10 Bölüm Baba

Zaman durdu yangın sir enler çöken duvarlar hiçbiri önemli değildi artık.
Afra sadece ona bakıyordu.
Adam ağır adımlarla koridora girdi.
Siyah uzun palto giyiyordu yüzünde
Yüzünde yılların bıraktığı sert çizgiler çizgiler vardı.
Ama gözleri aynıydı Afra'nın gözleriyle aynı.
Alp şaşkınlıkla etrafına baktı.
"Bu da ne demek oluyor?"
Kimse cevap vermedi çünkü herkes şok olmuştu.
Defne yavaşça geri çekildi Aras'ın yüzü öfkeyle gerildi.
Ve Afra nefes bile alamıyordu.
Adam sonunda konuştu sesi sakin ama güçlüydü.
"Afra."
Bu sesi duyduğu anda çocukluğundan bir anı zihninde parladı.
Küçük bir el sıcak bir gülüş bir adamın sesi:
"Korkma küçük yıldızlar."
Afra'nın dizleri titredi.
"Babam..."
Alp şokla ona baktı ama afra'nın yüzündeki ifade mutluluk değildi.
Korkuydu çünkü bir şeyler yanlış hissettiriyordu.
Adam birkaç adım dahq yaklaştı.
Özel birlik askerleri hemen arkasında duruyordu.
Hiçbir silah indirmemişti.
"Büyüdüğünü görmek güzel."
Afra geri çekildi sen öldün..
Adam hafifçe gülümsedi ama bu gülümsemede sıcaklık yoktu.
"Ölmek zorunda kaldım."
Sessizlik.
Aras sinirle bağırdı yeter artık.
Adam gözlerini ona çevirdi bir anda ortam buz kesti.
"Seb hala hayattasın demek."
Aras dişlerini sıktı.
"Onu senden koruyacağım."
Adam alaycı şekilde güldü.
"Benden mi?"
Sonra tekrar Afra'ya döndü.
"Onu senden çalan kişiler onlar."
Afra'nın nefesi hızlandı.
"Hayır..."
Adam elini uzattı.
"Onlar seni deney masasına yatırırken ben seni kurtarmak çalışıyordum.
Defne bağırdı.
"YALAN!"
Koridor yankılandı defne gözyaşlarını zor tutuyordu.
"Sen projeyi başlatan kişiydin!"
Alp şaşkınlıkla adama baktı.
Adam sessizce cevap verdi.
"Başka seçeneğim yoktu."
Aras öfkeylen ileri çıktı çocukları kullandı.
"İnsanlığı kurtarmak için."
Bu cümle herkes susturdu.
Yangının sesi yeniden duyulmaya başladı.
Tavan tekrar sallandı ama kimse hareket etmiyordu.
Afra'nın gözleri dolmuştu .
"Ben neden bıraktın?"
İlk kez adamın yüzündeki sertlik kırıldı.
"Çünkü seni öldüreceklerdi."
Afra'nın kalbi sıkıştı adam devam etti.
"Sen doğduğunda farklıydın."
"Gücün kontrol edilmeyecek seviyedeydi."
"Onlar seni silah yapmak istedi."
Alo dikkatle dinliyordu.
"Ben seni kaçırdım."
Sessizlik.
Afra dondu.
"Mardin...."
Adam başını salladı.
"Seni saklamak için."
Bir anda her şey parçalanmaya başladı Afra'nın zihninde.
Çocukluğu Anıları kaçışı hepsi değişiyordu.
"Annnem..."
Adam gözlerini kapattı.
"Onu koruyamadım."
Bu cümle Afra'nın içine bıçak gibi saplandı.
Gözlerinden yaş aktı.
"Sen beni neden geri istemiyorsun o zaman."
Adam uzun süre sustu sonra cevap verdi.
"Çünkü içindeki şey uyanıyor."
Koridor sessizleşti.
Afra nefesi tuttu adam devam etti.
"Ve eğer tamammen kontrolü kaybedersen..."
"Bu şehir ayakta kalamaz."
Alp hemen Afra'ya baktı afra ise boşluğa dalmıştı.
Çünkü derinlerde bunun doğru olabileceğini hissediyordu.
Başkan'ın sözleri içindeki sesle kontrolünü kaybettiği anlar.
Hepsi birleşiyordu adam yavaşça yaklaşmaya başladı.
"Ben seni durdurabilecek tek kişiyim."
Alp hemen önüne geçti.
"Hayır."
Adam ona sertçe baktı sen onun zayıflığısın.
Bu cümle Alp'i öfkelendirdi.
"Ben onun seçtiği kişiyim."
Afra başını kaldırdı ilk kez gözlerinde duygu yeniden belirdi.
Ama tam o anda bina şiddetle sarsıldı patlama.
Koridorun yarısı çöktü alevler askerleri sardı.
İnsanlar bağırmaya başladı ve o anda.
Afra'nın içindeki karanlık tekrar hareket etti.
Çünkü artık iki seçenek vardı ya babasına güvenecekti.
Ya da herkesi yok edecek karanlığa teslim olucaktı.