7.BÖLÜM

Kapı sertçe açıldı. Üstat Slever, toplantı salonuna girdiğinde içerideki soğuk yüzüne çarptı. Gördüğü kişi Lord Flewen Black oldu. Flewen iki metreyi bulan boyu, geniş omuzları ve beyaz saçlarıyla koltuğunda dimdik oturuyordu. Kahverengi gözleri, kapıdan giren Slever’ı baştan aşağı süzdü. Sonra başını hafifçe eğdi ve karşısındaki koltuğu işaret etti.

“
Haberler iyi mi, Üstat Slever?”

Slever yerine oturmadan önce kısa bir süre ayakta kaldı. Yüzünde uykusuzluk ve yorgunluk vardı. Omzunu silkti.

“İyi haber vermek için gelmedim, Lord Flewen. Onto Raygar’ın, abisi George’u kurtarmak için gittiği sarayda tutuklandığı haberi ulaştı. George’la birlikte hücreye atılmış.”

Flewen’ın bakışları sertleşti. Hubar’a güvenmeyen biriydi. Kışkökü’nde yapılan toplantılarda Hubar’ın adı ne zaman geçse konuşmaları keser, o toprakların hanelerinden “Hubarlı yılanlar” diye söz ederdi. Bunun nedeni yalnızca kişisel bir öfke değildi. Black Hanedanı’nın toprakları küçük olsa da Elvanios Savaşı’nda Kışkökü’nü bir yıl boyunca korumuşlardı. Açlığa, susuzluğa ve bitmeyen saldırılara rağmen kaleyi teslim etmemişlerdi.

Bu görevi yerine getiren kişi Flewen’ın kendisiydi. O günlerde henüz gençti. Kışkökü’nün duvarlarında kar birikmiş, içerdeki erzak azalmış, muhafızların çoğu geceleri ayakta durmakta zorlanmıştı. Yine de Flewen kapıları açmamıştı. Savaş bittiğinde Black Hanedanı’na büyük bir ödül verileceğini düşünmüştü. Fakat hiçbir ödül gelmemişti.

Bu ihmalin doğurabileceği isyanı bastırmak isteyen dönemin Raygar lideri Clenor Raygar, kızı Wercen’ı Flewen’a vermişti. Flewen karısından memnundu; Wercen’a karşı gerçek bir sevgi besliyordu. Fakat Hubarlı hanelere duyduğu öfke hiçbir zaman azalmamıştı.

Slever, Flewen’ın karşısındaki koltuğa oturdu.

“Rune Wercen, George ve Onto’nun tutuklandığını öğrenir öğrenmez dün Kışkökü’ne doğru yola çıktı. Toplantıya katılmak istediğini söyledi.”

Flewen kaşlarını çattı. Karısının kendisine haber vermeden yola çıkmasına içten içe sinirlenmişti. Yine de bu öfkeyi şimdilik bir kenara bıraktı. Önünde daha büyük bir mesele vardı.

Masanın üzerindeki kaleme uzandı. Önüne boş bir kâğıt çekti ve yazmaya başladı:

“Ben Black Hanedanı’ndan Flewen Black. Suçu kesinleşmemiş George Raygar ile onu savunan Onto Raygar’ın serbest bırakılmasını talep ediyorum. Olası bir savaş çıkmadan önce bu belirsiz mesele, diyarın huzuru bozulmadan çözülmelidir. Tüm Luzan hanelerinin sevdiği bir adamı tutukladınız. George Raygar’ı suçlu ilan edecek güçte kesin bir kanıt bulunmamaktadır. Bu yüzden Lord George’un daha uygun şartlarda tutulmasını ve tarafsız bir mahkemede yargılanmasını talep ediyorum.”

Flewen mektubu katladı. Black Hanedanı’nın mührünü kızgın balmumuna bastı. Mühürde, baltanın sapına geçirilmiş bir taç bulunuyordu. Balta, Black Hanedanı’nın en sevdiği silahtı. Tahta kesmek için değil, savaş alanında Retayi biçmek için kullanılırdı.

