8.BÖLÜM

Luzan’ın Hubar’a doğrudan açılan limanında küçük bir gemi hazırlanıyordu.

Gemi gösterişli değildi. Dar güvertesi, yirmi beş kişilik mürettebatı ve Luzanlı Smolderların taşıdığı silahlarla neredeyse tamamen doluydu. Buna rağmen Lord Flewen Black, gemiye baktığında onun küçüklüğünü değil, ulaşmak zorunda olduğu yeri düşünüyordu.

Kardeşleri Hubar’da, Hayura’nın zindanlarında tutuluyordu.

Flewen güverteye çıktı. Ardından yirmi beş Luzanlı Smolder da gemiye bindi. Her biri sessizdi. Kimse yolculuğun sonunda ne bulacağını bilmiyordu fakat hepsi aynı gerçeğin farkındaydı: Flewen Snock topraklarına vardığında, Luzan ordusu çoktan Hubar’a doğru yola çıkmış olacaktı.

Flewen kaptan köşküne geçti. Gemiyi harekete geçirmeye hazırlanan Kaptan Eric Le, onu görünce başını eğdi.

“İyi yolculuklar dilerim Lord Flewen.”

“Bana iyi yolculuk değil, hızlı yolculuk dile,” dedi Flewen. “Fakat ikisini birden başarabilirsen sana minnettar kalırım.”

Eric Le kısa bir süre denize baktı.

“Rüzgâr uygun. Ama bu gemi savaş gemisi değil.”

“Ben de savaşmaya değil, savaş başlamadan önce bir anlaşma yapmaya gidiyorum.”

Kaptan bu cevaba karşılık vermedi. Çünkü Flewen’ın sesinde diplomasiye duyulan bir güven değil, diplomasi başarısız olursa savaşın başlayacağını bilen bir adamın yorgunluğu vardı.

Flewen kendisine ayrılan odaya geçti. Odada fazla eşya yoktu. Birkaç giysi, kapalı bir mektup ve çocukluğundan beri kullandığı kılıcı vardı.

Kılıcının adı **Kara Yağmur**’du.

Black Hanedanı’nda her soylu, kılıcına bir isim verirdi. Flewen kılıcını ilk aldığında sekiz yaşındaydı. Yağmurlu günlerde antrenman yapmayı severdi. Bir gün hava kararırken eğitmeni ona kılıcına bir isim vermesi gerektiğini söylemişti.

Flewen o zaman bunun saçma olduğunu düşünmüştü. Kılıçların isme ihtiyacı olmadığını, kılıcın yalnızca iyi kullanılması gerektiğini savunmuştu. Fakat eğitmeni ısrar edince etrafına bakmış, karanlık gökyüzünden inen yağmuru izlemişti.

O günden sonra kılıcının adı Kara Yağmur olmuştu.

Flewen, kılıcının kabzasına dokundu. Ardından cebinden katlanmış mektubu çıkardı. Mektup Tart’tandı.

> “Bir hafta içinde yola çıkıyoruz. Snocklarla birleşirsek yetmiş bin Smolder’a ulaşacağız. Flewen, anlaşmayı sağlayamazsan beklemeyeceğiz.”

Flewen mektubu bir kez daha okudu. Sonra kâğıdı katlayıp masaya bıraktı.

Bir hafta.

Luzan ordusunun hazırlanması için bir hafta vardı. Fakat Flewen’ın Snock topraklarına ulaşması, Almor’la görüşmesi ve onu ikna etmesi de günler sürecekti. Üstelik Myteath’in elinde George ve Onto vardı. Hayura’nın onları yaşatmak için bir sebebi kalmamıştı.

Flewen koltuğuna oturdu. Yorgunluğu şimdi daha ağır hissediliyordu. Kürklü şapkasını yüzünün yarısını örtecek şekilde aşağı çekti ve gözlerini kapattı.

Bir süre dinlenmek istedi.

Fakat gemi limandan ayrılırken, Hubar yönünde yükselen kara bulutlara bakmayı bırakamadı.

