Bölüm VII : KÜL OLMADAN ÖNCE

Yeni bölümden herkese merhaba!

Bölümümüz ruhuna dokunacak ve orada bir yer edinecek hislerle dolu.

Hikayenin devamı için kitabı listene eklemeyi ve oylamayı unutma!

İyi okumalar🥀

Ali İmam beyaz floresanlı soğuk hastane koridorunda sağlam adımlarla ilerlerken yanından geçen birkaç hemşirenin kıkır kıkır cilvelenişine elinde olmadan göz devirdi.Ne yazık ki İmam hiçbiri ile ilgilenmiyor hedefine sağlam adımlarla ilerlemeye devam ediyordu.Flörtöz bir adam asla olmamıştı.Onun için hayatının tek bir kadını vardı. Kadını gelip onu bulana kadar ya da o kadınını bulana kadar böyle yaşamaya devam edecekti.Çapkınlığa lüzum yoktu.Umarsız, kadınlara zerre ilgisi olmayan; Tuncay'ın deyimiyle 'gay' gibi yaşıyordu.

Ağzında ritmik bir şarkıyı mırıldana mırıldana ilerliyordu.Köşeyi döndükten sonra ahşap kapının yanındaki iki polisi gördü ve adımlarını hızlandırarak yanlarına vardı.Çevik bir hareketle kahverengi ceketinin cebindeki kanatlı cüzdanını çıkararak askeri kimliğini gösterdi.Sıska olan polis kimliğe baktıktan sonra konuştu.

"Hoşgeldiniz komutanım."

İmam 'eyvallah' çekerek başını eğdiğinde ellerini krem rengindeki kumaş pantalonunun ceplerine sokarak karşısındaki adamlara baktı.

"Var mı, bir sıkıntı?"

Polis arkadaşlar onaylamazca başlarını salladıklarında ek olarak konuşma ihtiyacına girdiler.Aralarından daha kısa boylu olanı saygıyla başını eğerek konuştu.

"Yok, komutanım. Gelen giden yok."

İmam'ın kalın kaşları hayretle havalandı.Agit kız kardeşinin, türk askerinin elinde olduğunu bile bile onu bırakmazdı.Ne yapar ne eder ortadan kaldırma pahasına da olsa itlerini salardı buraya. Ama öyle yapmamıştı. Bu demek oluyordu ki düşündüğü daha büyük bir şey vardı.Umulmadık bir anda çıkıp ortalığı karıştıracağı su katılmaz bir gerçekti.Bu durumda da güvenlik güçlerini arttırmak farzdı.

"Tamam aslanım.Siz dikkatli olun.Ben destek ekip isteyeceğim, fazla sessizlik osurtur derler."

Aralarında gülüştüler ve ayaküstü sohbet ardından İmam daha fazla oyalanmayıp kapıyı açıp içeri adımladı.Mekanik bir ritim sesi yükseliyordu odadan.Hastanın kalbine bağlı makinenin sesiydi bu.Hemşire, kızın kolundaki damar yolunu sökmüş yeni bir damar yolu açıyordu ki Ali İmam'ı farkettiğinde hızla toparlanıp elini anlamsızca siyah, nöbetten kalma dağınık saçlarının arasından geçirdi. Ali İmam o kadar ilgilenmiyordu ki gözleri bir an olsun değmemişti hemşireye.Genç kadının göğsü umutsuzlukla hırpalandı.Derin bir iç çekişle işine devam etti.

"Durumu nasıl?"

İmam'ın gözleri monitördeki düzenli kalp ritmindeyken hemşireye hitaben konuştu.Açtığı damar yoluna getirdiği yeni serumu takarken ona hitaben sorulan soruyla çevrilen gözler İmam'ın göğsüne çarptı.Dar tişörtü biçimli göğsünü sarmış göz önüne çıkarmıştı.Nutku tutulmuş bir ifade ile gözleri İmam'ın geniş göğsündeyken dudaklarından kaçan söze mani olamadı.

"Hoay maşşallah."

İmam çatık kaşlarla gözlerini ona çevirdiğinde elini nereye koyacağını bilemedi.Kalbinin kulaklarında attığını,gözlerinin yandığını hissetti.Kadınların şu geniş göğüs sevdaları yüzyıllardır var olan bir durumdu.Hemşire de bundan nasibini almıştı, tabi.

"Efendim?"

İmam ne demek istediğini pekâlâ anlamıştı.Ama anlamazlıktan gelmek daha işine gelirdi.Yakalanma korkusuyla başta ne diyeceğini bilemedi genç kadın.Gözleri serum çubuğuna kaydı.Bir süre orada oyalandıktan sonra hızla ona dönerek minik bir toparlanma öksürüğü ardından heyecanlı ses tonuyla konuştu.

"Yani maşşallah durumu oldukça iyi.Buraya geldiğinde yaşayacağını düşünmüyorduk."

İmam başını anlayışla salladığında hemşire bir süre daha oyalandıktan sonra kıvırta kıvırta çıktı.İmam hızla sandalyelerden birini çekip oturdu.Araz komutanı, kızın durumunu öğrenmek, bir elinin burada olduğunu hissettirmek için göndermişti, İmam'ı.

"Şu hallere bak bir de kıvırtıyor."

Hemşirenin hareketlerine ithafen konuşmuştu.Sonra elini biçimli göğüslerine yasladı. Koruma iç güdüsüyle sızlandı.

"Resmen taciz edildim şu an.Ama şimdi bizdeki meme de bakılmayacak meme değil ki."