Mektubu Slever’a uzattı ve koltuğuna yaslandı.

“Hubar’a bir kuzgun yollayın. Naral Hayura için.”

Slever mührün üzerinde parmaklarını gezdirdi.

“Mektupta ne yazıyor?”

“Özel bir şey değil. Lordların daha uygun şartlarda yargılanması için bir dilekçe. Bunu anlayışla karşılayacaklardır.”

Slever mektubu pelerininin içine yerleştirdi. Ayağa kalktı, kapıya yöneldi ve dışarı çıkmak üzereyken Flewen’ın sesiyle durdu.

“Bir at hazırlatın. Gün batmadan yola çıkacağım.”

Slever başını salladı ve kapıyı örttü.

Flewen, salonun sessizliğinde tek başına kaldı. Hayura’nın George ve Onto’yu bırakmayacağını biliyordu. Böyle bir dilekçenin kabul edilmesi için Hayura’nın ya korkması ya da geri adım atması gerekirdi. Flewen, Hayura’nın korkacak biri olmadığını biliyordu. Geri adım atması ise daha da uzak bir ihtimaldi.

Bu nedenle mektup bir barış isteğinden çok, savaş öncesi gönderilmiş son uyarıydı.

Kışkökü, karla kaplı Elvanios’un en büyük kıtasında, Lenton Hanedanı’nın topraklarında yükseliyordu. Kale, içinde yirmi bin Smolder barındırabilecek kadar genişti. Kapıları kalın ağaç gövdelerinden yapılmış, surları birbirine ölüm bağı gibi kenetlenmiş Zakiro taşlarıyla örülmüştü.

Zakiro sıradan bir taş değildi. Soğuğu ve sıcağı ayırt eder, hava değiştikçe rengi değişirdi. Kış geldiğinde kale duvarları masmavi parlar, sıcak günlerde taşların üzerinde alev turuncusu çizgiler belirirdi. Bu yüzden Kışkökü uzaktan bakıldığında yaşayan bir yaratığın gövdesi gibi görünürdü.

Surların üzerinde Luzan hanelerinin armaları asılıydı. Fakat hepsinin üzerinde birliğin ortak sembolü olan rüzgâr arması bulunuyordu. Mavi flamaların üzerinde beyaz bir kış rüzgârı işlenmişti. Kaledeki en büyük motif buydu.

Flewen Black, Kışkökü’ne vardığında muhafızlar tarafından içeri alındı. Kalın pelerininin yakası Rleyn adı verilen yaratıkların simsiyah kürküyle kaplıydı. Bu kürk, Kışkökü’nün ayazını kesmek için hazırlanmıştı. Flewen kapının iç tarafındaki meşalelerden birinin yanına geçti ve ellerini ateşe doğru uzattı.

Bir süre sonra pelerinini topladı ve toplantı salonuna doğru yürüdü. Koridorlarda farklı hanelerin armaları, eski savaşlardan kalma kılıçlar ve yemin levhaları asılıydı. Her arma, Luzan’ın geçmişinden bir parçayı taşıyordu. Bazı levhalarda hayatını kaybedenlerin isimleri vardı. Bazılarında ise Raygar Hanesi’ne verilmiş bağlılık yeminleri yazılıydı.

Toplantı salonuna geldiğinde muhafızlar kapıyı açtı. Flewen içeri girdiğinde karşısında iki aksakallı figür ve çevrelerine oturmuş başka Lordlar vardı. Odadaki en genç kişilerden biri Flewen’dı.

Raygar Hanesi’nin lideri Tart Raygar onu başıyla selamladı ve boş koltuğunu gösterdi. Flewen yerine ilerlediğinde koltuğun karısının yanında olduğunu gördü. Wercen, Flewen’ın kendisine bakışından ne düşündüğünü hemen anladı. Kocasının gözlerinde “Bana haber vermeden neden geldin?” sorusu vardı.