---

Flewen denize açılırken Kışkökü’nde Tart, kız kardeşleri Wercen ve Ghoela’yı odasına çağırmıştı.

Kışkökü’nün en sıcak köşesinde bulunan bu oda, kalenin diğer odalarından farklıydı. Duvarlara ve tavana Fer nilüferleri bağlanmıştı. Bitkilerden yayılan sıcaklık, odadaki soğuğu bastırıyordu.

Wercen ve Ghoela kapıyı tıklatmadan içeri girdiler. Tart onları bekliyordu. Pencerenin önünde durmuş, kalenin duvarlarını ve aşağıdaki hazırlıkları izliyordu.

Wercen, abisinin geniş sırtına baktı.

“Bizi çağırmışsın abi.”

Tart ellerini arkasında birleştirdi.

“Siz ikiniz Boynuzbaşı’na gideceksiniz.”

Wercen ile Ghoela birbirlerine baktılar. Evlendiklerinden beri Raygar Hanedanı’nın kalesine çok az gitmişlerdi. Boynuzbaşı’na yalnızca bayramlarda ve büyük şenliklerde uğramışlardı.

Ghoela odadaki koltuklardan birine oturdu.

“Neden şimdi gitmemizi istiyorsun?”

Tart pencereden ayrılmadı.

“Luzan’daki leydiler kaleyi savunacak. Siz de onlara katılacaksınız.”

Wercen’ın gözleri büyüdü.

“Sen savaşa giderken biz burada oturup kaleyi mi bekleyeceğiz?”

“Burası sizin eviniz.”

“Benim evim savaşın dışında kalmak değil.”

Tart nihayet arkasını döndü. Yüzü sertti ama gözlerinin altında günlerdir uyumamış bir adamın yorgunluğu vardı.

“Flewen Snock topraklarına gitti. Almor’la anlaşmaya çalışacak. O sırada biz de ordumuzu Hubar’a götüreceğiz.”

Ghoela dikkatle sordu:

“Almor’un bizimle birleşeceğinden emin misin?”

“Emin olmak zorunda.”

“Bu bir cevap değil.”

Tart’ın çenesi kasıldı.

“Almor kardeşini kaybetti. Biz de George ile Onto’yu kaybetmek üzereyiz. Bunu yapanın George olmadığını biliyor. Akıllı bir adam. Gerçeği görmek zorunda.”

Ghoela başını hafifçe eğdi.

“Gerçeği görmek başka, bizimle savaşa girmek başka.”

Tart’ın sesi ağırlaştı.

“George ve Onto mahkûm. Hayura onların idam kararını çoktan verdi. Haber bütün diyara yayıldı. İdam gerçekleşmeden önce yola çıkacağız.”

Wercen bir adım öne çıktı.

“Abilerimizi almak için hâlâ diplomasi yapabiliriz.”

“Diplomasiyi Flewen yapıyor.”

“Peki ya başarısız olursa?”

Tart cevap vermedi.

Wercen bunu bir cevap olarak kabul etti.

“Flewen’ın yolu günler sürecek. Snock topraklarına vardığında bizim ordumuz çoktan hareket etmiş olacak. Sen de onun anlaşma yapmasını beklemeyeceksin.”

“Beklemeyeceğiz.”

“Yani savaş kararını şimdiden verdin.”

Tart’ın bakışları sertleşti.

“Kararı Hayura verdi. Kardeşlerimizi zindana attığı gün verdi.”

Odadaki sıcaklık bir anda azalmış gibiydi. Fer nilüferlerinin ışığı titredi.

Tart pencereye dönerek konuşmaya devam etti:

“Luzan’da seksen bin kişi var. Bunların kırk bini Smolder. Snocklarla birleşirsek otuz bin Smolder daha gelecek. Toplam yetmiş bin Smolder.”

Wercen kaşlarını çattı.

“Yetmiş bin kişi Myteath’ı yenmeye yeter mi?”

Tart bir anda ona döndü.

“Bu bir fetih savaşı değil.”

“Savaşların çoğu böyle başlar.”

“Kardeşlerimiz onların elinde!”

