BÖLÜM 4 — GİZLİ ODA

Lara’nın birkaç saniye boyunca Alaz'a bakakaldı. göğsü öfkeyle kalkıp iniyordu.
“Ne demek istiyorsun?”
Alaz elindeki anahtara baktı.
“Duydun.”
“Hayır, duymadım. Bir şey söyleyip susuyorsun. Sonra da benim anlayacağımı sanıyorsun.”
Alaz cevap vermedi.
"Yalan söylüyorsun!" diye çıkıştı.
"Babam sana hiçbir şey göstermedi! Sen sadece aklımı karıştırmaya çalışıyorsun!"
"Sana yalan söylemek için bir nedenim yok Lara."
"Konuş o zaman susma konuş artık bıktım senin bu sessizliğinden de senden de!"
"Anlatayamayacağım şeyler var. En azından şimdi değil"
"Ne demek şimdi değil! Her zaman aynı şeyi söylüyorsun ama bu benim hayatım beni ilgilendirir bilmem gerek! Ayrıca sen kimsin tanımıyorum bile seni birden karşımda gördüğüm evime hırsız gibi giren bir adama güvenmemi mi bekliyorsun?"
Alaz derin bi nefes aldı. Söylediklerimi görmezden gelerek ilerledi ve gizli bölmeden içeri girdi
Lara kalakaldı öylece. Sonra sinirle onun peşinden içeri girdi.
" Yaa sen şaka mısın? Bir de görmezden mi geliniyorum? Senin ben..."
Öfkesi, gözlerinin önüne serilen manzarayla bir anda bıçak gibi kesildi. İçerisi dışarıdan göründüğünden çok daha farklıydı
Lara birkaç saniye kapıda şaşkınlıkla kalıp etrafına baktı.
Evet, bina eskiydi. Duvarların boyaları dökülmüş, bazı pencerelerin kenarları çatlamıştı. Fakat içeride hâlâ çalışan bir elektrik sistemi vardı. Bir köşede eski bir koltuk, diğer bir köşede yatak, karşı duvarda küçük bir masa ve masanın üzerinde birkaç eşya ve kitap duruyordu.
"B- burası neresi?"
"Şu an güvende olduğun tek sığınak."
"Neye göre,kime göre?
Alaz derin bir iç çekip köşedeki eski koltuğa bıraktı kendini.
"Soru sormayı bırakıp içeri geçmeyi mi denesen acaba?"
Lara kollarını göğsünde birleştirip bir adım daha içeri attı. Alaz’ın rahat tavırları ve soruları böylesine geçiştirmesi sinirlerini iyice germişti.Sonra masanın üzerinde duran bardağı fark etti.
"Bu daha yeni?"
“Evet.”
“Demek gerçekten burada kalıyorsun.”
“Bazen.”
"Garipsin"
"Biliyorum"
Lara odanın diğer tarafına geçti. Pencerenin önünde durup dışarı baktı. Sokak tamamen sessizdi.
“Peki şimdi ne olacak?”
“Burada kalacaksın.”
“Ne kadar?”
“Bilmiyorum.”
“Bir saat mi?”
“Belki.”
“Bir gün mü?”
“Belki.”
"Senin hayatında hiç net bir cevap yok mu?”
"Ne kadar az bilirsen, o kadar güvendesin."
"Yine aynı şey seninle bir kere düzgün konuşulmaz mı?
Alaz cevap vermedi. Camdan sokağı izledim boştu. Bir süre sessizlikten sonra
“Benden bir şey saklıyorsun.”
“Evet.”
Bu kadar açık bir cevap beklemeyen Lara sustu.
“Ne?”
“Henüz değil.”
“Yine ‘henüz’.”
“ Yorgunsundur. Şu odada kalabilirsin.”
“Sen?”
“Ben yan odada olacağım.”
Dedi ve odaya doğru ilerledi
Lara arkasından baktı.
“Bir şey daha var.”
Alaz durdu.
“Ne?”
“Bundan sonra soracağım soruya yalan söylersen giderim. Ciddiyim”
Alaz arkasına dönmeden cevap verdi.
“Bunu zaten yapacağını biliyorum.”
Lara'nın canı daha da sıkıldı.
“Beni hiç tanımıyorsun.”
Alaz bu kez ona döndü.
“Sandığından daha fazla tanıyorum.”
Lara'nın yüzündeki ifade değişti.
“Ne demek o?”
Alaz cevap vermeden odasına girdi.
“Alaz!”
Cevap gelmedi.
Lara birkaç saniye öylece kaldı.
“İnanılmaz…”