Elini göğsüne vurdu, tok bir ses çıktı ve bu ses karşısında sırıttı.Göğsü gurur ile şişti.Şu an memesinin büyüklüğü ile mi övünüyordu gerçekten? Egemen bunu görse biçimli ama Ali İmam'a göre oldukça sönük kalan göğüslerine ellerini yaslayarak ağıt yakardı.

"Hoay maşşalah gerçekten."

Ağzının içinde homurdanıp göz devirdiğinde doğrulup ceketini çıkardı ve sandalyenin sırtına astı.Tamam ilgilenmiyordu şimdi ama yorum yapacak kadar da göz gezdirmişti kadına.Ve hemşireye olan yorumuna devam etti.

"Öncelikle esmersin ve bizimle değilsin bebeğim. Uçak pisti gibi de çekmiş boyayı. Ebesinin şeyine kadar."

Durdu derin bir nefes aldı.Dilini damağına vurarak kendini kınadı.

"Tövbe tövbe.Günaha sokuyorlar adamı."

Pantalonunun cebinden telefonunu çıkarıp gençlerin çok oynadığı savaş oyununu oynamaya başladı. Operasyona gitmedikleri zamanlar böyle hasret gideriyordu.

"Esmer değildi,bu arada."

Ali İmam kendini oyuna kaptırmış gitmişken odada yankılanan sesi odağını bozmadan cevapladı.

"Esmerdi işte görmedin mi?"

Ses bir süre sustu.Minik bir öksürük ardından tekrar yükseldi.

"Her siyah saçlı esmer midir, asker?"

Ali İmam'ın telefonu tutan eli anlık bir titredi.Jeton henüz yeni düşebilmiş, bilinçlenmişti.Kalbi tehlike çanlarını çalmış beynini uğuldatırken gözleri hızla sesin sahibine çevrildiğinde sandalyede geriye kaçarak hızla ayaklandı.

"Euzubillahimineşşeytan-"

Durdu bu noktada.Hasta yatağında yatan genç kadına baktı.Bu komada değil miydi?Ne ara ayıldı?Ne ara duydu tüm söylediklerimi?Zihninde yankılanan soruları kenara itti.

"Şeytan!"dedi ağzının içinde.Hızla kalktığından bozulan tişörtünü çekiştirerek düzeltti.Kızın tek gözü açık,yara bere içindeki yüzüne baktı.

"Kör şeytan!"diye tısladı yüzüne doğru.

Kadın gözlerini yumdu ,birkaç saniye ardından tekrar açtığında diğer gözü de açılmıştı.Çatık kaşlarla bakıyordu.Saçları üç numara kesilmiş, sakalları sinek kaydı tıraşı olan karşısındaki temiz yüzlü bu adama bakarken aklı başında değildi.

"Oğlum şuraya bakın hele bir!"

Kapıdaki polislere seslendiğinde kalbi hâlâ hızından bir şey kaybetmiş değildi.Bu korku ona bir hafta rahat bir şekilde yeterdi.Polislerden sıska olanı kapıyı aralayıp kafasını uzattığında İmam'ın baş işareti ile içeriye girip yatağın ucunda durdu.

"Doktoru çağırın, uyandı bu."

Polis başta İmam'ın beti benzi atmış yüzüne alık alık baktı.Ardından kendini toplayarak başıyla onayladı emri ve hızla çıktı.İmam kalktığı sandalyeyi geriye çekerek oturdu.Elini yüreğine attı.Derin bir nefes aldı.

"Ne zaman uyandın sen?"

Hâlâ daha deli gibi atan kalbine elini yaslayıp sızlandı.

"Yuh, amına koyayım binbir çabayla ürettiğimiz tüm ATP'yi sen mi kullanacaksın olmaz öyle!" diye sitem etti yüreğine.

Kadın yorgun gözlerini tavandan çekerek ona çevirdi.Gözlerinin üzerinde büyük bir ağırlık vardı.Açık tutmakta oldukça zorlanıyordu.

"Berçem."

İmam'ın kaşları itinayla çatılmaya devam ederken kendini tekrarlama ihtiyacı hissetti gençkadın.
"Berçem."

İmam dik dik bakmaya devam etti.Ne diyordu bu yüreğinin ağzında atmasına sebep olan kadın?

"Adım, Berçem."

İmam kaşlarını çatarak ilgilenmeyen gözlerle baktı.'Banene senin adından.'der gibi bakıyordu.

"Ne yapayım ben adını?" diye homurdanarak gerindi oturduğu yerden.

Genç kadın kurumuş dudaklarını dili yordamıyla ıslattı.Yanındaki adamı tanımıyordu ama Türk askeri olduğunu ilk bakışta anlamıştı.Türkler kendilerini bir şekilde belli ederdi hep.Bakışlarını adamın yüzüne dikerek güçsüz bir sesle konuştu.

"Bana bu diyemezsin.Adım var benim."

İmam'ın kaşı havalanmış 'Öyle mi?' dercesine bakarken konuştu: "Adın var ama bir kimliğin yok."

Genç kadının çok fazla yarası vardı o yüzden enerjisi konuşmaya yetemiyordu.Kaşlarını çatmış ve son gücüyle konuşmuştu.

"Kimlik karakterin aynası mıdır ki asker?"

İmam kadının terörist olup olmadığını bilmiyordu ama kendince bir kanısı vardı:"O itin kanındansın ne kadar karakterli olabilirsin ki?"

O sırada açılan kapı ve içeri giren doktor ile ikisi de sustu.Berçem bu sabah çıkmıştı komadan.Yaraları kabuk bağlamış iyileşmeye yüz tutmuştu.Peki ya ruhundaki yaralar?Boynundaki o kanlı pençe?

