1. Bölüm

26.06.2026
Karanlığın içinde parlayan yıldız,
Karanlığa sığamıyor çünkü yanlız.
Sonunda tadına varıyoruz aşkım,
O da biliyo bu şehirden bıktım.
O senin görmediğini görüyor,
O bütün sırlarımı biliyor,
Attığım çığlıkları duyuyor,
Ve kalbi benim için atıyor.
Duyduğum korna sesi ile kulaklıklarımı çıkarttım. Bütün şarkı zevkimin içine sıçtığın için teşekkürler abi.
“Önüne baksana.”
“Pardon.”
Kafasını salladığında kulaklığımı taktım ve yürümeye devam ettim.
Tanışmadık bu arada, Yağmur Nida ben. On altı yıl önce ailesini kaybetmiş, dayısı ile yaşamaya mahkum, sevgilisi tarafından ihanete uğramış ve yıllardır hukuk fakültesini bitirememiş Yağmur Nida Soylu.
Geçmişi silik, anne ve babasının sesi ya da görüntüsünü hatırlamayan ama her gün kâbus ile uyanan Yağmur Nida.
Bir de kaotik bir arkadaş grubum var. Yıllardır sınıf tekrarı yaptığım için onlardan büyük olabilirim ama bu asla bizim için sorun olmadı. Dostlar eğer gerçekse onları sadece ölüm ayırırmış.
Evet evet hayatım çok kaotik ve ben bu hayat içinde hiçbir yere sığamıyorum.
~~~
“Yağmur yemek hazır!”
“Geliyorum dayı.”
Aşağı indiğimde her zamanki kadro ile bakıştım. Dayım, Ali, Arda, kerem ve Emre. Hayatımda niye bu kadar çok insan var ki?
“Hoş geldiniz.”
“Hoş bulduk.”
Yemek yemek için sofraya oturduğumuzda karşımda ki duvar ile içtenlikle bir bağ kurdum resmen.
“Ee dersler nasıl Nida?”
Ovirtinklememi bozduğun için teşekkürler Kerem şahsiyeti.
“Vous n’arriverez donc jamais à prononcer correctement mon prénom, n’est-ce pas?”
“Özüne dön dayıcım.”
Bir anlık Türkçeden başka dil bilmediğinizi unuttum, pardon.
“Ha, aynı.”
“İnşallah bu sene avukat olacaksın.”
“Öyle umuyorum.”
“Ve ummakla kalıyor.”
Ters ters Ali’ye baktım. Çok sinir bozucusun biliyorsun değil mi?
“Çok biliyon sen.”
“En azından mezun oldum di mi?”
Duraksadım, biliyorlardı okul konusunda ne kadar hassas olduğumu. Belki niye yıllardır sınıf tekrarı yaptığımı bilmiyorlardı ama hassastım işte.
“Afiyet olsun size.”
“Şaka yapmıştım.”
“Çeneni bir kere tut Ali bir kere.”
“Onunla alakası yok, aç değilim sadece.”
Odama çıktığımda piyanomun başına oturdum. Şu an hiç çalmamam lazım çünkü hepsi biliyor üzüldüğümde çaldığımı ama yapmazsam rahatlayamam.
Elimi tuşların üstüne koydum ve yavaş yavaş gezdirmeye başladım. Bu da benim rahatlama tarzım.