6 Bölüm Kaybolan İnsanlık

Yağmur camdan içeri vuruyordu bina çökmeye başlarken alarım sesleri karanlığın içinde yankılanıyordu.
Ama o anda herkes tek bir şeye bakıyordu.
Afra'ya cellat yerde hareketsiz yatıyordu.
Dev zırhı parçalanmıştı beton kırılmıştı ve bütün bunları yapan kişi...
Afra'ydı nefesi düzensizdi gözleri hala simsiyah görünüyordu.
Ellerinin etrafında görünmeyen titreşimler dolaşıyordu.
Sanki havanın kendisi bile ondan korkuyordu.
Alp yavaşça ayağa kalktı kaburgaları acıyordu dudağındaki kanı sildi.
Ama umurunda değildi çünkü Afra kötü görünüyordu gerçekten kötü.
"Afra..."
Afra başını kaldırdı alp onun gözlerine baktığı anda kalbi sıkıştı.
Çünkü o bakışta tanıdığı kızdan çok az şey kalmıştı.
Afra birkaç adım geri çekildi.
"Yaklaşma."
Benim Afra gözlerini kapattı başının içindeki sesler büyüyordu.
"Onlar seni bırakmayacak..."
"Gücünü kullan..."
"Hepsini öldür..."
Kulaklarını kapattı susun alp hemen yanına gitmek istedi.
Ama Aras kolundan tuttu ama Aras kokundan tuttu.
"Dur."
Alp öfkeyle döndü ona yardım etmeliyiz.
Aras'ın sesi ilk kez ciddi çıkıyordu şu an ona dokunursan seni öldürebilir.
Sessizlik.
Alp bunu duymak istememişti ama derinden bunu doğru olduğunu hissediyordu.
Çünkü Afra'nın etrafındaki enerji büyüyordu ışıklar titriyordu.
Afra dizlerinin üstüne çöktü nefesi kesiliyordu.
"Ben...kontrol edemiyorum..."
Bir anda tavandaki bütün metal parçalar havaya kalktı.
Koridor sarsıldı aras hemen bağırdı.
"Afra Bizi odaklan."
Ama Afra artık onları duymuyordu karanlık sessizlik bir oda.
Cam duvarlar küçük bir kız çocuğun yerde oturuyor korkmuş yalnız.
Ve kapı açılıyor içeri beyaz önlüklü insanlar giriyor .
Elektirikli cihazlar soğuk bakışlar küçük afra ağlıyor.
"Lütfen..."
Ama kimse durmuyor bir adam eğilip onun kulağına fısıldıyor.
"Acı güçlendirir."
Afra çığlık atarak gözlerini açtı koridor patladı.
Şiddetli enerji dalgası harkesi savurdu.
Alp duvara çarptı Aras yere düştü yangın büyüdü.
Ve o anda binanın alt katından yeni askerler geldi.
Tam donanımlı silhlı ama bu sefer yalnız değillerdi.
Aralarından bir kadın çıktı uzun siyah saçlar soğuk yüz.
Beyaz takım elbise ve boynunda organizasyon sembolü.
Kadın Afra'yı görünce durdu yüzünde garip bir ifade oluştu.
"İmkansız...."
Aras'ın yüzü gerildi defne kadın gözlerini ondan ayırmadı.
"Senin öldüğünü sanıyordum."
Aras acı bir şekilde güldü ben de senin insan kaldığını.
Alp şaşkınlıkla etraflarına bakıyordu kimse hiçbir şey açıklamıyordu.
Defne tekrar Afra'ya baktı ve sesi yavaşladı.
"Demek gerçekten yaşıyor."
Afra onu görünce içindeki karanlık hareketlendi.
Çünkü bu kadını da hatırlıyordu.
Laboratuvar soğuk odalar ve küçük Afra'ya iğne yapan kadın.
Defne'ydi afra'nın gözlerinden yaş aktı.
"Sen...."
Defne'nin yüzünde kısa bir suçluluk geçti ama hemen kayboldu.
"Biz seni kurtarmaya çalıştık."
"YALAN!"
Afra'nın çığlığı bütün binayı sarstı camlar aynı anda patladı.
Askerler korkuyla geri çekildi Defne ise hala sakin görünüyordu.
"Eger seni istemeseydik çoktan öldürürdük."
Afra'nın nefesi hızlandı.
"Beni çocukken parçaladınız.."
Defne sessizlik ilk kez gözlerinde pişmanlık vardı.
Ama Afra artık duramıyordu Yıllardır bastırdığı bütün acı ortaya çıkıyordu.
"Ben sadece normal bir hayat istedim..."
Sesi kırıldı bir aile alp'in kalbi parçalandı.
Çünkü Afra'nın bütün hayatı çalınmıştı ve o anda alarım sistemi tekrar devreye girdi.
"Merkez aktif Yıkım protokolü başladı."
Aras'ın yüzü değişti hayır alp hemen ona döndü.
"Ne oluyor?"
Aras karanlık koridora baktı ve fısıldadı.
"Burası kendini yok edecek."
Tavan tekrar sallandı aşağıdan büyük patlamalar geliyordu.
Yangın artık kontrol edilemiyordu.
Defne askerlerine bağırdı herkes çıkaşa.
Ama kimse hareket etmedi çünkü o anda afra ayağa kalkmıştı.
Yavaşça sessizce ama korkutucu şekilde.
Gözleri tamamen siyaha dönmüştü artık.
Ve Alp ilk kez gerçekten şunu düşündü .
"Ya onu kaybedersem?"