6.bölüm

Son ders nihayet zilin çalmasıyla son bulmuştu.
"— Bugün bir şeyler mi yapsak?" diye sordu Betül.
Çantama kitaplarımı koyarken göz ucuyla Betül'e baktım.
"— Bugün için işim yok aslında, olabilir."
Betül başını onaylarcasına salladı.
"— Aren, Alin!?" diye seslendik. Anında bize baktılar.
"— Bir şeyler yapsak mı bugün?" dedim.
Kızlar çantalarını sırtlarına atıp yanımıza geldiler.
"— Bugün kız arkadaşıma söz verdim, maalesef," dedi Aren.
"— Olabilir ama ilk kırtasiyeye uğrayalım, birkaç şey almam lazım," dedi Alin.
"— Peki o zaman Aren, senle de başka zaman," dedim. Ses tonum biraz imalı çıkmıştı.
...
İlk önce Alin için kırtasiyeye uğramıştık. Alin defter, biraz boyama kalemi, bant ve dosya almıştı.
"— Kızlar iki dakika bunları tutar mısınız? Saçlarımı toplayacağım da."
Betül ile başımızı aynı anda salladık. Elindekileri alıp beklemeye başladık. Dalgalı saçlarını at kuyruğu yaptıktan sonra elimizdekileri geri aldı.
"— Siz bekleyin, ben kasaya gidip bunları ödeyeyim."
Alin kasaya doğru giderken Betül'ün telefonu çaldı.
"— Annem arıyor, bir dakika."
Betül dışarı çıktığında ben de Alin'i bekliyordum. O sırada bir elin omzumda hissettiğimde ani bir şekilde arkamı döndüm.
"— Naber Kızıl Tilki?"
Sarp'ı görünce ilk bir saniye donup kaldım.
"— İy... iyi, sen?"
Sarp tatlı bir sırıtışla beni süzüyordu.
"— İyidir, ne yapıyorsun?"
"— Hiç, arkadaşımı bekliyorum. Sen?"
Ses tonum ister istemez gergin çıkıyordu.
"— Hm, ben de birkaç çıktı çıkarmak için gelmiştim. Seni görünce selam vermek istedim."
Dediğinde yüzümde bir tebessüm oluştu. Bir süre sadece bakıştık.
"— Ay Alin'in işi bitmedi mi Ekin?" diye araya girdi Betül. Sarp'ı görünce bir süre donup kaldı.
Gözlerimi Sarp'tan ayırıp Betül'e çevirdim.
"— Birazdan gelir," dediğim esnada Alin gelmişti.
"— Gidebiliriz," dedi neşeyle. Sarp'ı görünce o da Betül gibi donup kalmıştı.
"— Kızlar, sizi Sarp ile tanıştırayım."
Sarp ilk Betül'le tanıştı, ardından Alin'le.
"— Tanıştığıma memnun oldum kızlar."
Betül ile Alin aynı anda:
"— Biz de memnun olduk Sarp."
"— Neyse, ben sizi tutmayayım kızlar."
Bakışlarını bana çevirdi:
"— Yarın görüşürüz Kızıl Tilki."
Gülümseyerek başımı onaylarcasına sallamakla yetindim.
Kızlar bana imalı imalı süzmeye başladığında gözlerimi devirdim.
"— Hadi çıkalım artık!" diyerek kışkışladım arkalarından.
...
16:30
Her zaman gittiğimiz kafeye geçmiştik. Cam kenarında yer bulunca hemen yerleştik. O esnada gruba mesaj gelmişti. Aren'in fotoğraf attığını görünce açmadan anladık; yeni kız arkadaşı ile fotoğraf çekilmişti. Aren'in en kötü huyu, adamakıllı flört aşamasını geçmeden sevgili olmasıydı. Sonra da yarı yolda bırakılıyordu. Buna çok alışmıştık. Aynı anda fotoğrafa bakmıştık.
Aren ile bir kafede yan yana oturuyorlardı. Kız arkadaşı siyah saçlı, beyaz tenli, balık etli bir kızdı ama yalan yok, kız su gibiydi. Alin durgun durgun fotoğrafa bakıyordu.
"— Birkaç haftaya kalmaz ayrılırlar, bak görürsün," dedi Betül.