Flewen yerine oturdu. Elleri soğuktan sertleşmişti. Wercen’ın elini tuttu ve kendi pelerininin üzerine yerleştirdi. Meşalelerin ateşi onu ısıtmamıştı ama karısının eli kısa sürede parmaklarındaki soğuğu aldı.

Wercen ona hafifçe gülümsedi. İfadesini bozmayarak kocasına doğru eğildi.

“Arrys nerede?”

“Kalemizde kılıç idmanı yapıyor.”

Arrys henüz sekiz yaşındaydı. Wercen oğlunun bu yaşta eğitim almasına karşı değildi. Bir Luzanlının küçük yaşta sertleşmesi, kılıç tutmayı ve ailesini korumayı öğrenmesi gerektiğine inanıyordu. Fakat Flewen, oğlunun savaşla tanışması konusunda karısından daha kaygılıydı.

İkisi sessizce otururken salondaki sıcak hava bir anda dağıldı. Tart Raygar ayağa kalkmıştı.

“Kardeşlerim Myteath Hanedanı tarafından esir alındı.”

Tart’ın sesi salonda yankılandı. Altı kardeşin en büyüğüydü. Kardeşlerini bir anlaşma için gönderdiği hâlde George’un günlerdir zindanda yatması ve Onto’nun da aynı kaderi paylaşması, omuzlarına ağır bir yük bindirmişti.

Yanındaki kardeşi Trayen Raygar’a döndü. Trayen’in yüzündeki öfke saklanamayacak kadar açıktı. George’un bir Alakses’i sevmiş olsa bile onu öldüreceğine inanmıyordu. Abisinin gururu, böyle bir cinayete izin vermeyecek kadar güçlüydü.

Tart, Trayen’a konuşma işareti verdi.

Trayen ayağa kalktı ve salondaki bütün Lordlara baktı.

“Abim ve kardeşim Hubarlı zalimlerin eline düştü. Bundan hoşlandığımı söyleyemem. Sizleri buraya topladım çünkü Luzan’ın onuru tehlikede.”

Bakışlarını tek tek Lordların üzerinde gezdirdi.

“Myteath Hanedanı abimi esir almakla kalmadı, kardeşim Onto’yu da hücreye tıktı. Bu karar geri döndürülebilir. Fakat George için idam kararı verilmiş durumda. Eğer harekete geçmezsek kardeşlerimizden biri hayatını kaybedecek.”

Trayen durdu. Yumruklarını sıktı.

“Sizleri buraya topladım çünkü varisimiz onların elinde. Sizleri buraya topladım çünkü yeminlisiniz. Sizleri buraya topladım çünkü Luzan’ı canınız pahasına koruyacağınıza söz verdiniz. Bu yüzden bugün büyük bir karar alınacak.”

Tart sözü devraldı.

“Lordlarla birlikte Hubar’a inme kararı aldık. George ve Onto adil bir mahkemede yargılanmıyor. İdamdan önce Hubar’a ulaşmalı ve Myteath Hanedanı’ndan kardeşlerimizi kendi ellerimizle geri almalıyız.”

Salondaki Lordlar hep bir ağızdan “Evet!” diye haykırdı. Yumruklar masalara vuruldu. Bazı Lordlar ayağa kalktı. Kılıçların kabzaları zırhlara çarptı.

Luzan’daki her hanedan Raygar Hanesi’ne bağlılık yemini etmişti. Bu yemin, savaş çağrısı yapıldığında ordularını hazırlamalarını gerektiriyordu. Fakat Flewen, herkesin aynı öfkeyle hareket etmesinin Luzan’ı felakete sürükleyebileceğini biliyordu.

“Hubar’da otuza yakın hane var,” dedi yavaşça. “Neredeyse tamamı Myteath’e bağlılık yemini etmiş durumda. Eğer onların çoğu Myteath saflarında savaşa katılırsa karşımızda yalnızca Hayura olmayacak. Bu, İkinci Kan Savaşı’nın başlangıcı olur.”

