3. Bölüm

01.07.2026
“Yağmur, hadi be kızım ağaç olduk burada!”
“Geldim Zeyno!”
Saçlarımı geri doğru atarak valizimi elime aldım. Bugün yaklaşık üç aydın falan planladığımız tatile çıkıyorduk. Ben, Zeynep, Yiğit Efe ve Pars. En son üç yıl önce onlarla tatile gitmiştim.
“Şükür be kızım.”
“Ay abart.”
“Ya bir saatir seni bekliyoruz burada, yürü hadi yoksa Pars’ın dilinden kurtulamazsın.”
“Ay ne abartınız, dayı çıktık biz görüşürüz öptüm seni!”
Dayım yanımıza doğru geldiğinde onu bekledim yoksa gerçekten öpmeden gittiğim için beni döverdi.
“Söylemekle öpülmüyor küçük hanım alayım öpücüğümü.”
Dayımın yanağını öpüp ona sarıldığımda oda bana sarıldı ve saçlarımdan öptü.
“Sana geri kalan hayatında başarılar dayı büyük ihtimalle bizimkilerle kafayı yiyeceksin çünkü.”
“Sağ ol prenses ya çok yardımcı oldun.”
Güldüğümde son kez aynaya baktım sonrada dayıma.
“Görevim dayı.”
“Belli.”
“Neyse çıktık biz görüşürüz.”
“Görüşürüz dayıcım dikkat edin.”
“Görüşürüz Hasan abi.”
“Görüşürüz Zeyno.”
~~~
Çok geç artık af dilesen,
Sen beni tanıyamamışsın, anlayamamışsın.
Gerçeklerden kaç yine sen yalana doymazsın Nası bir adamsın?
Daha sana ne diyebilirim?
Ah seni nasıl affedebilirim?
Ağar sözler söyleyebilirim,
Kırdıysam çok özür dilerim.
Şimdi aklı başında, gözlerinde yaşlar.
Başlıyoruz baştan, gece beni arıyor.
Bıktım artık aşktan, benim kalbim taştan,
İş işten geçmiş boş yere yalvarıyor!
“Nido.”
“Hı?”
“Yalvarıyor mu lan cidden?”
“Kim?”
“Ben kanka, kim olabilir?”
“Ha, yüzünü bile görmüyorum ki.”
“O derece yani.”
“O derece kanka.”
Zeynep yüzüme dikkatlice baktı. Büyük ihtimalle anlamaya çalışıyordu cidden unutup unutmadığımı.
“Ama hala unutmadın.”
“Unuttum.“
“Yeme beni Nido unutmadın.”
“Ya siz benim aşk hayatımı konuşmak için mi gidiyorsunuz tatile? Hayır yani öyleyse söyleyin hiç gelmeyeyim ben.”
“Ne alaka kızım sorduk öyle.”
“Hı yedim bende. Bunun altından bir şey çıkarsa hepinizi çiy çiy yerim.”
“Ben naptım be kızım?”
“Sen konuşma Pars.”
“Ya ama,”
“Hala kızgınım sana sus.”
“Of”
İşte bu da benim her şeyimde yanımda olan arkadaş grubum. Biraz kendilerini tanıyalım isterseniz.
Zeynep, namı değer Zeyno. Kendimi bildim bileli tanıyorum onu yaptığım her şeyde yanımdaydı. Birlikte yapmadığımız şey kalmadı. Defalarca sınıfta kaldım ve oda sürekli beni kurtarmak için kaldı sınıfta. Dersler çok zordu diye diye kurtardı beni. Deli dolu filan ama iyi kız.
Yiğit Efe, namı değer Yiğido. Zeyno’nun sevgilisi. Oda bizden büyük inanır mısınız? Oda bir facia yani. Defalarca sınıfta kalan bir facia. Biz galba birbirimizi bulduk. Ama böyle iyi yani.
Ve son olarak Pars, namı değer Parsingo. Zeyno’nun abisi. Şaşırtıcı ama o sınıfta kalmadı merak etmeyin. Zeyno sayesinde tanıştık onunla. Bazen Zeyno ve Yiğido’dan daha yakın oluyorum hatta. Arkadaş değil de abi kardeş gibiyiz artık onunla.
“Nido,”
“Hı?”
“Ne düşünüyorsun?”
“Hiç dalmışım öyle.”
“Yemedim gibi ama yedim de.”
“Önüne dön ve arabanı kullan Pars.”
“Ay iyi be. Şarkı söyleyin de açayım bari geçmez bu yol.”
“Abi söyleyeceğim beğenmediğin için söveceksin.”
“Çok haklısın abicim.”
Parsingo ve Zeyno tartışırken ben boş boş dışarıyı izliyordum.
“Nido sende boldur şarkı be gülüm.”
“Güneş Doğmadan önce.”
“Sağ ol Nido.”
“Bir şey değil Parsingo.”
Pars şarkıyı açtığında arabadaki bütün kargaşa kendini şarkıya bıraktı ve herkes şarkıya eşlik etmeye başkadı.
Senin bunlardan çekeceğin var be Yağmur. Dayıma dedim ama bir ay bunlarla geçmez cidden.
“Her şey güzel anında, tam zamanında güneş doğmadan önce. Uyansam bugün yanında yarınlarımla kuşlar örmeden önce. Her şey güzel anında, tam zamanında güneş doğmadan önce. Uyansam bugün yanında yarınlarımla toprak bizi almadan önce.
Bana gel, benim ol gecenin bi’ körü sularıma kon. Bitirince gecenin bi’ körü sularıma kon. Yakışırsan yanıma biz oluruz ikon, senle hayalini kuruyorum evet senle,”