13 Bölüm Fedakarlık

Titan'ın kırmızı gözleri bir anda Alp'e kilitlendi.
Ve dev bedeni öfkeyle hareket etti.
"ALP!"
Afra çığlık attı ama çok geçti Titan dev metal kolunu kaldırdı.
Koridor sarsıldı Alevler savurldu .
Alp kaçmaya çalıştı ama zemin çökmüştü.
Ayağı kırılmış betonun arasına sıkıştı.
Titan'ın yumruğu hızla aşağı indi.
GÜM!
Beton parçalandı koridorun yarısı çöktü.
Toz bulutun her yeri kapladı.
Afra'nın kalbi duracak gibi oldu.
"Hayır....."
Nefesi titriyordu kulakları uğulduyordu.
Toz yavaşça dağıldığında Alp'i gördü.
Yerdeydi kan vardı çok fazla kan.
Afra'nın gözleri büyüdü.
"Alp...."
Dünyası bir anda sessizleşti yangın bile uzaklaşmış gibiydi.
Sadece Alp'i görüyordu.
Titan tekrar saldırmak için hareket etti.
Ama bu kez Afra değişti.
İçindeki karanlık bir anda patladı.
Koridor tamamen sarsıldı camlar aynı anda patladı.
Duvarlar çatladı.
Afra'nın gözleri tamamen siyaha döndü.
Ama bu kez daha farklıydı daha korkutucuydu.
Çünkü artık öfkesini tutmuyordu.
Başkanın'ın sesi hoparlörlerden yükseldi:
"Enerji seviyesi kritik noktada."
Defne korkuyla geri çekildi.
"Hayır...yine oluyor..."
Aras bağırdı:
" Afra DUR!"
Ama Afra artık kimseyi duymuyordu.
Sadece Alp 'in kanını görüyordu.
İçindeki ses geri geldi bu kez daha güçlü.
"Onu onlar aldı."
"Hepsini yok et."
Afra yavaşça Titan'a döndü .
Titan bile geri çekildi.
Çünkü ilk kez ondan korkuyordu.
Afra elini kaldırdı ve Titan havaya kalktı.
Dev metal bedeni çarpınıyordu.
Zırhı eziliyordu demir parçaları kopuyordu.
Titan insan gibi bağırdı.
Acıyla.
Afra'nın etrafında siyah enerji dönmeye başladı.
Zemir çatladı yangın büyüdü.
Başkan'ın sesi bozuldu:
"Kontrol kaybediliyor...."
Afra çığlık attı ve bütün bina sallandı.
Üst katlar çökmeye başladı askerler kaçıyordu.
Alarım sistemleri patlıyordu titan yere çakıldı.
Beton paramparça oldu sonra tekrar havaya kalktı.
Bu artık savaş değildi.
Öfkeydi saf öfke.
Defne korkuyla fısıldadı.
"Tam dönüşüm...."
Aras yumruklarını sıktı.
"Hayır....onu kaybediyoruz...."
Titan'ın kırmızı gözleri titredi.
İçindeki kerem hala savaşmaya çalışıyordu.
Bozuk sesi yankılandı:
"...Afra....dur...."
Bir saniyeliğine....
Afra durdu ama sonra yerdeki Alp'i gördü.
Ve karanlık yeniden büyüdü.
"HEPİNİZDEN NEFRET EDİYORUM!"
Bu çığlık bütün binayı parçaladı.
Tavan çöktü yangın dev patlamalarla yayıldı.
Koridor tamamen yıkılmaya başladı.
Alp yerde zorla hareket etti kan öksürdü.
Ama gözlerini Afra'dan ayırmadı çünkü karşısındaki kişi...
Sevdzfiği kız olmaktan çıkıyordu yavaşça ayağa kalkmaya çalıştı.
Acıyla.
Zorlukla.
"Afra...."
Ama Afra onu duymuyordu gözlerinin içi tamamen karanlıktı artık.
Başkan'ı sesi tekrar geldi:
"İşte gerçek gücün."
Bu cümleyle birlikte Afra'nın zihninde son bir kapı dahs açıldı.
Bir laboratuvar.
Başka küçük Afra'nın önünde duruyor.
Ve şöyle diyordu:
"Sevgi insanı zayıflatı."
"Acı ise tanrı yapar."
Afra'nın nefesi kesildi.
İçindeki karanlık tamamen onu yutmak üzereydi.
Tam o anda alp ayağa kalktı.
Herkes şaşkınlıkla ona baktı.
Kanlar içindeki ayakta zor duruyordu ama yine de Afra'ya doğru yürüdü.
Aras bağardı:
"Yapma!"
Defne korkuyla geri çekildi.
Çünkü Afra şu an herkesi öldürebilecek durumdaydı.
Ama Alp durmadı.
Afra'nın önüne geldi.
Ve hiçbir korku olmadan ona sarıldı.
Sessizlik.
Bütün enerji bir anda durdu afra dondu kaldı.
Alp'in sesi çok zayıftı ama netti.
"Ben hala buradayım."
Afra'nın gözlerinden yaşlar akmaya başladı.
"Ben...seni öldürebilirdim...."
Alp gözlerini kapattı.
"Yine de senden vazgeçmezdim."
Bu cümle....
Afra'nın içindeki karanlığı ilk kez gerçekten sarstı.
Ve o anda titan'ın kırmızı gözleri yeniden titredi.
Çünkü kerem de bunu hissediyordu.
İnsanlık.
Hala tamamen ölmemişti.