Berçem, abisi Agit gibi soysuz bir insan değildi.Annesi tarafından küçük yaşta yurtdışına götürülmüş orada büyütülüp okutulmuş çok güzel bir kızdı.Berçem genç yaşta iş hayatına atılmış genç ve başarılı bir kimyagerdi.Vatanını milletini çok seven bir Türk vatandaşıydı.Agit bir kız kardeşinin olduğunu öğrendiğinde ise peşini bırakmamış onu oradan kaçırmış örgüt için çalışması,örgüte bomba üretmesi için işkencelerde bulunmuştu.Berçem tüm işkencelere rağmen boyun eğmediğinde ise Agit onu uçurumdan atmıştı.

"Durumu gittikçe iyileşiyor.Açık yarası kalmadı.Kırıkları da yakında iyileşmiş olur."

Ali İmam'a dönerek bilgi notu geçen doktor en son baş selamı vererek ameliyata yetişmek için hızla ayrıldı odadan.Berçem yorgun bedenine daha fazla direnemeyerek uykuya daldı.Bu hep böyle oluyordu:Birkaç dakika uyanıyorsonra direnemeyerek geri uyuyordu.İmam komutanını arayıp bilgi geçti. Nöbet sırası değişene kadar burada kalmasını isteyen komutanıyla tekrar sandalyeye kuruldu.

"Ben o pisliğin kanından değilim.Ben Türk kızıyım."

Aniden yükselen ses ile İmam ters ters baktı Berçem'e.

"Kızım ne diye aniden ayılıp konuşup bayılıyorsun? Kalp var la bizde."

Berçem ilaçların etkisiyle tekrar uykuya daldığında İmam da başını duvara yaslayarak nöbet değişimini beklemeye başladı.Bu süre zarfında kızın birkaç kez sıçrayarak uyandığını etrafını kolaçan ettiğini ve Ali İmam'ı gördüğünde derin bir nefes alarak uyuduğuna şahit oldu.Ama yine de içindeki saf nefret soğumadı.O şerefsizin kanından olan birine merhamet edemedi.

Gözümün önüne gelen bir tutam saçı geriye savurduğumda ayaklarımı önümdeki masaya uzatmış iyice yayılmıştım sandalyeye.Elimdeki pediatri kitabını tutacak güç çekilmişti artık parmaklarımda.Dik durmadığımı fark ettiğimde doğrulduğum esnada sırtımdan ve boynumdan aynı anda yükselen kemik sesleri ile elim göğsümü buldu.

"Ay ay ay.Öldüm Serto."

Serter terliklerini çıkarmış sandalyede bağdaş kurarak oturmuştu.Boynunun öne doğru düşük olduğunu gördüğümde uyuduğunu ve sesimle sıçrayarak uykusundan uyandığını farkettim.

"Ne, ne oldu?"

Şaşkınlıkla konuştu.Hızla ayaklanıp terliklerini giymeye çalıştığında ben de doğrulup ayaklarımı masanın üzerinden indirdim.Sayfanın ucunu katlayıp kitabı masaya bıraktıktan sonra gözümdeki gözlükleri çıkarıp masanın üstüne gelişi güzel fırlattım.

"Öldüm diyorum öldüm.Fıtıklar çıkacak bellerimde,boyunlarımda."

Serter aval aval baktı bir süre öylece.Elini ensesine attı.Kalktığı sandalyeye aynı hızla geri çöktü.Ve uykusuna kaldığı yerden devam etti.Hayretle ona bakan hemşire arkadaşlara tezat göz devirdim.Ayağımı uzatarak karnına vurup geriye savurduğumda gücümü ayarlayamamıştım ve sandalye kayarak alan girişine doğru ilerliyordu.

Hızla ayaklandım, durdurmak istedim çünkü Serter uykusuna devam ediyordu.Koşarak yanına ulaştım zannederken duvara çarpan sandalye yana doğru devrildiğinde Serter sıçrayarak uyandı.Hızla Serter'e doğru koşup yerden kalkmasına yardımcı olmaya çalışırken bir yandan kahkahalarıma mani olamıyordum.

"Gülme."

Serter çatık kaşlarla yerden doğrulmaya çalışırken ben ise ellerimi dizlerime vura vura gülüyordum haline.Sinirle ayaklanıp karşımda dikildi.Kaşları çatıktı ama ifadesi sert değildi.Şu sıfat zaten nasıl ciddi olabilirdi ki.Sarı papatyam benim.

"Gülme, Allah'ın cezası."

Koluma şamarı çaktığında bir elim kolumu buldu hızla.Gözlerim ise özür dilemek için kalkmışken aynı hızla alan girişindeki bedene düştü.Restorandaki o kız kardeşini döven adam alanın girişinde yanında izbandut gibi iki herifle durmuş gözlerini bana dikmişlerdi.

Gözlerim onlara mıhlanmış güleç ifadem bozguna uğramışken Serter'in bakışları da bakışlarımı takip ederek onları buldu.Serter onlara doğru adımladığında hızla bileğini tutarak geriye çektim.

"Ne oluyor? Bunlar da kim?"

Gözlerini yüzüme dikmiş benden bir cevap beklerken benim gözlerim hâlâ onların üzerindeydi.Başını aşağı yukarı salladı adam sonra da garip bakışlarla uzaklaştılar girişten.Onlar uzaklaşınca Serter'in bileğine sarılı parmaklarımı gevşeterek uzaklaştım ondan.

"Kuzum.Cevap verecek misin?"

Masaya geçip oturduğumda girişe doğru ilerleyip arkalarından baktı.Baş parmağı ile girişi işaret ederken hızlı adımlarla yanıma ilerledi.