Tart Wercen’a doğru yürüdü. Sesi yükselmişti.

“Eğer hemen harekete geçmezsek, George ile Onto’nun kelleleri büyük bir sandığın içinde Luzan’a gönderilecek. Bunu görmek istiyorsan bekleyebilirsin.”

Wercen’ın yüzündeki öfke yerini korkuya bıraktı. Abilerinin kopmuş başlarını düşünmek bile istemiyordu.

Ama korktuğu şey yalnızca onların ölümü değildi. Eğer Luzan ordusu Hubar’a saldırır ve yenilirse, Myteath’ın karşı saldırısı doğrudan Kışkökü’ne ulaşabilirdi.

Flewen ona savaşmayı değil, savaşın sonucunu hesaplamayı öğretmişti.

“Yetmiş bin Smolder Myteath’a girmek için yeterli olabilir,” dedi Wercen. “Ama Hayura’yı devirmek için yeterli olmayabilir.”

Tart sustu.

Ghoela başını kaldırdı.

“Hayura’nın ordusunu, savunma düzenini ve kalenin zayıf noktalarını bilmiyoruz. Hubar’a körlemesine girersek kardeşlerimizi kurtaramadan ordunun yarısını kaybedebiliriz.”

Tart’ın öfkesi bir anlığına söndü. Kız kardeşlerinin söylediklerinin doğru olduğunu biliyordu.

Sonra yeniden pencereye döndü.

“Bu yüzden Flewen’a güveniyorum.”

Wercen alaycı bir gülümsemeyle sordu:

“Ya Flewen anlaşmayı sağlayamazsa?”

“O zaman Myteath’ı kuşatacağız.”

“Ya Flewen dönemezse?”

Tart cevap vermedi.

Wercen’ın sesi bu kez daha alçaktı.

“Flewen’a ölmemesini söyle.”

Tart, kardeşine döndü.

“Flewen tanıdığım en güçlü adamdır.”

Kısa bir süre durdu. Sonra daha yumuşak bir sesle ekledi:

“Babamız seni onunla bu yüzden evlendirdi.”

Wercen gözlerini kaçırdı. Tart’ın sözleri onu rahatlatmamıştı. Aksine, Flewen’ın ne kadar tehlikeli bir yola çıktığını daha açık biçimde anlamasına neden olmuştu.

Tart iki kardeşine baktı.

“Onları kurtaracağız. Sonra eve döneceğiz. Merak etmeyin, sizi abisiz bırakmayacağım.”

Ghoela ayağa kalktı. Tart’ın omzuna dokundu.

“Athanar sizinle olsun abi.”

Ardından odadan çıktı.

Wercen bir süre kapıya baktı. Sonra Tart’a döndü.

“Flewen’a ölmemesini söyle.”

Tart’ın cevabı gecikmedi.

“O ölmeyecek.”

Fakat Wercen odadan çıktıktan sonra Tart tekrar pencereye döndü. Aşağıda askerler hazırlanıyor, silahlar taşınıyor ve sancaklar açılıyordu.

Tart, kardeşlerinin göremeyeceği kadar alçak bir sesle konuştu:

“Ölmemeli! "

Luzan savaş hazırlıklarını sürdürürken Aron Slash, Maddle Hanedanı’nın Naralı Werdon Maddle ile görüşmek için taht odasına gitti.

Kapı açıldığında Aron başını kaldırdı. Taht odası, hayatında gördüğü en ihtişamlı yerdi. Yüksek tavanın altında devasa sütunlar uzanıyor, duvarlarda Maddle Hanedanı’nın eski savaşlarını gösteren kabartmalar bulunuyordu.

Aron’un tahtın bulunduğu yere ulaşması yaklaşık iki dakika sürdü.

Werdon Maddle, tahtında oturmuş onu bekliyordu. Yaşlı adam, Maddle Hanedanı’nın en uzun yaşamış ferdiydi. Yıllara rağmen hâlâ Narallığın tahtında oturuyor, kendisinden sonra gelecek herkesi bekletmeye devam ediyordu.

Aron tahtın önüne geldi ve eğildi.

