1. Bölüm: Detaylı olay yeri

Okuldan sonra herkes evlerine dağıldı ve kimse gruba mesaj yazmadı. Böyle zamanlar grupta nadiren olurdu.
Ben de buna bir son vermek için hazırlık yapıp, babamın anahtarını ödünç alarak gece yarısı dışarı çıktım; okula ve arkadaşımıza doğru.
Okula girdiğimde birinin daha orada olduğunu gördüm.
Onu tanıyordum ama karanlıkta hiçbir şey belli değildi. Simsiyah bir adam olduğunu düşündüm, bu yüzden kendimi susturdum ve saklanarak onu izlemeye başladım.
Telefonumun şarjı az olsa da yettiği kadar, bizimkilere bir video attım ve neler olduğunu kimsenin tanıyıp tanımadığını sordum.
Kızlar yanıma gelmeyi teklif ederek konuyu unuttular, erkekler ise sadece ne yaptığımı sorarak vakit harcadılar.
Ben de vazgeçip telefonu kapattım ve cebime attım. Adamı takip etmeye devam ediyordum, artık okuldan çıkıyordu.
Her şey bana korku filmi gibi geliyordu.
Ama yılmadım ve adamı evine kadar takip ettim. Ama adam eve girer girmez tüm camları kapatıp kapıları kitledi ve salonunda bir şeyler yapmaya başladı, yeşil bir ışık yaktı.
Arada yeşil ışık kesilse de adam hala içeride bir şeyle uğraşıyordu. Korkuyordum, içeriden gelen tek ses “cız ve çıt” sesleriydi.
Yaklaşık yarım saatin sonunda adam evden çıktı. Elindeki şişeyle ormana doğru ilerledi, ama geri dönmedi.
Ben de o sırada evi aradım, ama hiçbir şey bulamadım. Adam oldukça zekiydi. Ama bir sorun vardı: Evde kapalı kalmıştım.
Adam ise hala ormandaydı. Korku ve ter, vücudumun bir parçası haline gelmişti.
Ama kurtulmuştum, kapı sert bir hışımla açılarak sim siyah ormana doğru bir yol ilerliyordu. Hemen evden çıkıp kapıyı bile kapatmadım.
Arabaya bindim ve eve doğru yol almaya başladım. Tam da o sırada bir silah patlama sesiyle birlikte karga bağırma sesleri koca bir ormanda yankılandı.
Ve galiba ölen benim ruhumdu çünkü elim, ayağım artık tutmuyordu.
Korkuyordum. Hem de çok daha fazlasıyla. “KORKUYORDUM.”
...
Ayıcığıma sarıldım ve kafamı yastığa koyarak, ölü sesimi dinledim.

Ertesi sabah uyandığımda haberlerde, grupta sadece ölü ceset ve gizemli adam konuşuluyordu. Herkes korkuyordu.
Bizimkiler de olaydan sorumlu olamamak için şehir dışına, yurt dışına kaçtılar:
Ege – İtalya’ya,
Umut – Antalya’ya,
Ömer – İzmir’e,
Melis – Samsun’a,
Elisa – İspanya’ya,
Ve son olarak ben – New York’a.

Gidecektik. Ve artık...
Yeni hayatım başlıyordu. Ve bu sadece minik bir fragmandı.