26.Bölüm:Feniks

Kurşun sesi koridorun duvarlarında yankılandı.
"Baba!"
Alp, Murat'a doğru koştu.
Murat ağır yaralıydı ama hâlâ nefes alıyordu.
Alp, yarasına baskı yaparken fısıldadı:
"Dayan... Ne olur dayan."
Murat güçlükle gözlerini açtı.
"USB..."
"İçindeki son dosyayı aç..."
Alp cebindeki belleği çıkardı.
Kontrol paneline takar takmaz ekranda kırmızı bir uyarı belirdi.
SON DOSYA – SADECE MURAT KAYA'NIN SESİYLE AÇILABİLİR
Murat derin bir nefes aldı.
Titrek sesiyle konuştu:
"Anka... sıfır... yedi... özgürlük."
Sistem onay verdi.
Ekranda tek bir isim belirdi.
FENİKS: KİMLİK DOĞRULANDI
Dosya açıldı.
Herkes nefesini tuttu.
Ekranda yıllar öncesine ait bir toplantı kaydı vardı.
Murat, Selim, Zeynep ve birkaç üst düzey komutan masanın etrafında oturuyordu.
Masanın başındaki kişi konuşmaya başladı.
Yüzü karanlıktaydı.
Sesi değiştirilmişti.
"Bugünden itibaren Feniks benim."
Görüntü bir anlığına netleşti.
Tam yüzü görünecekken ekran karardı.
Ardından yeni bir görüntü açıldı.
Bu kez bir laboratuvar...
Cam bir odanın içinde genç bir çocuk duruyordu.
Çocuğun boynunda metal bir künyeyle tek bir numara yazıyordu:
27
Lavin şaşkınlıkla ekrana baktı.
"Dosya 27..."
Murat başını salladı.
"Evet..."
"Dosya 27 bir belge değildi."
"Bir insandı."
Alp'in yüzü gerildi.
"O çocuk kim?"
Murat'ın gözlerinden bir damla yaş aktı.
"Onu ben kurtaramadım..."
Tam o sırada laboratuvar görüntüsündeki çocuk başını kaldırdı.
Yüzü kameraya döndü.
Lavin'in eli ağzına gitti.
"İmkânsız..."
Çünkü o çocuk...
Alp'e tıpatıp benziyordu.
O anda yeraltı üssünün bütün ışıkları söndü.
Hoparlörden aynı kadın sesi duyuldu:
"Gerçeği öğrendiniz."
"Ama artık çok geç."
Koridorun sonunda ağır kapılar tek tek açılmaya başladı.
İçeriden siyah üniformalı askerler çıkıyordu.
Ve en önde...
Siyah maskeli bir kişi yürüyordu.
Maskesini yavaşça çıkardı.
Bu kez herkes yüzünü net gördü.
Lavin'in dizlerinin bağı çözüldü.
Çünkü karşılarındaki kişi...
Yıllardır öldüğü sanılan Alp'in annesiydi.
Ve dudaklarından tek bir cümle döküldü:
"Feniks'e hoş geldiniz."