"Kim bunlar?"

İnan benim de fikrim yok, Sertocuğum.

"Tanımıyorum.Birine benzetti onlar da herhalde."

İnanmayan gözlerle bakışlarını yüzüme indirdiğinde alttan alttan baktı öylece:"İyi misin sen? Betin benzin atmış. Emin misin tanımadığına şu hale bak?"

Başımı aşağı yukarı sallayarak hızla konuştum:"İyiyim. Açlıktandır. Akşam yemeği yemedik."

Durdum bu noktada gözlerimi hızla Serter'e çevirdim.Biz akşam yemeği yememiştik.Hayatımızdaki öncelik sıralamasında birde hep yemek olurdu.Ve ikimizde bunu tamamen unutmuştuk.

"Lan biz yemek yemedik!"diye aynı anda çıkan şaşkınlık cümlesi ile elimi alnıma attım.

Çektiğim baş ağrısını çok çalışmaktan zannediyordum.Yemek yememektenmiş.Masanın üstündeki telefonlarımızı aldı Serter.Hızla yanıma gelip kolunu koluma doladı.Adımlarımızı hızlandırarak istikamet kafetarya olacak şekilde ilerlemeye başladık.

"Ne yiyelim?"

O adamları gördükten sonra iki gram olan iştahım da kesilmişti.Bilmem dercesine dudak büzdüğümde Serter hâlâ beni çekiştirmekle meşguldü.

"Ya düşeceğim, yavaş ol."

Serter heyecanla çekiştirmeye devam ederken asansörün önüne gelmiştik.Yemeği unuttuğumuz gerçeğini düşünerek konuştum.

"Biz nasıl unuturuz aklım almıyor? Sanırım olgunlaştık."
Serter anlam vermeye çalışan bir ifadeyle yüzünü yüzüme eğdi.Kısa bir kadın değildim boyum 1.68 di.Ama çevremdeki çoğu erkek gibi Serter’in de boyu uzun olduğundan bazen tepkilerimi görmek için yüzünü yüzüme eğiyordu.

"Olgunluk ile olan alakasını sorabilir miyim?"

Konuştuktan sonra kollarını göğsünde bağlayıp asansör girişinin mermer duvarına yasladı omzunu.

"Olgun insanlar daha az yemek yerlermiş."

'Hadi canım!' başlığı altında attığı bakışla dudak büzerek güldüm.

"Ne bileyim attım ben de."

Asansör geldiğinde binip kafetaryanın olduğu kata bastık.İndiğimizde kafetaryanın karşı duvarındaki analog saati buldu gözlerim.Saat 20.15 ti.Bu demek oluyordu ki akşam yemeğinin üzerinden 4 saat geçmişti.Bizim yemek yediğimiz saatten-13.25-ise 7 saat geçmişti.Çoğu insana göre bu normal olabilirdi ama Karaca ve Serter ikilisi için hiç de normal bir durum değildi.Boş masalardan birine geçmeden önce kebap bölümüne ilerledik.

"Abi bize iki Adana dürüm sarar mısın?"

Serter'in onay ister bakışına göz yumarak onayladığımda yerimize geçmiştik.Telefonu masaya bıraktığımda sabah tepeden bağladığım ama şu an komik bir halde olan saçımdan tokamı sıyırıp bileğime geçirdiğimde ellerimle düzelttim saçlarımı.

"O adamları tanımadığına emin misin?"

Serter yüzünü yüzüme eğmiş sorgulayıcı bakışlarıyla yüzümü delik deşik ediyordu.Bu adamdan bir şey saklamak hiç kolay değildi.Yüzünüzü okuyabilir sessiz harfleri bir araya getirebilirdi.Göz devirerek konuştum.

"Kısa olan ile karakolluk olduk."

Sesim kısık çıktığında Serter'in dudakları arasından kopan şaşkınlık nidası ile birkaç bakış bize dönmüştü.Bakışları önemsemeden bedenini öne iterek kollarını masaya yasladı.

"Kuzum sen ne diyorsun? Ne karakolu? Neden anlatılmadı bu durum bana?"

Serter bana hep kuzum derdi.Çünkü 'kuzum' Kürtçe'de bir küfürü temsil ediyordu ve ben bunu bilmeyerek ilk geldiğimde herkese kuzum diyordum ve her dediğimde de o kişiler bir tuhaf bakıyordu bana.Bu bakışların nedenini anlayamamıştım ta ki bir gün Burcu beni uyarana dek.Uyarısı ardından da bu hitaptan vazgeçmiştim ama Serter dalga geçme amacıyla bunu söylemeye devam etmişti.Sonra da bu aramızda hem espri hem de birbirimize hitabımız olarak kalmıştı.

Etraftaki bakışlar aramızda oluşan gerilim bağını çözmek istercesine bizi kurcalarken rahatsızca kıpırdandım oturduğum yerde.

"Sessiz ol."

Başıyla onayladı ama delici bakışlarını yüzümden ayırmadı.

"Lokantada kardeşini dövüyordu.Ben de kayıtsız kalamadım.Sonu karakol oldu."

Kasılan çenesini uzun kemikli parmaklarıyla sıvazladığında kaşları çatıktı.İlk kez onu böyle ciddi görüyorum diyebilirim.

"Tehdit etti seni değil mi? O yüzden birkaç gündür gerginsin."

Gergin olmamın sebebi Araz ve timinden haber alamamamdı.Görevden dönüp dönmediklerini sağ olup olmadıklarını bilmiyordum.Arayıp soracak cesaretim yoktu.Ama Serter'in bunu bilmesine gerek yoktu.

