İlk Hedef

Koridorun sonunda gözden kaybolduktan sonra birkaç saniye olduğum yerde kaldım.

Ne yaşadığımı anlamaya çalışıyordum.

Birinin gelip bana

— Çekil

demesiyle başlayıp böyle bir şeye dönüşeceğini düşünmemiştim.

Çantamı omzuma biraz daha sıkı geçirdim ve sınıfa doğru yürüdüm.

İçeri girdiğimde herkes yerindeydi.

Ben de hiçbir şey olmamış gibi sırama geçtim.

Arkadaşım bana baktı.

— Ne oldu?

— Hiç.

— Suratından hiç olmadığı belli.

— Gerçekten bir şey yok.

Defterimi çıkardım.

Tam o sırada sınıfın kapısında birkaç kişi belirdi.

Onlardan biri oydu.

Kutay.

Yanında iki arkadaşı vardı.

İçeri girerken gözleri direkt beni buldu.

Bir an baktı.

Sonra arkadaşlarından birine bir şey söyledi.

İkisi güldü.

Ne söylediklerini duyamadım.

Ama bana baktıklarını anlayabiliyordum.

Başımı önüme çevirdim.

Umursamadığımı belli etmeye çalıştım.

Ama birkaç saniye sonra Kutay'ın sesi geldi.

— Yol verin.

Yanındaki çocuk güldü.

— Niye?

Kutay bana bakarak cevap verdi.

— Bazıları yolu kapatmaya alışmış.

Sınıfta birkaç kişi güldü.

Elimdeki kalem durdu.

Başımı kaldırdım.

Kutay hâlâ bana bakıyordu.

Bu kez yüzünde sabahki o hafif gülümseme bile yoktu.

Sadece alaycı bir ifade vardı.

— Bir sorun mu var?

Kutay omuz silkti.

— Yok.

— O zaman bana bakmayı bırak.

— Sana bakmıyorum.

— Az önce bakıyordun.

— Kendini fazla önemsiyorsun.

Yanındaki çocuk tekrar güldü.

Ben cevap vermedim.

Çünkü ne söylersem söyleyeyim onun bunu arkadaşlarının yanında eğlenceye çevireceğini anlamıştım.

Kutay bunu fark etmiş olacak ki biraz daha yaklaştı.

— Ne oldu?

— Hiç.

— Sabah çok konuşuyordun.

Başımı kaldırdım.

— Hâlâ konuşabilirim.

Kutay'ın yüzünde kısa bir gülümseme oluştu.

— Konuş o zaman.

Bir an sessizlik oldu.

Sonra öğretmen içeri girdi.

Kutay yerine geçti.

Ama ders boyunca birkaç kez arkasına dönüp baktığını fark ettim.

Her seferinde göz göze gelmemeye çalıştım.

Çünkü bunun bir tesadüf olmadığını artık anlamıştım.

Beni seçmişti.

Nedenini bilmiyordum.

Ama seçmişti.

---

Teneffüste sınıftan çıktığımda koridorda kalabalık vardı.

Ben duvarın kenarından yürüyordum.

Arkamdan birinin ayağı çantama takıldı.

Çantam omzumdan düştü.

Defterlerim yere saçıldı.

Döndüğümde Kutay'ı gördüm.

— Pardon.

Ses tonundan özür dilemediği belliydi.

Yanındaki arkadaşları gülüyordu.

Yere eğilip defterlerimi toplamaya başladım.

Kutay da eğildi.

Elindeki defteri aldı.

Kapağına baktı.

Sonra bana uzatmak yerine elinde tuttu.

— Bu senin mi?

Elimi uzattım.

— Ver.

— Rica et.

— Ver şunu.

— Rica et dedim.

Etrafımızda birkaç kişi durmuş bizi izliyordu.

Dişlerimi sıktım.

— Ver.

Kutay defteri bana doğru uzattı.

Tam alacakken geri çekti.

Arkadaşları güldü.

İçimden yükselen öfkeyi bastırmaya çalıştım.

— Komik mi?

Kutay cevap vermedi.

Defteri yere bıraktı.

Sonra ayağa kalktı.

— Çok ciddisin.

Ben de ayağa kalktım.

— Sen de çok boşsun.

Yanındaki çocuk

— Ooo

diye bağırdı.

