8.bölüm

Gözlerimi açmak için kendimi zorlarken boynumda şiddetli bir ağrı ile kıvrandım. "Bana ne olmuştu, neden hastanede yatıyordum?" diye düşünürken doktor bey içeri girdi.
"— Uyanmış küçük hanım," dedi tebessüm ederek.
"— Be... Benim neyim var?"
"— Merak etme, bir şeyin yok. Sadece boynunu incitmişsin ve panik atak geçirmişsin, hepsi bu."
O sırada odaya Çınar Hoca girdi.
"— Ekin? İyi misin?"
"— İyiyim."
"— Annene haber verdim, birazdan gelir," dedi endişeli bir sesle.
"— Umarım benim için endişelenmedi?"
Çınar hoca iç çekti.
"— Merak etme, doktordan neyin olduğunu öğrenip söyledim. Sesi sakindi."
Biraz olsun rahatlamıştım. Annem panikleyince fazla üstüme düşerdi, kendisini fazla yıpratırdı.
Doktor bey, serumun bitiminde daha iyi hissedersem taburcu olacağımı söylemişti.
Hemşire beni kontrol ederken biri kapıyı iki kez çaldı. Sonra kapı yavaşça aralandı; Sarp gelmişti, kafasını içeri uzattı.
"— Gireme şansım var mı?" dedi sesi çekingen çıkmıştı.
"— Gelebilirsin."
Hemşire odadan çıkınca yanıma biraz daha yaklaştı. Gözlerini hiç benden ayırmadan bana bakıyordu. Bakışlarından anlıyordum; kendisini suçluyordu.
"— Daha iyi misin?" dedi çekingen bir sesle.
"— İyiyim, sadece boynum ağrıyor," dedim.
"— Özür dilerim, benim yüzümden hastanelik oldun." Bunu derken içten olduğunu görebiliyordum.
"— Dert etme, ben çocukluğumdan beri böyleyim. Fazla ağrı kaldıramıyorum, hemen vücuduma etkiliyor."
"— Yine de benim suçum var, fazla üstüne geldim. Özür dilerim."
"— Böyle olacağını bilemezdin, sonuçta sen iyi atış yapmamı istedin sadece."
Sarp onu anladığımı biraz olsun anlayınca rahatlamıştı. Biraz sohbet ettikten sonra odadan çıkmıştı. Ben de annem gelene kadar uyumuştum.
...
16:00
Tekrar uyandığımda annem yanımda, cam kenarındaki koltukta oturuyordu. Dışarıyı seyrediyordu.
"— Anne?" diye seslendiğimde annem hemen arkasını dönmüştü. Yüzü biraz solgun gözüküyordu.
"— Kızım... İyi misin?" diyerek yanıma geldi. Yatağımın kenarına oturup sağ elimi nazikçe okşadı.
"— İyiyim de... Sen iyi misin asıl?"
Annem burnunu hafifçe içli bir şekilde çekti.
"— İyiyim kızım, sadece biraz korktum."
"— Anne merak etme, iyiyim. Sadece boynum incindi ve panik atak geçirmişim. Onun dışında bir şeyim yok!"
Annem ikna olmamış gözlerle bana bakıyordu. Sanki bir şey duymuş da onun hüznü vardı yüzünde.
"— Anne?... Başka bir şey mi var?"
Annem başını iki yana salladı.
"— Yok kızım, sakin ol, ben sadece korktum."
"— Tamam da sanki vurulmuşum gibi bakıyorsun bana!" dediğimde annemin kaşları çatıldı.
"— Allah korusun, hayırlı konuş biraz!" diye kızdı.
"— Tamam."
"— Kızım, diyorum ki bir kan tahlili yaptırsak... Belki başka bir şey çıkar, Allah korusun. Bir baktıralım, ha?" dedi. Sesinde garip bir endişe vardı, bu çok belliydi. Normalde itiraz edecektim ama annemin içi rahat etsin diye "Tamam," demiştim.
...
Birkaç tahlil verdikten sonra annem biraz olsun rahatlamıştı. Ama yine de içinde huzursuzluk var gibiydi.
"— Anne?"
"— Efendim kızım?"
"— Neyin var? Senin böyle çok endişeli duruyorsun," diye sorduğumda annem sahte bir tebessümle saçlarımı okşadı.
"— Yok bir şey kızım. Yat, dinlen sen. Yarın sonuçları alınca hastaneden çıkacağız zaten."
Derin bir iç çektim. Yerimden doğrulup oturdum.
"— Anne?! Karşında çocuk yok artık, bir şey var ama anlatmıyorsun bana!" diye isyan ettim.
Annem alt dudağını ısırdı. Derin bir iç çekti.
"— Kızım, ben tekrar hasta olmandan korkuyorum," dediğinde donup kalmıştım. İçimde garip bir sızı hissettim.
"— Anne ne diyorsun sen ya?... O çocuklukta kaldı, bitti gitti!"
Annem ağlamaklı bir şekilde iç çekti.
Çocukken adını bile hatırlamadığım bir hastalık geçirmiştim; annem hiç anlatmamıştı, ben fazla üzülmeyeyim diye. Sürekli başım dönerdi, bayılırdım. Başım çok ağrırdı, ağrı kesiciler bir işe yaramazdı. Kısacası çeşit çeşit migrenim vardı ama uzun süre sonra ilaçlar sayesinde geçmişti. Şimdi tekrar aynı şeyi yaşamak istemiyordum.
"— Sonuçlar bir çıksın, bakarız bir çaresine," dedi annem. Beni biraz olsun rahatlatmaya çalıştı. İster istemez içime çoktan bir korku yayılmıştı...