Lara odanın içinde bir ileri bir geri yürüyordu.
Alaz'ın söylediği son cümle kafasından çıkmıyordu.
Sandığından daha fazla tanıyorum.
Nereden tanıyordu onu?
Ne zamandır takip ediyordu?
Ve daha önemlisi…
Babasıyla Alaz'ın arasında ne vardı?
Lara yatağın kenarına oturdu.
Tam o sırada bir telefon sesi duyuldu.
Lara başını kaldırdı.
Ardından Alaz'ın sesi geldi.
“Hayır. Onu buraya getirmek zorunda kaldım.”
Lara ayağa kalktı.
Kapıyı sessizce açtı.
Onun odasının kapısına yaslandı.kulağını kapıya dayadı.
Alaz telefonla konuşuyordu.
“Hayır, henüz bilmiyor.”
Lara'nın kaşları çatıldı.
Henüz neyi bilmiyorum?
Alaz birkaç saniye sustu.
Sonra daha sert bir ses tonuyla konuştu.
“Onun bu işe karışmasını istemiyorum.”
Lara'nın gözleri büyüdü.
Hangi iş?
Tam biraz daha kapıya yaklaşacakken ayağının altındaki tahta gıcırdadı.
Alaz bir anda sustu.
Başını kapıya çevirdi.Kapıyı açtı.
Lara olduğu yerde kaldı.
İkisi birkaç saniye boyunca birbirine baktı.
Alaz telefonu kapattı.
“Ne yapıyorsun?”
“Ben de sana aynı şeyi soracaktım.”
"Kapı mı dinliyorsun?"
Lara kollarını göğsünde birleştirdi.kaşlarını çattı sinirle konuştu.
“Sen de benim hakkımda konuşuyorsun.”
Alaz kaşlarını çattı.
“Bu seni ilgilendirmez.”
“Beni ilgilendirmiyor?”
Lara bir adım yaklaştı.
“Az önce ‘henüz bilmiyor’ dedin.
Alaz cevap vermedi.
“Bir de ‘onun bu işe karışmasını istemiyorum’ dedin.”
“Lara…”
“Hayır.” Lara sözünü kesti. “Bu kez susmayacağım.”
Alaz derin bir nefes aldı.
“Duyduğun şeylerin hepsi sandığın gibi değil.”
“Öyleyse açıkla.”
“Şu an açıklayamam.”
Lara kısa bir kahkaha attı.
“Ne güzel. Sürekli aynı şeyi söylüyorsun. Beni buraya getiriyorsun, babamı tanıyorsun, benim hakkımda benden fazla şey bildiğini iddia ediyorsun ama ne zaman soru sorsam ‘açıklayamam’ diyorsun.”
Tam o sırada dışarıdan hafif bir ses geldi.
İkisi de sustu.
Lara yavaşça Alaz'a baktı.
“Bu neydi?”
Alaz elini kaldırıp sessiz olmasını işaret etti.
Dışarıdan bir ayak sesi daha geldi.
Sonra bir tane daha.
Lara'nın yüzündeki ifade değişti.
“Biri mi var?”
Alaz cevap vermedi.
Pencereye doğru ilerledi ve perdeyi çok az araladı.
Birkaç saniye dışarı baktı.
Sonra perdeyi kapattı.
Lara fısıldadı:
“Kim?”
Alaz ona döndü.
“Bilmiyorum.”
“daha önce de bunu söyledin.”
“Bu sefer gerçekten bilmiyorum.”
Lara'nın kalbi hızlanmıştı.
Alaz kapının yanına gidip ışığı kapattı.
Oda bir anda karanlığa gömüldü.
“Hani kimse bulamazdı burayı? Ayrıca bunlar da...”
“Sesini çıkarma!!”
“Alaz…”
“Lara.”
Bu kez sesindeki ciddiyet Lara'nın susmasına yetti.
Dışarıdaki ayak sesleri binanın önünde durdu.
Bir süre hiçbir şey olmadı.
Sonra kapının kolu yavaşça hareket etti.
Lara gözlerini kapıya dikti.
Alaz hiç kıpırdamıyordu.
Kapı bir kez daha zorlandı.
Lara nefesini tuttu.
Alaz sessizce ona baktı.
Ve kapının ardından bir erkek sesi duyuldu.
“Burada olduklarını biliyorum.”
Lara'nın gözleri büyüdü.
Alaz'ın yüzündeki ifade bir anda değişti.
Çünkü o sesi tanıyordu.

~Devam edecek