Tart, Flewen’ın sözleri karşısında sakalını kaşıdı.

“Evet. Eğer onlar da savaşa katılırsa, bu yalnızca bir kurtarma seferi olmaktan çıkar.”

Flewen’ın zihninde babası Rengar’ın yıllar önce anlattığı savaş canlandı. Birinci Kan Savaşı, Elvanios Savaşı’ndan farklıydı. O savaşta bütün haneler tek bir Naral’ın çevresinde birleşmişti. Birinci Kan Savaşı ise hanelerin birbirine yönelmesiyle başlamıştı.

Dönemin Periament lideri Aflock Periament bir suikastla öldürülmüş, suç Darkerion Hanedanı’nın üzerine atılmıştı. Ardından iki hane arasındaki çatışma büyümüş, diğer haneler de savaşa sürüklenmişti. Bilinen bütün Darkerionlar yok edilmiş, savaşın kaybeden tarafında bulunan Albatras Hanedanı sürgüne gönderilmişti.

Elvanios bu savaşta iki hanesini haritadan silmişti.

Flewen böyle bir savaşın nasıl sonuçlandığını biliyordu. Luzan kaybeden tarafta yer almasa bile savaşın içinde kalırsa ağır yara alacaktı. Son savaştan bu yana bütün haneler toparlanmaya çalışıyordu. Yeni bir kan savaşı, geriye kalan düzeni de yıkabilirdi.

“Hubarlı hanelerden nefret ediyorum,” dedi Flewen. “Bunu hepiniz biliyorsunuz. Ama bu kez öfkemizle değil, aklımızla hareket etmeliyiz. İlk yolumuz diplomasi olmalı.”

Salon bir an sessiz kaldı.

Arka tarafta oturan Abble Lenton ayağa kalktı.

“Ihaylo Myteath bir Myteath’ti. Fakat sonuçta Snock Hanedanı’nın bir ferdiydi. Abisi Almor Snock akıllı bir adamdır. George’un onu öldürdüğüne körü körüne inanmayacaktır. Sarayda Ihaylo’yu öldürebilecek diğer kişilere odaklanması gerekir.”

Tart ve Trayen birbirlerine baktılar. Flewen’ın sözleri ilk kez gerçek bir seçenek gibi görünmeye başlamıştı.

Bu sırada Baresent Hanedanı’nın lideri Lord Vargha Baresent ayağa kalktı. Yaşlı adamın başında tek bir saç teli bile yoktu. Siyah sakalı göğsüne kadar iniyor, yüzünün bir yanında yıllar önce kaybettiği gözün boşluğu duruyordu. Buna rağmen kalan gözü keskin bakıyordu.

“Snock Hanedanı Hubarlı bir hane olsa da Hubar’daki nadir dostlarımızdandır,” dedi Vargha. “Onların da Alakses’i öldüren kişinin peşinde olduğuna inanıyorum. Ben o kişinin Hayura olduğundan şüpheleniyorum.”

Vargha elini masaya koydu.

“Hayura her istediğini yapabileceğini sanıyor. Fakat her zorbalığıyla yeni bir düşman kazanıyor. Eğer savaşacağız diyorsak, bilmediğimiz topraklarda kendimizi güvenceye almalıyız. Snock Hanedanı Hubar’ı iyi biliyor. Onlarla müttefik olmalı ve Hayura’ya karşı aynı safta durmalıyız.”

Lordlar bu kez daha ölçülü biçimde başlarını salladı. Tart, kardeşleriyle kısa bir bakışma yaşadı. Sonra ayağa kalktı.

“Snock Hanedanı’yla görüşme düzenleyin. Hubar’a indiğimizde davamıza destek olmalarını ve yuvalarını bize açmalarını isteyeceğiz. Yükselenler Konseyi’nden sonra Myteath Hanedanı’nı devirmek zor olmasa gerek.”

