9.bölüm

Sonuçlar akşama doğru çıkmıştı. Neyse ki ortada korkulacak bir şey yoktu. Sadece demir eksikliğim vardı; doktor düzenli olarak içmem için bana ilaç yazmıştı. Kendimi iyi hissedince de taburcu olmuştum.
...
20:00
Eve geldiğimde odama çıktım. Kızların hiçbir şeyden haberi yoktu. Fazla endişelenmesinler diye söylememiştim. Yarın olanları söylemeyi düşündüm. Pijamalarımı giyinip yatağıma uzandım; pek uykum olmadığı için kitap okumaya karar verdim.
Kitabın sayfasını açtığım sırada odamın kapısı aralandı. Annem içeri girmişti. Elinde tepsiyi tutuyordu.
"— Sana çorba yaptım. Bugün hiçbir şey yemedin."
Çalışma masama tepsiyi koyup yatağımın kenarına oturdu.
"— Aç değilim, sonra yerim," dedim. Sessim biraz soğuk ve net çıkmıştı. Annem beni gereksizce gerdiği için ona biraz kırgındım.
"— Olsun, iki üç kaşık içsen içim rahat eder. Hadi kızım," dedi.
Başımı iki yana salladım.
"— Sağ ol ama istemiyorum, sen içersin."
"— Kızım yapma böyle ama..."
Bir şey demeden sessizce kitabımı okumaya başladığımda annem çorbayı hiç almadan odamdan çıkmıştı. Gittiği gibi içim acımıştı. Aptallık edip annemi üzmüştüm. Ama şu an ben de kırgındım. Her şeyi yarına bırakmak daha iyiydi.
...
ERTESİ SABAH
Raporlu olduğum için okula veya antrenmana gitmeyecektim. Sabah annem ile baş başa kahvaltı yapmıştık. Hiç konuşmamıştık. Sessizliği bozmak için anneme çay doldurdum.
"— Dün seni üzdüğüm için özür dilerim anne," dedim. Sesim oldukça mahcup çıkmıştı.
Annem bakışlarını nihayetinde bana çevirdi. Bakışları soğuktu.
"— Sorun değil," dese de bana kırgın olduğu açıkça belliydi.
Ayağa kalkıp arkasından sarılıp başımı boynuna yerleştirdim. Kokusunu iyice içime çektim.
"— Özür dilerim annem, seni üzdüğüm için çok pişmanım."
Annem bir süre sonra elini koluma koyup okşadı.
"— Tamam kızım, gel otur."
"— Affettin mi?"
"— Affettim, hadi otur artık."
"— Vallahi mi?"
"— EKİN!" diye kızınca anlamıştım. Affetmişti. Yerime çekip oturdum. Annemin de yüzü biraz olsun gülünce ben de rahatlamıştım.
...
Kahvaltı yapar yapmaz odama çıkıp kızlara olanları anlatmak için gruba girdim.
Ben: "Kızlar biliyorum bana kızacaksınız ama dün ben antrenmanda panik atak geçirip bayılmışım. Dün hastanede gözlerimi açtım resmen. Ama merak etmeyin şu an evdeyim, iyiyim; endişelenmeyin diye haber vermedim. Bugün raporlu olduğum için gelemedim. Yarın detaylı anlatırım."
Mesajı yazdıktan sonra telefonu bıraktım. Büyük bir azar beni bekliyordu ama sonraya saklasam daha çok kızarlar diye bugün haber verdim.
...
Dolabımı toparlarken telefonuma üst üste mesaj geldiğini duyunca anladım; kızlar üst üste bana yazıyordu. Telefonu elime alıp mesajlara baktım.
Betül: "Kızım sen bizi deli mi edeceksin?! Nasıl haber vermezsin ya!"
Aren: "Ne olursa olsun söyleyebilirdin, biz senin arkadaşınız; tabii ki endişe edip yanına gelecektik!"
Derin bir iç çektim.
Alin: "Ay kızlar siz ayıptır sorması mal mısınız acaba?!"
