5. Bölüm

Her güzel şeyin bir sonu vardır demek isterim ama bu tatil pek güzel olmadığı için sorun yok.
“Hadi çıkmıyor muyuz?”
“Ay bir sakin olun maskaramı süremedim daha.”
“Off Yağmur Off!”
“Kanka zaten acelemiz yok dört kişiyiz burada ya birimiz yorulursa öbürümüz alır sakin olun bir.”
“Ay iyi bir şey demedim.”
Maskaramı sürdükten sonra masanın üstündeki telefonumu ve valizimi alıp evden çıktım.
Önümüzde uzun bir yol var sonrası ise evdekiler ile faleket bir yaşam. Okulumun açılmasına daha bir haftaya yakın olduğu için rahatım.
🫠🫠🫠
“Oha yavaş!”
Kafamı kaldırıp çarpıştığım kişiye bakınca tabiki de sinirlerim tavan oldu.
Bilin bakalım kim?
Tabiki Toprak Alp.
“Sakin sarı.”
“Yürü git başımdan Alp.”
Yere eğilip düşen kitaplarımı ve kağıtları almaya başladığımda Toprak’da eğildi.
“Benden bu kadar çabuk kurtulabileceğini düşünmen komik.”
“Sınıyon mu sen beni?”
“Bilmem olabilir.”
“Ya havle.”
Telefonuma gelen mesajla kitaplarla birlikte yere düşen telefonumu hızlıca ters çevirdim.
Aynı saniyelerde Toprak’a da mesaj gelmişti.
Toprak telefonu çevirmem ile anlamsızca bana baktı.
“Ne bakıyorsun?”
“Hiç.”
“Başımıza ne geldiyse senin hiçlerinden geldi zaten.”
Kalan kağıtlarıda aldıktan sonra telefonumuda alıp cebime koydum ve ayağa kalktım.
“Diyorsun.”
“Bir gün başına çok kötü bir iş açacaksın Toprak.”
“Bana bir şey olmasından korkuyorsun yani.”
Cevap vermedim. Sessizliğim zaten ikimiz içinde bir cevaptı ama gerçeğinden korktuğum bir cevap.
Toprak geri geri yürümeye başladığında dudağındaki sırıtışı ap açık belliydi.
“Belki de çoktan başımı belaya sokmuşumdur sarı kafa.”
Arkasını döndü ve gitti.
Şuan sırıtmaman lazım Yağmur.
“Deli çocuk ya.”
“Kim?”
“Ananı…”
“Ayıp Nido.”
“Napıyon kızım arkamda, korktum.”
“Ee raconumuz bu.”
Yürümeye başladığımda telefonumu cebimden çıkarttım ve ekrandaki mesaja baktım.
KOD 17
Kunduz, Revan aktif. Spark, Mark pasif.”
“Eee hazır mıyız göreve Nidom?”
“Sanmam Zeynom.”