Bu sözlerin ardından salon bir kez daha onay sesleriyle doldu. Tart, kız kardeşlerini yanına çağırarak kapıya yöneldi. Diğer Lordlar da onu takip etti. Son Lord dışarı çıktığında meşaleler söndürüldü. Kışkökü’nün toplantı salonu karanlığa gömüldü.

Aynı saatlerde Hubar’da başka bir hareketlilik vardı.

Küresel Feramiler, Maddle Hanedanı’nın topraklarına ulaşmıştı. Ferami Kalaskası’ndan yola çıkan yüz kişilik seçkin birlik limana indi. Birliğin başında Feramilerin elçisi Aron Slash bulunuyordu. Efsaneler Vadisi’nde bir elçinin dokunulmazlığı yoktu. Bu yüzden Aron, yalnızca bir haber taşıyıcısı olarak değil, korunması gereken önemli bir kişi olarak ilerliyordu.

Maddle Hanedanı’nın sarayı Kızılocağı, limanın üzerinden yükseliyordu. Sarayın taşları kıpkırmızıydı. Zeminlerde gri tonlar kullanılmış, en üstteki bayrağa kırmızı rengi yaran turuncu bir ateş sembolü işlenmişti.

Yüz Smolder’ın limana inişi uzaktan bakıldığında savaş hazırlığı gibi görünüyordu. Oysa burada silahların konuşacağı bir çatışma yoktu. Feramiler bir anlaşma için gelmişti. Liman gemilerle doluydu fakat gemilerin başındaki Retayilerde sıcak bir karşılamanın izi bulunmuyordu. Hepsi solgun bakıyor, Feramileri kuşkulu bakışlarla izliyordu.

Aron, Smolderların arasından geçerken bir kaptanla göz göze geldi. Adamın gözlerinden biri yoktu. Boş kalan yerde siyah bir çukur bulunuyordu. Kaptan gemisinden indi ve elinde çevirdiği altın parayla Aron’a doğru ilerledi.

Aron’un karşısında durdu. Tek gözüyle elçiyi uzun süre süzdü. Ağzından ağır bir koku yayılıyordu.

“Siz Feramilerden biri karımı öldürdü,” dedi. “Hanginizdi?”

Aron çevredeki askerlerin gerildiğini gördü. Elini kaldırarak onların ilerlemesini engelledi.

“Feramiler masumları hedef almaz, Kaptan.”

“Ama öldürdünüz!”

Kaptanın eli beline gitti. Paslı kılıcının kabzasına dokundu.

“Karım bir Roguin patlamasıyla öldü. Bir teknedeydik. Siz bir gemiyi kovalıyordunuz. Sonra patlama oldu. Karımın bulunduğu tekne parçalandı. Bunu hangi Ferami yaptı?”

Aron’un yüzü değişmedi. Fakat adamın sesindeki öfkenin sahte olmadığını anlamıştı.

“Operasyon sırasında yanlışlıkla karınızı hedef almış olabiliriz. Bu kabul edilemez bir kayıp. Bunun için üzgünüz.”

“Üzülmelisiniz zaten!”

Kaptan kılıcını çekmedi. Yalnızca Aron’un yüzüne bakmayı sürdürdü. Aron, adamın öfkesinin bugün sona ermeyeceğini biliyordu. Birliğini işaret etti ve Maddle sarayına doğru ilerledi. Kaptan ise onlar uzaklaşırken bile elindeki altın parayı çevirmeye devam etti.

İki gün sonra, Tylon Hayura’nın odasına getirildi.

Ellerini titrete titrete ilerliyordu. Kaçış sırasında pelerini yırtılmış, kıyafeti kirlenmişti. Başına geçirilen çuval nefes almasını zorlaştırmıştı. Yanındaki muhafızların mor ve sarı zırhları meşale ışığında parlıyor, her adımda metal sesleri çıkarıyordu.