Alin: "Kız panik atak geçirip bayılmış, hastanede gözlerini açmış. O an nasıl hemen haber versin? Tamam belki haber vermeliydi ama kendince bizi düşünmüş. Kızın üstüne gelmek yerine 'Şu an nasılsın?' diye sorun, mu azarlamayın!"
Beni bir tek Alin'in anlaması bazen beni duygulandırıyordu. Betül ve Aren'den daha anlayışlı biriydi.
Betül: "Alin'ciğim biz maalesef senin gibi değiliz... Kızın başına ne gelse sonradan bize söylüyor. Ne olursa olsun yanında olmak istiyoruz."
Alin: "Gönül isterdi ki yanında olmak ama kız istemiyormuş ki haber vermemiş."
Aren: "Biz de sormasını biliriz tabii de nasıl olduğunu ama biz de doğal olarak onun için korkuyoruz."
Dayanamayıp mesaj yazdım.
Ben: "Kızlar sakin olun artık!"
Ben: "Yanımda olmanızı tabii isterdim ama o gün yalnız kalmak daha iyi fikirdi. Sadece bayıldım. Büyük bir şey olsaydı annem veya başka biri haber verirdi size zaten."
Betül: "Olsun Ekin, bayılmış olabilirsin ama yine de haber verirdin bize. İstemezsen de gelmezdik, sonra yanında olurduk."
Aren: "Fazla üstüne gelmek istemiyorum ama Betül haklı Ekin."
Ben: "Siz de kendinizce haklısınız ama lütfen beni de anlayın."
Ben: "Neyse, benim işlerim var. Yarın okulda konuşuruz."
Mesajı yolladıktan sonra dolabımı toplamaya devam ettim.
...
18:20
Odamı biraz olsun toplayınca içim rahatlamıştı. O sırada telefonum çalmıştı. Arayan kim diye bakmak için çalışma masamdan telefonu alıp ekrana baktığımda şaşırmıştım.
Sarp arıyordu. Biraz bekledikten sonra telefonu açtım.
"— Alo?" dedim heyecanımı bastırmak için sakin bir şekilde konuşmaya çalışarak.
"— Merhaba Ekin, umarım rahatsız etmedim seni?" dedi Sarp. Sesi biraz çekingen çıkmıştı.
"— Hayır, tabii ki müsaaitim. Ne için aradın?"
"— Merak ettim seni, nasılsın?" Sesi cidden endişeli çıkıyordu.
"— İyiyim merak etme, evde dinleniyorum."
Sakin konuşmaya çalıştıkça sesim titriyor gibi hissediyordum.
"— Senin adına sevindim. Yarın geliyor musun antrenmana?"
"— Geleceğim tabii."
"— O zaman yarın görüşürüz."
Gülümseyerek:
"— Görüşürüz."
Telefonu kapattım da kalbim yerinden çıkacak gibi çarpıyordu. Fısıltılı bir sesle odamın etrafında tur attım.
"Sakin ol Ekin... Sakin ol, sadece iyi misin diye sordu... Sakin!"
Derin nefesler alıp durdum.
...
2 AY SONRA
Havalar soğumaya başlamıştı iyice. Bütün hayatım bir döngü içinde gezinip duruyordu.
Okula git, sınava gir, antrenmana git, eve git, ders çalış ve uyu... Sonra tekrar tekrar aynı günü yaşa... Artık bunalmıştım. Ama neyse ki son sınava girecektik, sonra bir hafta tatile giriyorduk. Çok mutluydum.
...
Günlerden cumaydı. Sabahın köründe kalkmıştım. Kahvaltı yaparken bir yandan telefondan Koru Akademi Lisesi'nin Instagram sayfasına bakıyordum, yani okulumun sayfasına. Okulumuz özel bir okuldu ve oldukça popülerdi.
Gönderi olarak sadece okulun tatile gireceği ilgili fotoğraf vardı. Sanırım okulda ki kızlar bir şeyler düzenlemeyi düşünmüyorlardı.