"Bir halt yapamaz merak etme."

Sözlerim ile Serter hızla doğrulup arkasına yaslandı.Gerginlikten titreyen dizini masaya yasladı ve sinirle konuştu.

"Adam hastaneye kadar gelmiş uzaktan uzaktan göz dağı veriyor.Ne demek bir halt yapamaz?"

Derin bir nefes çekti içine.Oldukça gerilmişti.

"Sen ne diye bulaşıyorsun böyle insanlara?"

Bu esnada gelen dürümlerimiz ve ayranlarımız ile Serter susup sadece baktı, bir süre bana.Bileğimdeki tokayı elime alarak saçlarımı dağınık bir şekilde topuz yapıp bağladım.

"Her neyse boşver onları.Yemeğimizi yiyelim, çok açım.İştahımı kapatacak şeyler de söyleme zar zor yemek yiyoruz zaten."

Serter daha fazla diretmeyip yemeğimizi huzur içinde yememize müsaade etti.Yemeğimizi yiyip aşağı indiğimizde gelen arrest vakasına bulunduğumuz müdahele ardından bedenlerimizi yıllanmış deri koltuğa yorgunlukla attık.Kantine gitmek için ayaklanan Sefa'ya hitaben konuştum.

"Sefa,bana da kahve alabilir misin?"

Sefa tebessümle dönerek parmaklarını şıklatarak işaret parmağını bana doğru uzattı.

"Bol şekerli ama zift gibi bir kahve?"

Başımı onaylayarak salladım.Ve gülerek konuştum.

"Aynen ondan."

Sefa çıktığında başımı geriye yaslayarak iyice gerindim.Serter gözlerini yummuş kollarını göğsünde bağlamış uyumaya çalışıyordu.

"Hocam, pansuman odasına bakabilir misiniz?"

Burcu'nun sesiyle gözlerim Serter'den ayrılıp bal gözlere tutundu.Burcu'nun gözleri kahverenginin en açık tonuydu.O yüzden ki 'bal gözlüm' diye severdim onu.Sorgulayıcı bakışlarıma karşı tebessümle sesini alçaltarak konuştu.

"Komutan,geldi."

Araz olan komutan mı? Hani şu birkaç gündür haber alamadım, görmedim diye yürüyen gerginliğe dönüşmeme sebep olan adam.Hızla ayaklanıp üstümü başımı düzelterek pansuman odasına doğru ilerledim.Derin bir nefes alarak odaya adımladım.Burnuma çarpan barut ve parfüm karışımı o koku bir anlığına gözümü yummama sebep oldu.Araz ayakta durmuş, pencerenin önünde sırtı dönük bir halde dışarıyı izliyordu.Ben içeri girince bakışlarını bana çevirdi.Yok denilecek kadar hafif bir tebessümle baş selamı verdiğinde onu görmenin rahatlığıyla genişçe gülümseyerek konuştum.

"Selam."

Aynı tebessümle karışılık verdi:"Selam, doktor hanım."

Bir haftadır merak ettiğim soru benden bağımsız döküldü sözcüklere:"Nasılsın? Tim nasıl?"

Başını aşağı yukarı salladı ve sedyeye yönelirken konuştu.

"İyiler."

Kendinin nasıl olduğunu söylemediğini farkettiğimde tekrar sordum.

"Ya sen? Sen iyi misin?"

Sedyeye oturduğunda sedyeden bir çıtırtı sesi yükselmişti.

"Sırtımda açık bir yarayla iki gündür hastaneye gelmeni bekliyorum."

Nöbet sıraları değiştiğinden iki günlük boşluğum oluşmuştu ve hastaneye gelmemiştim.Ve o neden sırtında açık bir yara ile iki gün geçirmişti ki?mAskeriyenin reviri yok muydu? Ya da hastanede personel mi kalmamıştı? Neden beni beklemişti ki?

"Neden beni bekledin?"

Çapkın bir bakış kuruldu, yüzüne.

"Öyle herkese yaramızı açmıyoruz."

Alayla kıvrılan dudaklarımla malzeme aracına yürüyüp aldığım bir çift eldiveni ellerime geçirdim ve ona döndüm.

"Bana güvendiğini mi söylüyorsun?"

Böbrek küvete doldurduğum birkaç malzeme ile sedyeye doğru yürüdüm.Benim işim sadece bu adama dikiş atmakla mükellefti sanırım.

"Güvenmemeli miyim?"

'Bilmem' dercesine dudak büzdüğümde Araz üzerindeki tişörtü bir çırpıda çıkarmadan önce birkaç saniye dudaklarıma baktı.

"Bir daha böyle bir şey olursa lütfen diğer doktor arkadaşlarıma yaptır.Beni bekleme.Hepsine kefilim ben."

Başını iki yana salladı.Biraz inattı sanırım bu adam.

"Beklerim ben.Ayrıca dikişlerin oldukça estetik.Tenime değer veriyorum.Diğerlerinin böyle dikiş attığını görmedim daha önce."

Dudaklarımdan firar eden sesli tebessüm ile bakışlarını dudaklarıma indirdi.Anında kestim tebessümü.Şöyle bakmayın yüzbaşım kalp var bizde.

Tentündiriyotlu pamuğu yarasına bastırdığımda aldığı derin nefes ile canının acıdığının farkına vararak dudaklarımı sırtındaki geniş yaraya yaklaştırıp soğuk nefesimi üfledim.Anında gerilen sırtı ve sessizleşen soluğu ile bakışlarımı önümdeki duvara çevirdim.

"Acıyor mu?"

