gözleri daha önce sevmedi.” O cümle, sanki yıllardır biriktirdiği bütün acıyı, umudu ve kırgınlıkları içine alıyordu. Ben de kendimi, onun acılarını dindirmek için hazır hissediyordum. Ama yine de, bu duyguları kabul etmek o kadar kolay değildi. Aramızda geçen her şey karmaşık bir hal alıyordu.
Bir süre sonra Lizge bana, “Hadi, çıkalım. Bunu konuşarak çözmemiz gerekiyor,” dedi. O an ne yapacağımı bilemedim. Bir yanda korku, bir yanda ona daha yakın olmak istemem, içimi karıştırıyordu. Ama sonunda, bir adım atmam gerektiğini fark ettim. Bu ilişkinin nereye gideceğini bilemesek de, bir şeyler yapmalıydık.
“Biliyorum,” dedim ve gülümsedim. “Ama önce, dedektifi bulmamız gerekiyor. O adamın söyledikleri gerçek mi? Bu katil meselesi bir şaka mı, yoksa ciddi bir tehdit mi?”
Lizge başını salladı. “Evet, gitmeliyiz. Hadi, bu defa beraber gidelim.”
Balkona çıktım, dışarıda karanlık vardı. Ne kadar sakindim, aslında o kadar da güvende hissetmiyordum. Ama Lizge’nin yanında olmak, her şeyden önemliydi.
Birlikte dışarı çıkmaya karar verdik. Lizge’nin bakışları hala biraz kırgındı, ama bir şeyler değiştirmek istiyordu. O gece, her şeyin dönüşeceği bir gece olacağını biliyordum. Yanımda Lizge ile, bu geceyi geçireceğimi düşündüm.
Yavaşça adımlarımızı atarak sokağa çıktık. Her şey karanlıktı, ama bir şekilde güvenli hissetmek istiyordum. Yavaşça ilerlerken, Lizge bana bakıp, “Biliyorum, seni seviyorum Arda.” Dedi.
Bu, ona söyleyebileceğim en güzel cevapla karşılık verdiğimi düşündüm. “Beni seviyorsan, her şeyin üstesinden gelebiliriz.”