14. Bölüm: Gizemin peşinden

Araba hızla şehri terk etmeye başladı. Arkada kalan karanlık, içimdeki korkuyu artırıyordu. Sarp, direksiyonu sıkıca tutarak sakin bir şekilde ilerliyordu. Lizge, gergin bir şekilde pencereye bakıyordu, ama ne düşündüğünü tam olarak bilemiyordum. İçindeki korkuyu gizlemeye çalışıyor gibiydi.
“Sarp, bu adam kim?” diye sordum. “Neden peşimizde? Neden şimdi?”
Sarp gözlerini yoldan ayırmadan cevapladı. “O adam, bizim bildiğimiz gibi biri değil. Kendisini dedektif olarak tanıtıyor, ama aslında bir katil.”
Lizge’nin gözleri büyüdü. “Bir katil mi? Ama... nasıl? Neden?”
Sarp, derin bir nefes aldı. “Bunun arkasında büyük bir oyun var, Lizge. Ama biz daha yeni fark ettik. Onun amacı, hepimizin hayatta kalmasını engellemek.”
Bir an, her şeyin çok karmaşık hale geldiğini hissettim. Bu adamın peşinde olduğumuz her an, daha da fazla karanlığa doğru sürükleniyorduk. Ama bir şekilde, bu gizemi çözmemiz gerekiyordu.
Sarp bir süre sessiz kaldı. “Sana daha önce söylemiştim, Arda. Bu olayın içine girdiğinizde, artık çıkamazsınız.”
Bu sözler, içimdeki tüm belirsizlikleri artırmıştı. “Çıkamayız mı? Ne demek istiyorsun?” diye sordum.
Sarp gözlerini yolda tutarak, “Bunun sonu gelmeyecek. Bizim tek şansımız, bu adamı durdurmak ve sonrasında kim olduğunu öğrenmek.” Dedi.
Bir süre sonra, arabayı bir kenara çekti. “Bu yolculuğu burada durdurmalıyız. Onun hakkında daha fazla bilgi edinmemiz gerekiyor.”
Lizge, hala şaşkın bir şekilde konuşmaya çalışıyordu. “Ama o katil, o dedektif, her yerde... Onun peşinden gitmek zorundayız.”
Sarp ona döndü. “Hayır, Lizge. Burada dikkatli olmalıyız. Eğer onunla karşılaşırsak, sadece kaçmak zorunda kalırız. Şu an bizim için en güvenli yer burası.”
Biraz duraksadık, ama ne yapacağımızı gerçekten bilmiyorduk. İçimde bir his vardı, bu hikayenin sonunun gelmeyeceğini biliyordum. Bu katilin arkasında büyük bir gizem vardı ve onu çözmeden rahat bir nefes alamayacaktık.
Bir süre sonra, Sarp arabayı tekrar çalıştırdı ve hızla ilerlemeye başladık.
“Gizemi çözmeden gitmeyeceğiz,” dedim, Lizge’ye bakarak. “O adam, arkamızda kalacak bir sorun değil. Biz onu bulmalıyız.”
Lizge, sessizce başını salladı. Belli ki onun da çözülmemiş bir hesapları vardı. Bir yanda, onun içinde gizli kalmış öfke, bir yanda korku... Her şey birbirine karışıyordu.