Acılarım

~Son ders,okul çıkışı~

Koridor neredeyse boşalmıştı.

Deren çantasını omzuna geçirip sınıftan çıkarken arkasından gelen sesleri duydu.

— Nereye böyle?

Deren durmadı.

Kutay birkaç adım sonra yanına yetişti.

— Sana diyorum Deren.

Deren yavaşça durup arkasını döndü.

— Ne var?

Kutay ellerini cebine sokup ona baktı.

— Neden benden kaçıp duruyorsun.

— Senden kaçtığımı kim söyledi?

— Davranışların söylüyor.

Deren gözlerini devirdi.

— Kendini bu kadar önemli sanman biraz komik.

Kutay hafifçe güldü.

— Hâlâ laf yetiştirebiliyorsun demek.

— Sen de hâlâ insanları rahat bırakmayı öğrenemedin demek.

Kutay'ın yüzündeki gülümseme kayboldu.

— Seninle uğraşmak eğlenceli.

— Benim için değil.

— Fark ettim.

Deren tam dönüp gidecekken Kutay tekrar konuştu.

— Zaten senin hayatında seni bekleyen pek kimse yok gibi.

Deren'in adımı bir anda durdu.

Kutay bunun nedenini anlamadı.

— Ne oldu?

Deren birkaç saniye hiçbir şey söylemedi.

Sonra yavaşça ona döndü.

— Bir daha söyle.

Kutay kaşlarını çattı.

— Ne?

— Az önce söylediğini.

— Sadece...

— Hayır. Tekrar söyle.

Kutay ilk kez tereddüt etti.

Deren'in yüzündeki ifade değişmişti.

— Bilmiyorsun.

— Neyi?

Deren acı bir şekilde gülümsedi.

— Benim hayatım hakkında hiçbir şey bilmiyorsun.

Kutay cevap vermedi.

Deren bir adım ona yaklaştı.

— O yüzden bir daha benim kimsem yokmuş gibi konuşma.

Kutay'ın bakışları değişti.

— Ben öyle demek istemedim.

— Ama dedin.

Deren başını hafifçe yana eğdi.

— Hem madem insanların hayatlarıyla bu kadar ilgileniyorsun...

Kutay kaşlarını kaldırdı.

— Ne?

— Önce kendi hayatındaki boşlukları doldur.

Kutay'ın yüzündeki ifade bir anda değişti.

Deren devam etti.

— İnsanların zayıf yerlerini bulup üstüne gitmek seni güçlü yapmıyor Kutay.

Kutay bir şey söylemek için ağzını açtı ama sustu.

Deren çantasını düzeltti.

— Bir gün yanlış kişiye dokunursun. O zaman da karşındaki senin kadar sessiz kalmaz.

Deren arkasını dönüp yürümeye başladı.

Kutay olduğu yerde kaldı.

Birkaç saniye sonra arkasından baktı.

Az önce söylediği cümleyi düşündü.

Deren'in yüzündeki o anlık değişim gözünün önünden gitmiyordu.

İlk defa söylediği bir sözün gerçekten nereye dokunduğunu merak etmişti.

Ama Deren çoktan koridorun sonuna ulaşmıştı.

