Kod: Firuze

“Çiçek, yetiştiği toprağı unutmazdı.
Kimi zaman kâğıttan bir uçak olurdu geçmiş; kimi zaman çiçeğin kokusu, kimi zaman da göğün mavisi.
Gökyüzü onlar için sadece bir mavi değil; Barlas’ın sığamadığı bir sonsuzluk, Firuze’nin tuvaline çizemediği bir özlemdi.
Fırçasından papatyalar damlayan bir ressamla; o boyaları gökyüzünün sonsuzluğuna kazıyan bir pilotun imkânsız ama sarsılmaz hikâyesiydi bu.

Çocuklukta verilen sözleri tutma zamanı gelmemiş miydi?