Maalesef Betül haklıydı. Aren'in ilişki adamakıllı uzun sürmezdi. Ciddi ilişki istiyordu ama bir türlü düzgün kız bulamıyordu. Ya aldatılıyordu ya da uzak mesafe yüzünden her şey zorlaşıyordu.
"— Neyse, ben bir lavaboya gidip geliyorum," diye ayağa kalktı Betül.
Betül kalktığında öne doğru yaslandım.
"— Alin?"
Alin telefonu bırakıp bana baktı.
"— Efendim?"
"— Bugün çok durgunsun, neyin var?"
Tam itiraz edeceği sırada sözünü kestim:
"— 'Kasıntı yok, bir şey yok' deme, inanmam. Mavişlerin çok durgun bakıyor."
Dediğimde gözlerini kaçırdı.
"— Aren değil mi?"
Alin başını yavaşça onaylarcasına salladı.
"— Ah be kızım, hani vazgeçmiştin?"
Alin mavilerini bana çevirdi. Hüzünlü bir şekilde bakıyordu.
"— Vazgeçtim ama sevmekten değil..."
Alin bir yıldır Aren'den hoşlanıyordu. Açılmak istedi ama hep Aren'in hayatına birileri girdiği için fırsat bulamıyordu. En sonunda vazgeçtiğini söylemişti.
Hiçbir şey demeden sadece elini okşadım. Betül gelince hiçbir şey olmamış gibi kahve siparişi verdik.
...
17:00
Kızlarla biraz vakit geçirdikten sonra evlere dağıldık. Yarın okuldan sonra antrenmana gidecektim. Ödev olmadığı için rahatça odamda dinlenebilirdim.
Eve geldiğimde beni Mavi karşıladı. Daha doğrusu mutfağa girecekken beni görmüştü. Annem yarı zamanlı kafede çalışıyordu, bugün evde değildi.
"— Hoş geldin abla," dedi tebessüm ederek Mavi.
Mavi dış görünüş olarak babama benzerdi. Kahverengi saçları beline kadar geliyordu, ela gözleri ışıl ışıl parlardı hep. Ben ise anneme çekmiştim; annem ile aynı saç rengine, aynı göz rengine kadar benziyorduk.
"— Hoş buldum canım. Babam geldi mi?"
Mavi başını iki yana salladı.
"— Gelmedi daha, annem de akşam 22:00'de gelecekmiş."
Anlamışçasına başımı salladım.
"— Ben odama çıkıyorum, bir şey olursa gelirsin."
"— Tamam abla."
Odama çıkar çıkmaz pijamalarımı giydim. Elimi yüzümü yıkadıktan sonra canım biraz kitap okumak istedi. Kitaplığımdan okumaya devam ettiğim kitabımı alıp yatağıma uzandım. Tam kitabın sayfasını açtığım esnada telefonuma mesaj geldi.
"— Uf, kim bilir ne oldu yine?"
Kızlarla olan gruptan gelmişti mesaj. Betül fotoğraf atmıştı. Telefona açıp hızla fotoğrafa baktım.
Sarp ve Eylül kafede karşılıklı oturmuş sohbet ediyorlardı.
Betül: "Seninki resmen bu cadıyla date yapıyor Ekin!"
Aren: "Bir dakika, Sarp ile mi tanıştınız bensiz?!"
Betül: "Aren şu an konumuz bu değil!"
Betül: "Ekin?"
Ben: "Bu ikisi ne alaka bilmiyorum ama bilip bilmeden yorum yapmak istemiyorum."
Alin: "Belki kafede karşılaşmışlardır. Betül sen de date falan deme, kızma."
Ben: "Beni ilgilendirmez. İster bilerek buluşsunlar, ister karşılaşsınlar."
Betül: "Ne demek seni ilgilendirmiyor? Beğendiğin çocuğu bu cadıya bırakamazsın!"
Sinirden alt dudağımı ısırmıştım. Gerilmeye başlamıştım.
Ben: "Saçmalama Betül! İstersen tamam, beğendiğimi kabul ediyorum ama ortada hoşlanma durumu falan yok. Sarp benim sadece takım arkadaşım!"
Telefonu hızla yatağa fırlattım. Sinirlerim bozulmuştu. Gözlerim dolmuştu ama ağlamadım. Bana da ne oluyordu? Neye bu kadar üzülmüştüm? Ne hissettiğime anlam veremiyordum.
Belki de geçen sene Eylül'ün bana yaşattıkları aklıma geldiği için böyle hissediyordum...