Kutay'ın yüzündeki ifade değişti.

Bir an gerçekten sinirlendiğini gördüm.

Ama sonra güldü.

— Daha yeni başlıyoruz.

Bu cümle içime oturdu.

Çünkü bunu bir tehdit gibi söylemişti.

Arkasını dönüp arkadaşlarıyla uzaklaştı.

Ben yerde kalan son defterimi aldım.

Etrafımdaki insanların bakışlarını hissediyordum.

Kimse bir şey söylemedi.

Ben de söylemedim.

Ama içimden tek bir şey geçiyordu.

Bu daha ne kadar sürecekti?

---

Öğle arasında kantine gittim.

Sıraya girdim.

Tam önümde biri durdu.

Kutay.

Beni görünce arkadaşına baktı.

— Yine karşılaştık.

Ben cevap vermedim.

Bir adım geriye geçtim.

O da bir adım geriye geçti.

Nereye gitsem önümde duruyordu.

— Çekil.

Kutay kaşını kaldırdı.

— Ne?

Bu kez ben onun sabahki cümlesini kullandım.

— Yolumu kapatıyorsun.

Yanındaki arkadaşları güldü.

Kutay birkaç saniye yüzüme baktı.

Sonra kenara çekildi.

— Aferin.

Yanından geçerken durdum.

— Bir daha eşyalarıma dokunma.

Kutay bana baktı.

— Ne yapacaksın?

— Gerekirse söylerim.

— Kime?

— Öğretmene.

Kutay güldü.

— Şikâyet mi edeceksin?

— Gerekirse.

Yüzündeki gülümseme biraz kayboldu.

— Et.

Ben de hiçbir şey söylemeden sıraya geçtim.

Ama içimdeki korku geçmemişti.

Çünkü Kutay'ın bana kızdığını anlamıştım.

---

Son derste öğretmen grup çalışması yapılacağını söyledi.

İsimleri okumaya başladı.

Sonra beklemediğim şeyi söyledi.

— Deren ve Kutay aynı grup.

Sınıfta birkaç kişi birbirine baktı.

Kutay arkasına yaslandı.

— Şaka mı bu?

Öğretmen ona baktı.

— Bir sorun mu var?

— Yok hocam.

Ama bana baktığında gözlerinden sorun olduğu belliydi.

Ders boyunca tek kelime konuşmadık.

Ödev kâğıdını önüme koydum.

Kutay kalemini masaya bıraktı.

— Sen yaz.

Başımı kaldırdım.

— Neden?

— Çünkü sen istiyorsun.

— Ben hiçbir şey istemiyorum.

— O zaman sen yaz.

— Kendin yaz.

Kutay sandalyeye yaslandı.

— Çok konuşuyorsun.

— Sen de çok emir veriyorsun.

Bir süre birbirimize baktık.

Sonra öğretmen yanımıza geldi.

— Çalışıyor musunuz?

İkimiz de aynı anda

— Evet

dedik.

Öğretmen uzaklaşınca Kutay eğilip alçak sesle konuştu.

— Dışarıda konuşuruz.

Kalemim elimde kaldı.

— Ne konuşacağız?

— Görürsün.

Ders bittiğinde herkes sınıftan çıkmaya başladı.

Ben çantamı aldım.

Kutay kapının yanında duruyordu.

Yanından geçerken önüme çıktı.

— Nereye?

— Eve.

— Daha bitmedi.

— Ne bitmedi?

Kutay birkaç saniye sustu.

Sonra sadece şunu söyledi.

— Sen daha hiçbir şey görmedin.

Ve yanımdan geçti.

Ben arkasından bakakaldım.

İşte o an anladım.

Bu, koridorda başlayan basit bir tartışma değildi.

Kutay'ın beni hedef almasının bir sebebi vardı.

Ve ben o sebebi bulana kadar...

Bu okulda hiçbir gün normal geçmeyecekti.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
HELLLOOOOO YİNEEE BENNNN
Bir kitaba daha başladım
Ülkemizde kadınların ezilmesi içimi acıtıyor o yüzden benim karakterim güçlü olacak
Gerektiği yerde gereken cevabı hakeden kişiye verecek
Umarım dikkatinizi çeker
Seviliyorsunuzzzzz