Werdon’un bakışları ağırdı.

“Feramiler,” dedi yaşlı Naral. “Ne haber getirdi?”

Aron doğruldu.

“Bu yıl düzenlenecek Smolder sınavlarını Küresel Feramiler gerçekleştirecek.”

Werdon’un yüzünde ilk kez belirgin bir şaşkınlık oluştu. Feramiler daha önce sınavları doğrudan üstlenmemişti.

“Neden?”

Aron sakin bir sesle cevap verdi:

“Yirmi yıldır düzenlenen sınavlarda güçlü sayılabilecek bir Smolder çıkmadı. Longord Bagani, mevcut sınav düzeninin yetersiz kaldığına karar verdi. Bu yüzden bu yılki sınavları doğrudan Feramiler yönetecek.”

Werdon sakallarını sıvazladı.

“Yirmi yıldır bu sınavları haneler düzenliyor. Şimdi birdenbire yetersiz mi oldular?”

“Bu, hanelerin başarısız olduğu anlamına gelmiyor.”

“Öyle mi?”

“Feramiler daha geniş kaynaklara sahip. Adayların eğitimini, sınav alanlarını ve güvenliğini aynı merkezden yönetebiliriz. Haneler de kendi adaylarını korumak ve sınav hazırlıklarıyla ilgilenmek zorunda kalmaz.”

Werdon’un gözleri daraldı.

“Yani adayları bizden alıp kendi gözetiminize götüreceksiniz.”

“Geçici olarak.”

“Ve onların güçlerini siz ölçeceksiniz.”

“Bütün adayların gücünü aynı ölçütle değerlendireceğiz.”

Werdon tahtında geriye yaslandı. Aron’un açıklaması mantıklıydı fakat yaşlı Naral, mantıklı açıklamaların her zaman gerçek sebep olmadığını biliyordu.

“Bu karar yalnızca Maddle Hanedanı için mi geçerli?”

“Hayır. Elvanios’taki bütün hanelerden izin isteyeceğiz.”

“İzin vermeyenler?”

“Onların adayları sınavlara katılamayacak.”

Werdon’un yüzündeki ifade sertleşti.

“Bir sınava katılmamak, bir Retayi’nin geleceğini kaybetmesi demektir.”

“Bu yüzden izin vermenizi istiyoruz.”

Werdon birkaç saniye Aron’u inceledi. Sonra taht odasının sağ tarafında duran genç bir Smolder’a baktı.

“Smolderlarımızın ne kadar güçlü olduğunu göstermemizi ister misiniz?”

Aron ne demek istediğini anlamadan önce Werdon gözlerini devirdi.

Genç Smolder bir anda belinden bıçağını çekti ve Aron’a fırlattı.

Bıçak havayı yararak ilerledi.

Aron, kendisine doğru gelen saldırıyı fark ettiği anda elini kaldırdı. Parmaklarını hızla kapattı ve havada patlatma hareketini yaptı.

Bıçak, Aron’a ulaşamadan parçalandı. Ancak parçalanan keskin metal parçalarından biri yön değiştirerek Werdon’un sağ gözüne isabet etti.

Yaşlı Naral hafifçe sendeledi. Elini gözüne götürdü. Taht odasındaki herkes bir anlığına dondu.

Aron hemen öne çıktı.

“Savunma amaçlıydı. Ona saldırmadım.”

Werdon gözünü kapattı. Yüzündeki acıyı bastırmaya çalışırken yerdeki Smolder’a baktı.

“Öldürün.”

Genç Smolder şaşkınlıkla arkasına döndü. Fakat arkasından gelen kılıç darbesiyle yere yığıldı.

Aron öldürülen Smolder’a baktı. Ardından gözünü tutan Werdon’a döndü.

“Ölmesine gerek yoktu.”

Werdon sağ gözünü kapalı tutarak cevap verdi:

“Onu öldüren sensin, evlat.”

“Bıçağı o fırlattı.”

“Sen de onu parçaladın. Sonuç değişmedi.”