Çuval çıkarıldığında Tylon derin bir nefes aldı. Yaşlı bedeni uzun süre havasız kalmaya dayanamamıştı. Birkaç kez öksürdü. Sonunda başını kaldırdı.

Karşısında Hayura, yanında da Lonn duruyordu.

Pencereden giren ışık Hayura’nın yüzünü sert ve yabancı gösteriyordu. Hayura Tylon’a doğru sırıtarak baktı.

“Birileri topraklarımızdan gizlice kaçmak istemiş demek.”

Tylon hemen Lonn’a döndü. Lonn da onun gözlerine baktı. Mahkeme sabahındaki konuşma ikisinin arasında yeniden canlandı. Tylon’un omzuna dokunduğu an, Lonn’un kıyafetini değiştirmesi ve Tekorin planının boşa çıkması… Tylon, Lonn’un bunu önceden bilip bilmediğini hâlâ anlayamıyordu.

Hayura, Tylon’un Lonn’a baktığını fark etti.

“Kabul etmeliyim,” dedi. “Muazzam bir plandı. Fakat bazen küçük bir değişiklik bütün planı bozar.”

Kahkaha attı.

“Söylesene Üstat, planının işe yarayacağına seni inandıran neydi?”

Tylon başını kaldırdı.

“Balonn’u neden öldürttün?”

Hayura’nın gülümsemesi değişmedi.

“O bir komutandı. Bende yüzlerce komutan var. Fakat senin gibi bir üstadım yok. Seni öldürmek yerine kullanmaya karar verdim. Kabul etmeliyim, biraz aptalsın. Yine de plan kuracak kadar zekân var.”

Tylon, Balonn’un yerde kalan bedenini hatırladı. Mızrağın yaşlı komutanın böğrüne saplandığı an gözlerinin önünden gitmiyordu. Hayura’nın sözleri, bu görüntünün üzerine ağır bir taş gibi oturdu.

“Senden üstadın olmamı mı istiyorsun?”

“İstemiyorum. Emrediyorum.”

Tylon yıllarca Snock Hanesi’ne hizmet etmişti. Şimdi ise karısını öldüren, cinayeti George’un üzerine atan ve Balonn’u öldürten birinin yanında durması isteniyordu.

“Ya kabul etmezsem?”

Hayura’nın cevabı gecikmedi.

“Seni o komutanın yanına gönderirim.”

Tylon derin bir nefes aldı. Hayura’nın gözlerinde hiçbir merhamet yoktu.

“Almor’a seni burada tuttuğumu ileteceğim,” dedi Hayura. “Şu an bize savaş açmaya hazırlanıyor olabilir. Deneyebilir. Fakat bunun ağır sonuçları olur.”

Tylon gözlerini kıstı.

“Almor size tek başına saldıracak kadar düşüncesiz değildir. O benim eğitimimden geçen bir Naral’dır.”

Hayura kahkaha attı.

“O zaman onun da planı elinde patlayacak.”

Tylon dişlerini sıktı.

“Alakses’i neden öldürdün?”

“Weslin Halister ile evlenmek için.”

Lonn bu sözleri duyunca gözlerini kapattı. Ihaylo’nun ölümünde rolü vardı. Bir çocuğun annesiz kalmasına yardım etmişti. Hayura’nın yanında durmaya devam etmesinin ağırlığı her gün biraz daha artıyordu.

“Sen nasıl bir adamsın?” dedi Tylon. “Karını başka biriyle evlenmek için öldürecek kadar zalimsin.”

Hayura sırıttı.

“Buna zalimlik denmez. Her Naral gibi kendi hanemi düşünmek zorundayım. Halister Hanesi Roguin taşlarının madenlerine sahip. Weslin ile kuracağım bağ Myteath’i güçlendirecek.”

