8.bölüm:Dosya 27

Koridordaki ekran birkaç saniye içinde normale dönmüştü. Sanki az önce hiçbir şey olmamış gibiydi. Öğrenciler yollarına devam ediyor, kimse “DOSYA 27 AKTİF” yazısını fark etmiş gibi davranmıyordu.
Ama Lavin görmüştü.
Alp de görmüştü.
İkisi birkaç saniye boyunca sessizce ekrana baktı. Sonra Lavin fısıltıyla konuştu:
“Bu neydi?”
Alp gözlerini ekrandan ayırmadan cevap verdi.
“Bilmiyorum. Ama önemli olduğu kesin.”
Lavin kaşlarını çattı. İçindeki huzursuzluk yeniden büyümeye başlamıştı. Babasının eski notlarında da bir dosya numarası gördüğünü hatırlıyordu. Ama hangisi olduğunu çıkaramıyordu.
“Belki de sadece bir sistem hatasıdır,” dedi istemsizce.
Alp hafifçe başını çevirdi.
“Gerçekten buna inanıyor musun?”
Lavin cevap vermedi.
Çünkü inanmıyordu.
Tam o sırada koridorun sonundaki kapı açıldı. Sert bakışlı bir eğitmen dışarı çıktı. Öğrencileri görünce yüzü gerildi.
“Burada ne yapıyorsunuz? Yatakhanelerinize dönün.”
Lavin hızlıca ekrana son bir kez baktı ama yazı tamamen silinmişti.
Alp yürümeye başladı. Lavin de istemeden onun yanında ilerledi. Koridor sessizdi. Sadece ayak sesleri duyuluyordu.
“Sen de gördün değil mi?” dedi Alp sonunda.
“Evet.”
“Ve korktun.”
Bu cümle Lavin’in sinirini bozdu.
“Korkmadım.”
Alp hafifçe gülümsedi.
“Yalan söylüyorsun.”
Lavin tam cevap verecekti ki Alp bir anda durdu. Koridorun köşesindeki güvenlik kamerasına baktı. Sonra sesini alçalttı.
“Burada konuşmayalım.”
Lavin şaşkınlıkla ona baktı.
“Ne demek istiyorsun?”
Alp cevap vermedi. Sadece yürümeye devam etti. Bu durum Lavin’in içindeki merakı daha da artırıyordu. Çünkü Alp sanki akademideki bazı şeyleri önceden biliyor gibiydi.
Yatakhanelerin olduğu kata geldiklerinde Alp durdu.
“Dosya 27’yi araştıracağım,” dedi net bir sesle.
Lavin hemen kaşlarını çattı.
“Tek başına mı?”
“Daha güvenli.”
Bu cevap Lavin’i istemsizce sinirlendirdi.
“Sanki sana yardım etmek istiyormuşum gibi konuşma.”
Alp ona birkaç saniye baktı.
“İstemiyor musun?”
Lavin cevap veremedi.
Çünkü istiyordu.
Babasıyla ilgili olabilecek bir şeyi görmezden gelemezdi.
Alp hafifçe başını salladı.
“Bu gece eski arşiv bölümüne gidiyorum,” dedi. “Gelmek istiyorsan saat on ikide batı koridorunda ol.”
Sonra arkasını dönüp yürüdü.
Lavin olduğu yerde kaldı.
Kalbi hızlanmıştı.
Çünkü ilk kez gerçekten yasak bir şey yapacaktı.