Yolumu Kapatıyorsun

Koridor her zamanki gibi kalabalıktı.

Ama o gün herkesin sesi birbirine karışırken benim kulağımda sadece önümde duran çocuğun sesi vardı.

Yolun tam ortasında duruyordu.

Çantasını tek omzuna atmış, sanki bütün koridor ona aitmiş gibi etrafına bakıyordu.

Ben de durdum.

Çünkü çekilmeye hiç niyetim yoktu.

Bana baktı.

Ben ona baktım.

Birkaç saniye boyunca ikimiz de konuşmadık.

Sonra kaşını kaldırdı.

— Çekil.

Ne dediğini anlamamış gibi yüzüne baktım.

— Ne?

— Yolumu kapatıyorsun.

Etrafımıza baktım.

Koridorun iki yanında geçecek kadar yer vardı.

Tekrar ona döndüm.

— Koridor senin mi?

Bir an sustu.

Sonra hafifçe güldü.

Ama o gülüşte eğlenceden çok meydan okuma vardı.

— Genelde insanlar ikinci kez söylememi beklemez.

Kollarımı bağladım.

— Ben de genelde tanımadığım insanların emirlerini dinlemem.

Bu kez yüzündeki gülümseme kayboldu.

Bir adım bana doğru geldi.

Ben geri çekilmedim.

Etrafımızdaki konuşmalar yavaş yavaş kesilmeye başlamıştı.

Birkaç kişi bize bakıyordu.

Ama umurumda değildi.

— Cesursun.

— Sen de fazla kendine güveniyorsun.

— Belki haklıyımdır.

— Belki de değilsindir.

Gözlerini gözlerimden ayırmadan birkaç saniye daha durdu.

Sonra başını hafifçe yana eğdi.

— Adın ne?

Bir an duraksadım.

Neden bunu sorduğunu bilmiyordum.

Ama nedense cevabını vermek istemedim.

— Neden?

— Merak ettim.

— Merakını gidermek zorunda değilim.

Gülümsedi.

— Daha yeni tanıştık ve şimdiden sinirimi bozmayı başardın.

— Aynı şeyi ben de senin için söyleyebilirim.

Tam yanımdan geçecekken durdu.

Omzunun üzerinden bana baktı.

— O zaman tekrar karşılaşırız.

— Umarım karşılaşmayız.

Gülümsemesi daha da büyüdü.

— Bence karşılaşacağız.

Sonra yürüyüp gitti.

Ben olduğum yerde kaldım.

Nedense arkasından bakıyordum.

Ve o an henüz bilmiyordum.

O çocukla bir koridorda karşılaşmamın hayatımdaki en büyük tesadüf olduğunu...

Ve bazı insanların hayatınıza tesadüfen girip bütün kurallarınızı tek tek kıracağını.