Tekrar yarasına üflediğimde gergin teni mümkünmüş gibi daha da gerildiğinde kavruk teninin ay gibi parladığının farkına vardım.

"Üflemediğinde daha iyi olduğuna emin olabilirsin!"

Bu tam olarak ne demekti bilmiyorum ama çok da üzerinde durmadım hızlıca 'estetik'dikişimi atarak yarasını sardım.Araz tişörtünü üzerine geçirirken içeri giren Serter geniş bir tebessümle elini Araz'a uzattı.

"Hastanemizin daimi müşterisi de buradaymış.Merhaba komutan."

Araz bir uzattığı eline bir de Serter'in geniş ifadesine baktı.

Sırtımı onlara döndüğümde kendimi tutamayarak güldüm.Serter ve Araz beyaz ve siyah gibi yaz ve kış gibi birbirlerinden bağımsız apayrı şeylerdi.Yanyana gelseler çok güzel bir dostluk ortaya çıkabileceği gibi bir o kadar da düşmandılar.

Araz'ın,Serter'i evire çevire dövmek istediğini yüzündeki ifadesizlikten anlayabiliyordum.Serter'in hâlâ havada olan eline kaseyi bıraktığımda bakışlarını bana çevirdi.

"Hiç de insancıl bir beyefendi değil bu herif."

Sessizce mırıldadığını düşünüyordu ama oldukça sesliyidi mırıltısı.Koluna şamarı çaktığımda bakışlarını Araz'dan ayırdı.

"Her neyse şu bahsettiğin adam ve yanındaki su aygırları hâlâ acilin önündeler."

Araz sedyeden ayaklanıp yanımızda dikildiğinde başımı çevirdim ve koluyla burun buruna geldim.Boynumu geriye atarak yüzüne baktığımda aramızdaki boy farkı tokat misali çarpmıştı yüzüme.

"Kimmiş o adamlar?"

Panikle Serter'e dönüp kolunu tuttum.

"Önems-"

Serter inkar edercesine öne adımladı.

"Karaca'i tehdit eden adam ve yandaşçıları."

Araz çatık kaşlarla gözlerini bana indirdiğinde ne diyeceğimi bilmiyordum?Kendim halledebilirdim.Araz'ı bu işe karıştırmaya hiç mi hiç gerek yoktu.

"Tehdit!Şu Nuri'nin Yeri olayı mı?"

Sen nereden biliyorsun be?diye yüzüne yüzüne çığırmak istedim.Süleyman'ın ağzının sıkı olmadığını an itibariyle çok iyi anlamıştım.Gözleri yüzümü tararken sorusuna cevap arıyordu.

"Aynen o kardeşim."

O cevabı Serter vermişti.Araz kısılan gözlerini benden ayırmadan başını salladı.Tam o esnada yankılanan telefon melodisi ile gelen aramayı yanıtlayıp kulağına yasladı.

"Söyle Buket."

Buket mi o kim? Sessizce konuşmasını dinlerken Buket'in kim olduğunu sorguluyordum içten içe.Kimse kimdi bizi bağlamıyordu ama merak etmiştim.Anlamsızca.

"Tamam geliyorum hemen."

Telefonu kapatıp pantalonunun cebine koydu.Ardından elini bana uzatıp önlüğümün cebindeki telefonumu aldığında hızla elim ona doğru uzandı.Ne oluyor be?

"Ne yapıyorsun?"

Arama yerine girip bir numarayı tuşlayıp kaydetti.

"Bir şeye ihtiyacın olduğunda ara.Şu an gitmem gerekiyor."

Bir şey dememe müsade etmeden telefonumu elime tutuşturup gitti.Arkasından aval aval baktığımda az önce olanları sorgulamaktan ziyade arayan kişinin kim ve neyi olduğunu sorguluyordum.Sevgilisi miydi?Belki de kız kardeşiydi?Arkadaşı da olabilirdi.Serter'in elinin omuzuma değmesi ile hızla toparlandım.

"Ne var sizin aranızda?"

Telefonumu cebime atarak homurdandım.

"Ne olacakmış bizim aramızda?"

Söylene söylene ondan uzaklaştığımda istikametim soyunma odasıydı.Ne olabilirdi bizim aramızda?O benim babamın askeriydi,ben ise komutanının kızıydım.Aramızda bunun haricinde bir şey olamazdı.Arandığı kişi ile vardı belki arasında bir şey.Olabilirdi tabii.Genç, yakışıklı, heybetli bir adamdı.Vardır bir ilişkisi illa ki.Komutanının kızı ile bir şey olması muhtemel değildi yani.

Hızla üniformamı çıkardım ve sivil kıyafetlerimi giyip saçlarımı açtım.Çantamı aldığımda dolabı kapatıp çıkışa ilerledim.

Hem aralarında ciddi bir şey yoksa neden tek bir arama ile hemen ayağına gitsindi ki?

Hastaneden çıkıp arabama bindiğimde emniyet kemerimi takıp anahtarı çevirdim.

Demek ki değer verdiği bir insandı.Yoksa hemen gider miydi?Giderdi.Neden gitmesindi?Ben onun komutanının kızıydım.Benden etkilenmesini,hoşlanmasını,ilgi duymasını bekleyemezdim.Etik değildi.Hiç değildi.

Bu noktada afalladım.Ben ona karşı ilgi duyuyor muydum da ondan da aynısını bekliyordum.Neden habersiz bir beklentiye girmiştim ki?

