2. Bölüm

20.07.2015
“Dayı çıktım ben!”
Yağmur dayısına bağırdıktan sonra ayakkabısını giydi ve son bir kez aynadan kendisine baktı.
Uzun sarı saçları dümdüzdü, yeşil gözleri ise resmen parlıyordu. Yanakları güneşte çok durduğu için kızarık teni ise bronzlaşmış.
Nolurdu sanki annesi ve babası da bu hallerini görse?
“Yağmur, nereye dayıcım?”
“Arkadaşlarımda gezeceğiz biraz.”
“Geç kalma yemek saatinde evde ol. Bir şey olursa da ara.”
“Tamam.”
Yağmur tam çıkacakken dayısı onu tekrar durdurdu.
“Paran var mı?”
“Var var.”
Cebinden çıkarttığı bir miktar parayı Yağmur’a uzattı.
“Olsun al sen yinede.”
“Yok dayı valla var param.”
“Paranın olup olmaması umrumda değil alıyorsun parayı.”
Yağmur istemeye istemeye parayı aldığında dayısının yanağına öpücük kondurdu.
“Teşekkürler dayı, yemek saatinden önce evde olurum. Görüşürüz.”
“Görüşürüz dikkat et kendine.”
Yağmur evden çıkıp sahile doğru yürümeye başladığında bir yandan kulaklığı ile şarkı dinliyordu.
Bu hayatta ki tek kaçış yolu şarkıydı. Şarkılar can yakmazdı, insanları kırmazdı. Ama insanlar insanları kırardı hemde fazlasıyla.
Odam şimdi sensiz soğuk ve karanlık.
Yıldız sanki sönmüş ay bize küsmüş.
Aklımdan çıkmıyor hiç o güzel sessin.
Bir görmek için seni neler vermezdim.
Bir efsaneydi efsaneydi senle beraber olmak,
Gözlerinde buluşup ellerine dokunmak,
Saatlerce uzanıp hep yanında kalmak.
Bir efsane senle beraber olmak…
Sahile girdiğinde Deniz kenarı boyunca yürüdü. Aslında dayısına yalan söylemişti. Arkadaşları ile değil sevgilisi ile buluşacaktı ama bunu dayısı bilmese daha iyiydi.
“Nida’m,”
“Alp’im”
Toprak Alp Yağmur Nida’ya sarıldığında Yağmur’da ona sarıldı. En az bir haftadır birbirlerini görmüyorlardı ikisi de tatildeydi ve bu onlar için çok zor bir şeydi.
“Ee nasıl geçti bakalım tatilin?”
“Güzeldi, senin ki?”
“Sen olsan daha güzel olabilirdi.”
“Diyosun?”
“Diyorum Nida’m.”
Sahil boyu yürümeye başladılar. Tatilde neler olduğu hakkında konuşuyorlardı. Ya da Yağmur Nida konuşuyor Toprak Alp ise onu izliyor ve dinliyordu.
Onun yanı Yağmur’un güvenli alanıydı. Nerden bilirdi ki o güvenli alanın başına yıkılacağına ve orada tek kalacağını. Bunu ona kimse söylememişti.