Aron’un çenesi kasıldı. Werdon’un sözlerinde bir suçlamadan çok, kendi kararını haklı çıkarma çabası vardı.

Werdon tahtına yeniden yaslandı.

“Longord Bagani’nin sözü altındır. Feramilerin sınavları yapmasına izin veriyorum.”

Aron başını eğdi.

“Teşekkür ederim.”

“Ama Retayi kürelerini vermeyeceğim.”

Aron’un başı hafifçe kalktı.

Werdon devam etti:

“Adaylarınızı götürebilirsiniz. Sınavları düzenleyebilirsiniz. Fakat Maddle Hanedanı’na ait Retayi küreleri burada kalacak.”

“Feramiler küreleri kötü amaçla kullanmaz.”

“Bunu söyleyen herkes aynı şeyi söyler.”

“Küreler olmadan adayların gücünü tam olarak değerlendiremeyiz.”

“Bu sizin sorununuz.”

Werdon elini gözünden çekti. Parmaklarına bulaşan kana baktı.

“Küreler, bir Retayi’nin geçmişidir. Anılarıdır. Kırıldıklarında yalnızca taş parçalanmaz. O Retayi’nin zihni de parçalanır. Maddle Hanedanı’nın küreleri Feramilere teslim edilmeyecek.”

Aron birkaç saniye sessiz kaldı.

“Kararınızı diğer hanelere bildirmem gerekiyor.”

“Bildir.”

“Bu durumda Maddle adayları sınavlara katılacak fakat kendi küreleriyle birlikte gelmeyecek.”

“Doğru.”

Aron başını salladı.

“Sınavlar ne zaman başlayacak?”

“On gün içinde.”

“Birkaç gün sonra Forlukalar adayları almak için gelecek.”

Werdon kaşlarını çattı.

“Forlukalar geldiğinde adaylar hazır olacak. Fakat onları göndermeden önce Feramilerin sorumluluğunu açıkça bilmek istiyorum.”

Aron sustu.

Werdon ağır bir sesle devam etti:

“Bu adaylardan biri bile geri dönmezse, sınavlarda şüpheli bir durum yaşanırsa veya küre depolarımdan biri zarar görürse Maddle Hanedanı bunun hesabını Feramilerden sorar.”

“Feramiler sorumluluğunu bilir.”

“Umarım öyledir.”

Aron kapıya yöneldi. Ancak çıkmadan önce Werdon arkasından seslendi:

“Aron Slash.”

Aron durdu fakat arkasını dönmedi.

“Efendim?”

“Diğer hanelerden izin isterken onlara aynı şeyi söyleyin.”

“Neyi?”

“Feramiler adayları alabilir. Fakat hiçbir hanenin küresine dokunamaz.”

Aron kısa bir süre sessiz kaldı.

“Mesajınızı ileteceğim.”

“Bir de onay verenleri ve vermeyenleri Feramilere bildirin.”

Aron başını eğdi.

“Öyle yapacağız.”

Kapıdan çıkmak üzereyken Werdon son kez konuştu:

“Ve Feramilere şunu da söyleyin…”

Aron durdu.

Werdon, taht odasının yüksek pencerelerinden dışarıya baktı. Uzak gökyüzünde, sırtında binalar taşıyan devasa bir Forluka Elvanios’a doğru ilerliyordu.

“Bu topraklarda kimse kendi evinin içindeki taşlara başkasının eliyle dokundurtmaz.”

Aron cevap vermeden taht odasından ayrıldı.

Kapı kapandıktan sonra Werdon yerde yatan Smolder’a baktı. Adamın bedeni hâlâ tahtın birkaç adım önünde duruyordu.

Yaşlı Naral yeniden gözünü tuttu.

“Gözümün kanını temizleyin,” dedi.

Yanındaki görevli başını eğdi.

“Ya küre depoları?”

Werdon pencereden dışarıdaki Forluka’yı izlemeye devam etti.

“Nöbetleri iki katına çıkarın.”

“Feramilerden şüpheleniyor musunuz?”

Werdon’un yüzünde soğuk bir ifade belirdi.

“Ben herkesin niyetinden şüphelenirim.”