1.Bölüm-Kayıp Sessizlik

Ceren,akşamüstü şehrin soğuk rüzgarında yürürken montunun yakasını kaldırdı.Gri bulutlar gökyüzünü kapatmıştı;sanki hava bile onun içindeki ağırlığı hissediyor gibiydi.Saatlerdir telefonu elindeydi ama bir kez bile çalmamıştı;

O gün tam iki ay olmuştu...
Selim kaybolalı.
Ne bir mesaj , ne bir açıklama
Sadece sessizlik.

Ceren'in omuzları çökmüştü.
O sessizlik,selim'in yokluğundan bile daha çok acıtıyordu.

Kafenin camından içeri doğru baktı.
İrem ve Yiğit onu bekliyordu.
Bir zamanlar kahkahalarla doldurdukları küçük masanın şimdi havası
bile değişmişti.

Ceren içeri girdiğinde irem hafifçe ayağa kalktı.
''Hala haber yok mu?'' diye fısıldadı.

Ceren başını iki yana salladı.Yutkunurken gözlerindeki kızarıklık yeniden ortaya çıktı. Yiğit derin bir nefes aldı.''O çocuk böyle biri değildi...Bişey oldu belli''.

Ceren dudaklarını titrek bir gülümsemeyle kıvırdı.
''Birşey mi oldu,evet....Ama olan bize oldu.''

Masaya bir sessizlik çöktü.Dışarıda yağmur başlad.Ceren'in içindeki yağmur ise aylar önce başlamıştı ve hala dinmemişti.

Kahvesiden bir yudum aldı,sonra fısıldadı:
''Bir insan,sevdiğini bu kadar kolay bırakmaz...değil mi.? İrem elini Ceren'in üzerine koydu.''Belki bırakmadı...Belki bırakamadı.''Ceren gözlerini kapadı.Kalbi,cevabını bilmekten bile korkuyordu.Ama bilmediği bi şey vardı:Tam o anda,şehrin diğer ucunda...

Selim , bir bankta oturmuş,titreyen telefonunu avuçlarının içinde sıkıyordu.Karanlık yüzüne düşmüş,nefesi düzensizdi.Ceren'in adını telefon ekranında görmek bile ona acı veriyordu.Belki geri dönmek istiyordu...Ama bazen dönmek,gitmekten bile daha çok cesaret isterdi.

Ve selim'in o cesareti...
Henüz yoktu.