-Yazar'ın anlatımıyla-

Hastanenin dışında elleri ceplerinde Karaca'yı tehdit eden adamları bulup had bildirmek için çıkmış olan Araz, Karaca'nın yarasına soğuk nefesini üflediği anı aklından çıkaramıyordu.Tüm bedenine bir elektrik gönderen o hareketin neden bir elektrik akımına sebep olduğunu sorguluyordu içten içe.O esnada Karaca'nın acil kapısından çıktığını ve yaylana yaylana ilerlediğini gördüğünde dudağının sol köşesi muzip bir ifadeyle kıvrıldı.Bir anı geldi kuruldu zihninin en güzel köşesine.

Karaca'yı ilk gördüğü an geldi aklına.

Dedesi Latif Giray'ın en yakın arkadaşıydı Bozok Şahiner. 20 yıl önce tavla oynamak için buluştuklarında torunları da peşlerine takılmıştı.O gün ilk kez gördüler birbirlerini.Karaca hiç umursamamıştı karşısındaki mavi gömlekli beyaz pantalonlu yaşına göre oldukça büyük duran temiz yüzlü 10 yaşındaki koca adamı.Ama küçük Araz badem gözlerini dikmiş dik dik bakıyordu karşısındaki beyaz örme elbiseli kıza.O zaman da saçları uzundu.Saçlarını bağlamayı oldu olası sevmezdi Karaca.Ufacık bir toka bile başının ağrımasında yeterli oluyordu.O gün dedelerinin yanından uzaklaşıp karşı mahallede kalan çocuk parkına gitmişlerdi.

Bozok Şahiner, küçük Araz'ın sağlam omuzlarına elini yaslayarak konuşmuştu: "Bu kız sana emanet karaoğlan.Vatanın gibi koruyacaksın onu, anlaşıldı mı?"

Araz heyecanla elini kaldırıp parmak uçlarını alnına yaslayarak asker selamı verdi ve gür bir sesle bağırdı.

"Emredersiniz, komutanım!"

Araz henüz küçük bir çocukken de tıpkı dedesi gibi asker olmak istiyordu.Oldu da.Dedesine yaraşacak bir asker oldu.Hakkını çok güzel veriyordu bu işin.

O sıcak temmuz gününde parkta henüz 6 yaşında olan minik Karaca mahallenin kızlarının yere çizdiği seksek oyununda oynarken Araz da tırmanma duvarının önünde oturmuş 'Vatananın gibi koru!'dedikleri kızı pür dikkat izliyordu.

Oyun oynayamazdı.Oynarsa dikkati dağılırdı.Dikkati dağılırsa kıza bir şey olsa koruyamazdı.Bozok Şahiner’in güvenini kırmak istemiyordu.Gözleri minik kızın hareketlerini izlerken başında dikilen ondan yaşça oldukça büyük çocukların onu ayaklarıyla ittirmesi ile hızla ayaklandı.

"Neden bizim mahallenin kızlavını izliyovsun sen?"

Minik Araz'ın kaşları hiddetle çatıldı.O başka bir kızı izlemiyordu.İzlediği tek kız dedesinin ve Bozok Şahiner'in ona emanet ettiği kızdı.Vatanı gibi koruması gerektiği kız.

"Kimsenin mahallesinin kızını izlemiyorum ben."

Aralarından en uzunu Araz'ın önünde dikilerek omuzundan ittirdi.

"İzleyemezsin zaten.Çık git buradan.Hadi hadi."

Araz'ı hâlâ ittirirlerken Araz da daha fazla dayanamayıp o da karşısındaki ondan hallice uzun çocuğu ittirdiğinde çocuk dengesini koruyamayıp şiddetle yere düştü.Ve her şey çok hızlı gerçekleşti.Çocuk düştüğü yerden kalkarken diğerleri Araz'ın kollarından tutup hareket etmesini engellediler.Ayaklanan çocuk Araz'ın karnına yumruk atmak için hamle yaptığında Araz eline tekme atarak geri savurdu.

"Bırakın lan beni!"

Diye hiddetle bağırdığında dudağının sağ köşesine yediği yumrukla geriye savruldu.Ama onu tutan çocuklar düşmesine izin vermedi.Bu esnada seslerin artması ile Karaca, Araz'ın çaresiz bedenini gördü.Hızla yerden bir taş alıp onlara doğru fırlattı.

"Lan!"

Diye bağırıp Ankara bebesiliğini konuşturduğunda taş yanlış adrese ulaştı.Araz'ın kafasına çarptı.Karaca'nın sesi ile Araz'ı bırakıp ona dönen çocuk hızla Karaca'ya doğru ilerlerken yerden aldığı bir diğer taşla geriye adımladı minik Karaca.

"Gel lan buvaya bücüv."

Karaca çocuğun peltekliğini farkettiğinde gür bir kahkaha attı.

"Daha konuşmasını bilmiyorsun sen birde beni mi döveceksin, eşek kulaklı."

Çocuğun eli istemsizce büyük kulaklarına gitti.Gerçekten de eşek kadardı kulakları.Küçük Araz hâlâ eller arasından kurtulmaya çalışıyordu.Çocuklardan en zayıfı Araz'ı bırakıp Karaca'ya doğru yürüdü.

"Dokunmayın lan ona."

Karaca hafif yana eğilip Araz'ın dudağından ve kafasından alnına doğru kırmızı bir yol çizen kana baktı.Yüreği burkuldu bu görüntü karşısında.Çocuklar ona doğru yürürken Karaca geriye adımladı ve ayağına takılan bir ağaç dalını alıp öne doğru savurdu.

"Geri çekilin, hain teröristler."