~Derenden
Kalbim neden bu kadar acıyor?
O zorbanın dedikleri neden bu kadar canımı yakıyor?
Bir insan tanımadığı birinin canının yanmasını niye ister ki niye bana bunu yapıyorlar.
Ailem yetmezken bide neden öyle yakıyor canımı tabii ne kadar aile denir bilemem.
Eve gitmek istemiyordum olacakları bile bile o eve gitmek çok zor.
Annem(!)
Babam(!)
Abim(!)
Üçümüz çok mutlu(!) bir aileydik.
Çok severlerdi ya beni zaten.
Bunları düşüne düşüne eve varmıştım.
Kapının önünde durdum gitsem ne olurdu ki hiç kimsenin beni tanımadığı bir yer.
Burnumdan derin bir nefes verdim ve kapıyı açtım.
İçeri girdiğim gibi karşımda annemi görmek banada sürpriz oldu.
"Nerdesin sen bu saate kadar?"
"Gördüğün gibi buradayım"
"Düzgün konuş benimle ben senin annenim"
Alaycı bir kahkaha attım.
Karşımda durmuş bana bakıyordu ve ben senin annenim diyordu.
Bir kere başımı okşamayan kadın,hasta olduğumda bir ilaç bile vermeyen kadın ben senin annenim diyor
"Ben niye görmedim peki?"
"Ne?"
"Diyorum ki ben niye anneliğni görmedim"
"Nankör"
"Ben miyim nankör?"
"Sensin tabiki bunca yaşına kadar baktım sana bana dediğine bak"
"Aynen sen haklısın ben buzdolabıyım"
Arkama bakmadan odama yöneldim.
"Nereye?"
"Odama"
"Git bulaşıları yıka,yemek yap babanla abin gelecekler acıkmışlardır"
"Bir kere bile okuldan geldiğimde aç mısın diye sormadın"
"Elin ayağın yokmu git yap ye"
"Senin elin ayağın yok mu peki git kocanla sevgili oğluna yemeğini hazırla ozaman"
"DEREN!"
"Efendim"
"Git yemek yap"
"Maalesef ki elim ayağım tutmuyor şansına küs"
Yüzüme nefretle bakan annemi es geçip odama geçtim.
Ağlamayacaktım.
Beni sevmeyen biri için kendimi harap edemezdim.
Hem onun oğlu vardı oğlu için hapise girmeyi göze alacak kadar seviyirdu.
~FLASH BACK~
İki yıl önceydi annemle yine kavga etmiştik.
Babam telaşla içeri girdi
Normalde işten gelmesine daha iki saat vardı bu saatte burda ne işi olduğunu düşünüyordum.
"BETÜL"
"NOLDU"
"Fırat biriyle kavga etmiş çocuğu yaralamış karakolda şuan"
"NE!"
Dizlerindeki tüm güç çekilmiş gibi kendini yere bıraktı.
Ben ölsem bu kadar üzülür müydü acaba?
Hızlıca hazırlanıp gittiler.
Tabiki benim burada olduğumu bile unutmuşlardı
Geldiklerinde abimin kaşı ve dudağı patlamıştı, gözünün altında morluk vardı ve üstü başı dağılmıştı.
Nolduğunu sorduğumda gözümün içine baka baka o pis sırıtmasıyla cevap verdi.
"Canım annem benim için suçumu üstlenecekti ama babam çocukla konuştu şikayetçi olmadı"
Annem babam derken içimi acıtmak için bastırıyordu.
Gözlerim dolmaya başlamıştı.
"Boşver oğlum hadi gel yüzüne pansuman yapalım sonrada söyle annene hangi yemeği istiyorsan yapayım"
Kendimi hızla odama attım.
Kapımı kilitleyip saatlerce ağladım.

Gözlerimi açtım derin bir nefes aldım o anları düşünmek yine gözlerimi doldurmuştu.
O anlardan kurtulmak için kalkıp masama geçtim ve ödevlerimi yapmaya koyuldum.
O kadar dalmıştım ki babamın geldiğini bile farketmedim.
Annem beni şikayet ediyordu.
Ben bunları ne zaman dediğini düşünüyordum.
Babam kapıma gelip bağırmaya başladı
"Sen nasıl kızsın"
"Annen o senin dediklerini nasıl yapmaz bu sözleri nasıl söylersin"
"Senin tek görevin var lan bu evde yemek yapıp evi toplamak"
"Ama bizim hanımefendi el bebek gül bebek büyüdüğü için yapamaz"
Biraz daha bağırıp gitmişti.
İstemsizce dedikleri aklıma geliyordu.
Gözlerimi kapattığımda birkaç dakika öncesi geldi aklıma
Annen o senin.
Çok severdi ya beni
Senin tek görevin var.
Benim tek görevim okuyup kendimi bunlardan kurtarmak.
El bebek gül bebek büyüdü.
Ben mi?
Ölsem dönüp bakmayacak insanlar mı beni el üstünde tuttu.
Olanları daha fazla düşünmemek adına kalkıp geceliklerimi giyip yatağa girdim.
Bir süre telefona bakarak oyalandım.
Yarın okul olduğu için uyumam gerekiyordu telefonumu şarja takıp alarmı kurdum ve uzandım.
Gözlerimi kapattım ve anında açtım.
Aklıma neden o gelmişti ki?
Hayır hayır bir an olan bir şeydi.
Gözlerimi tekrar yumup başka şeyler düşünmeye başladım.
Ama aklıma tekrar geldi.
Aklımdan çıkması için eski anıları düşünmeye başladım.
Bir süre sonra uykuya yavaş yavaş çekilmeye başladım...

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Sizce Dere'nin aklına gelen kim
Beğenmeyi unutmayın
Seviliyorsunuzzzzz