BÖLÜM 2 - ALAZ

Lara onun peşinden gitmedi.

En azından ilk birkaç dakika.

Sonra yerdeki fotoğrafı tekrar inceledi.

Babası ve o adam.

On iki yıl önce.

Lara o zamanlar küçüktü. Babasının hayatında böyle birinin olduğuna dair hiçbir şey bilmiyordu.

Telefonunu çıkarıp fotoğrafın görüntüsünü aldı.

Tam o sırada arkasından bir araba sesi duyuldu.

Siyah bir araç hızla sokağa girdi.

Lara'nın içgüdüleri alarm verdi.

"Kahretsin bunlar kim?"

Koşmaya başladı.

Arkasından gelen ayak seslerini duyabiliyordu.

Bir köşeyi döndüğü anda biri kolundan tuttu.

Lara bağırmaya hazırlanırken eli ağzının üzerine kapandı.

“Sesini çıkarma.”

Az önceki adamdı.

Lara elini itti.

“Bırak beni!”

“Beni dinle.”

“Senin yüzünden peşimden adamlar geliyor!”

Adam kısa bir an sustu.

“Hayır.”

Lara şaşkınlıkla baktı.

“Onlar senin peşinde.”

“Ne fark eder?”

Adam ona doğru eğildi.

“Çünkü ben seni onlardan koruyorum.”

"Hah sen mi? Güldürme beni evime gizlice giren kişi mi söylüyor bunu"

"İçeri nasıl girdiğim değil, hâlâ hayatta olman önemli. Eğer niyetim sana zarar vermek olsaydı, bu konuşmayı yapıyor olmazdık"

Lara gözlerini kıstı.

“Adın ne?”

Adam birkaç saniye cevap vermedi.

Sonunda:

“Alaz.”

Lara istemsizce güldü.

“Gerçekten mi?”

Alaz'ın yüzünde en ufak bir gülümseme oluşmadı.

“Adımla dalga geçecek durumda değilsin.”

“Beni kaçırmaya çalışan bir adamdan emir almıyorum.”

Alaz bir şey söyleyecekken uzaktan bir araç sesi geldi.

Bu kez yüzündeki ifade değişti.

“Burada kal.”

Lara onun kolunu tuttu.

“Babam nerede?”

Alaz cevap vermedi.

“Biliyorsun.”

“Evet.”

“Yaşıyor mu?”

Alaz gözlerini ondan kaçırdı.

Bu sessizlik, Lara'nın duyabileceği en kötü cevaptı.

“Yaşıyor mu? ” diye tekrar sordu.

Alaz sonunda ona baktı.

“Şimdilik.”

Lara'nın yüzü düştü.

“Ne demek şimdilik?”

Alaz cebinden küçük bir telefon çıkardı.

Ekrana gelen mesajı okudu.

Sonra telefonu Lara'ya uzattı.

Mesajda sadece dört kelime vardı:

“Kızı aldığını sanıyorlar.”

Lara başını kaldırdı.

“Kızı?”

Alaz'ın bakışları Lara'ya kilitlendi.

“Sen.”

O anda sokağın başında bir araba durdu.

Alaz, Lara'nın elini tuttu.

“Şimdi koşacağız.”

Lara elini çekmeye çalıştı.

“Ben sana güvenmiyorum.”

Alaz gözlerini onunkilerden ayırmadı.

“Güvenme.”

Bir saniye durdu.

“Zaten ben de sana güvenmiyorum.”

~Devam edecek