...
Bugün antrenmanım olmadığı için kızlarla AVM'de takılmayı düşünüyorduk. Sarp aynı okuldaydık ama fazla denk gelemezdik; Sarp benden bir sınıf büyüktü. Keşke daha sık okulda görebilseydim diye içimden geçiriyordum ki okulun bahçesine giriş yaptığımda bankta oturmuş bir şey içiyordu. Onu görünce sıcak bir gülümseme oluştu yüzümde.
Yanına gidip selam vermeyi düşündüm. O sırada yanına bir arkadaşı gelince kızların yanına, yani kantine gittim.
...
13:25
Öğle arasına girdiğimizde hava soğuk olduğu için sınıfta kalmıştık. Elim çeneme yaslanmış vaziyette bir yere dalmıştım. Sarp'ı düşünüyordum. İçten içe hep adım atmak, onunla vakit geçirmek istedikçe sanki hep önüme engeller çıkıyordu. Ne yapmam gerektiğini hiç bilmiyordum. Üstelik duygularım karma karışıktı.
Betül kolumu dürttüğünde hafifçe irkilmiştim.
"— Ne oldu yine sana, dalmışsın gidiyorsun yine uzaklara?"
Başımı iki yana salladım. Yorgunlukla iç çektim.
"— Sınavlara kafam takıldı ondan ya," dediğimde kızlar imalı gözlerle bana bakıyorlardı. Hiç inanmadıkları belliydi.
"— Başka bir şey var, belli. Dökül çabuk!" dedi Betül.
"— Uf, bir şey yok."
Aren gözlerini devirdi.
"— Bırak, yok seni senden daha iyi tanıyoruz Ekin. Bence hemen dökül, bizden bir şey saklama."
Burnumdan nefes alıp verdim. Yanaklarımın ısındığını hissediyordum.
"— Uf tamam, Sarp'ı düşünüyordum," dediğimde Betül'ün gözleri kocaman açıldı.
"— Biliyordum işte!... Kızım ben sana diyordum Sarp'tan hoşlanıyorsun diye!"
Başımı eğip ellerimle yüzümü kapattım.
"— Kızın üstüne gelmeden dinleyin," dedi Alin. Ah Alin olmasa ben Betül ve Aren ile ne yapardım!
Ellerimi yüzümden çekip kızlara baktım.
"— Henüz ne hissettiğimi bilmiyorum ama ben Sarp'la vakit geçirmek istiyorum, orası kesin."
Betül hemen yanımda oturduğu için elini elimin üstüne koyup okşadı.
"— Biz varız, yanında yardım ederiz," dediğinde destekleyeceği çıkmıştı sesi.
Aren ve Alin de başlarını sallayarak bana destekleyecek gözlerle bakıyorlardı.
"— Her adım atmak istediğimde sanki bir engel çıkıyor. Bugün sabah da onu bankta otururken gördüm ama arkadaşı gelince gelemedim."
Aren kendisini öne doğru yaslayıp bana yaklaştı.
"— Pes etme hemen, sabırlı olman lazım. Sadece ila ki bir gün baş başa konuşacaksınız," dedi kendinden oldukça emin şekilde söylerken bunu.
Kızlarla konuşurken tanıdık bir birin bana seslendiği duydum. Arkamı döndüğümde Sarp'ı görmeyi hiç beklemiyordum. Betül mırıltılı bir ses tonu ile:
"— İyi insan lafın üstüne gelirmiş," dedi.
Ayağı kalkıp Sarp'ın yanına gittim.
"— Sarp?" diye bildim. Sadece kalbim hızlı çarpıyordu. Sakin konuşmaya çalışıyordum.
"— Böyle pat diye geldim ama önemli bir konu için geldim."
Tek kaşım merakla kalktı.
"— Hayırdır, inşallah ne oldu?"
"— Sınıftan çıksak iyi olacak."
Başımı onaylarcasına salladım:
"— Peki."
...