KIRIK KURALLAR

— Çekil.

Karşımda duran çocuğa baktım.

— Ne?

— Yolumu kapatıyorsun.

Koridorun ortasında duruyordu. Etrafındaki herkes ona bakıyor ama kimse bir şey söylemiyordu.

Ben de kenara çekilmedim.

— Koridor senin mi?

Kaşını kaldırdı.

— Genelde insanlar ikinci kez söylememi beklemez.

— Ben de genelde tanımadığım insanların emirlerini dinlemem.

Etrafımızdaki birkaç kişi sessizce birbirine baktı.

Çocuk bir adım yaklaştı.

— Yeni misin?

— Sana ne?

Gülümsedi.

Ama bu kez gülümsemesinde eğlence yoktu.

— Cesursun.

— Hayır. Sadece senden korkmuyorum.

Bir an sustu.

Sonra başını hafifçe yana eğdi.

— Adın ne?

— Neden söyleyeyim?

— Merak ettim.

— Merakını gidermek zorunda değilim.

Yanından geçip giderken arkamdan seslendi.

— Daha yeni başladık.

Durup arkamı döndüm.

— Senin için olabilir.

Sonra yürümeye devam ettim.

O gün ikimizin de birbirinin adını bilmediğini bilmiyordum.

Ama birkaç saat sonra bütün okul benim kim olduğumu bilecekti.