Çocuk durmadan ona ilerlerken Karaca dayanamayıp elindeki dalı ona doğru fırlattı.Araz bu sırada çocuğun elinden kurtulup hızla Karaca'ya doğru koştu.Peltek çocuk Karaca'nın koluna yapıştığında Araz bacağına sağlam bir tekme savurdu.Çocuk sendelerken hızla Karaca'nın minik eline sardığı elini sıkıca tutup arkalarına bakmadan koştular.

Çocuklarda peşlerinden koşuyordu ama onlar daha hızlıydı.Köşeyi dönüp dedelerinin yanında nefes nefese durduklarında çocuklar sokağın başında durup tehditvari bakışları ile izledi onları bir süre.

"Oğlum bu ne hal?"

Latif ayaklanırken Bozok,Karaca'yı yanına çekip terden alnına yapışan saçlarını geriye itti.

"Çocuklar onu dövdüler."

Diye sızlandı Karaca.Arkasına dönüp hâlâ onları izleyen çocuklara dil çıkardı.

"Yiyorsa gelin burada dövün,salak teröristler."

Bozok alayla güldüğünde Latif ,Araz'ın kafasındaki yaraya bakıyordu.Derin bir yaraydı dikiş atılması gerekiyordu.

"Bunu da onlar mı yaptı?"

Dedi dişleri arasından.Karaca yapmıştı ama Araz onu satacak değildi.Hem o vatanı gibi koruması gereken kişiydi nasıl ispiyonlayabilirdi ki? Başını aşağı yukarı salladığında Karaca minik ellerini kaldırarak kafasını işaret etti ve ona doğru yürüdü.

"Onu ben yaptım Latif dede.Ama bilerek olmadı."

Araz hızla başını sağa sola salladı.'Bir dur be kızım' diye sızlandı içten içe.

"Hayır dede.O yapmadı."

Karaca, Araz'ın karşısında dikildi.Minik ince kaşları çatılmıştı.Ama böyle hiç de ciddi durmuyor aksine daha tatlı görünüyordu.

"Ben yaptım yalancı."

Diye hiddetle yükseldi.Sonra Bozok'a döndü.Dudaklarını büktü üzgünce.

"Bilerek yapmadım dede.O çocuklara attım ama abiye geldi."

Araz çatık kaşlarla bakıyordu karşısındaki kıza.Ne güzel vatanı gibi koruyacaktı işte dedelerine karşı.Neden çomak sokuyordu ki?Zaten onun yüzünden dayak yemişti.Latif cebinden çıkardığı mendili küçük Araz'ın kanayan başına bastırdığında Karaca'ya dönerek tebessüm etti.

"Gel kızım bas bakalım elini buraya.Ben arabayı getireyim,çocuğun pekmezini fena akıtmışsın."

Karaca dudak bükerekte olsa ilerleyip elini bastırdı mendile.Latif arkadaşına dönerek ona hitaben konuştu.

"Bozok, sen de şuraları topla hele devrem."

Bozok tavla setini toplarken Latif arabasını garajdan çıkarmak için yanlarından ayrılmıştı.Karaca eline bulaşan kana baktı.Yüzü acıyla buruştu.

"Çok acıyor mu?"

Araz başını iki yana salladı.Yalandı.Çok acıyordu.Karaca olmasa salya sümük ağlardı.Ama yiğitliğe bok sıçratamazdı.Minik Karaca eğilip mendili kaldırarak üfledi yaraya.Ama bu yeterli gelmeyecekti.Nefesi kuvvetsizdi.

"Öpeyim mi? Geçsin mi?"

Araz bu teklif karşısında mutlu oldu.Ama bunu yüz ifadesine yansıtmadan kızdı.Ya bu teklifi herkese yapıyorsa bu minik şeytan.Başına iş mi açmak istiyordu?

"Öyle herkes öpülür mü kızım?"

Karaca elini daha sıkı bastırdı yaraya.Tekrar üfledi mendilin üstünden.

"Herkesi öpmüyorum zaten akıllım."

Gıcık bir yüz ifadesi ile baktı Araz'a.Dedesigil geldiğinde elini yaradan çekti.Araz'ın kulağına hafifçe eğilerek sır veriyormuş gibi fısıldadı.Bu esnada yere bir şey düşmüştü ama ikisi de bunu umursamadı.

"Özür dilerim."

Devamında küçük Araz'ı hastaneye götürmüş, kafasına üç tane dikiş atılmıştı.Hastaneden çıktıklarında Bozok'a opersayon emri gelmişti.Hemen gitmesi gerekiyordu.Dostuyla vedalaştılar.Minik Karaca dedesinin elini tutup ilerlemeye başladığında küçük Araz başını eğip avucunun içindeki beyaz çiçekli tokaya baktı.Yere düşen şey buydu.Üzerinde beyaz geniş yaprakları olan yeşil saplı bir tokaydı.Tokayı izlerken kulaklarını minik kızın sesi doldurdu.

"Teşekkür ederim, Araz abi."

O günden sonra son bir kez daha göreceklerdi birbirlerini sonra uzun bir süre göremeyeceklerdi.Ta ki kader ağlarını ilmek ilmek örene onları birbirlerine dikene kadar.O zaman aralarında kırmızı bir ip bağı vardı.

Şimdi ise yumak yumak bir bağa dönüşmeye hazırdı o ip.

Tekrardan merhaba, bölümü nasıl buldun?

Karaca ile Araz'ın geçmişine indiğimiz bir bölüm oldu.Neler düşünüyorsun?

Ali İmam ve Berçem hakkında düşüncelerini alabilir miyim yorumlara?

Bölümü oylamayı ve listene eklemeyi unutma❤️🔥

İyi okumalar🥀