Tylon, Hayura’nın Weslin’i de işi bittiğinde öldürebileceğini düşündü. Hayura için bağlılıkların değeri yoktu. İşe yarayan biri yaşar, işe yaramayan biri ortadan kaldırılırdı. Üstat Kreylon’un kaderi bunun açık kanıtıydı.

“Almor üzerime yürüyebilir,” dedi Hayura. “Eğer istediği savaşsa, onu alacak. Kardeşini öldürdüğüm gibi o küstah adamı da öldüreceğim.”

Tylon’un içi daraldı. Almor’a güveniyordu. Fakat Hayura gibi birinin karşısında Almor’un bile ciddi bir tehlikede olduğunu biliyordu.

Hayura pencereye doğru yürüdü.

“Birine ihtiyacım kalmadığında onu öldürürüm, Üstat.”

Lonn bu sözleri duyunca Hayura’ya döndü.

Hayura, Lonn’un yüzündeki korkuyu gördü ve sırıttı.

“Seninle işim hiçbir zaman bitmez, Lonn.”

Lonn derin bir nefes aldı. Bu söz güvence değildi. Aksine, Hayura’nın kendisini ne zaman kullanmaya devam edeceğini yalnızca onun belirlediğini gösteriyordu.

Tylon ayağa kalktı. Dizleri ağrıyordu ama başını eğmedi.

“Beni zorla yanında tutabilirsin,” dedi. “Fakat düşüncelerime hükmedemezsin.”

Hayura yaklaşarak onun omzuna elini koydu.

“Düşüncelerinin bir değeri yok, Üstat. Sonuçları belirleyen emirlerdir.”

Tylon cevap vermedi. Hayura bunu kabul olarak gördü ve onu kendisi için hazırlanmış odaya göndermelerini emretti. Tylon istemeyerek de olsa muhafızların arasında ilerledi. İçinde tek bir düşünce vardı:

Almor’a ulaşmanın bir yolunu bulmalıydı.

İki gün sonra Yükselenler Konseyi, ordusuyla birlikte Gölge Saray’a doğru yelken açtı. Gemiler uzun süredir denizdeydi. Yolun yarısına geldiklerinde Cüzzam kendi gemisiyle ana birlikten ayrıldı ve Kalhavar yönüne döndü.

Zanki bu ayrılığın nedenini biliyordu. Diğer Konsey üyeleri ise yalnızca Stripers’ın emrini takip ediyor, Cüzzam’ın neden tek başına gönderildiğini anlamaya çalışıyordu.

Kratan, geminin güvertesinde denizi izleyen Stripers’ın yanına geldi. Adımları ağırdı. Tahta zeminde çıkardığı ses rüzgârın uğultusuna karışıyordu.

Kratan yaşlıydı fakat bedeni güçlüydü. Beyaz saçlarının ortası açıktı. Masmavi zırhının başlık kısmında tek bir nokta işareti bulunuyordu. Gözleri mavi, sakalı kısaydı.

“Gölge Saray’ı alırken o adamı öldürecek misin?” diye sordu.

Stripers cevap vermedi. Rüzgâr kapüşonunu açmaya çalışıyor, fakat kapüşon özel bir büyüyle başına tutunuyordu.

“Onu esir alacağım,” dedi sonunda.

“Değerli bir esir olduğunu sanmıyorum.”

“Bir soylu her zaman değerlidir, Kratan.”

Kratan geminin zeminine baktı.

“O adam Elvanios’ta pek sevilmiyor. Onun için kimse endişelenmez. Onu öldürmek daha doğru olur.”

Stripers başını çevirdi.

“Onu öldürmeyeceğiz. Esir aldığımızı öğrendiklerinde karşılarına çıkacak her savaşçıya ihtiyaç duyacaklar. Onu kullanarak Myteath’i zayıflatabiliriz.”

“Geldiğimizi ne zaman öğrenecekler?”

“Feramiler bunu onlara söylemiştir.”

“Ya söylemedilerse?”

“O zaman bizim için daha iyi. Hazırlıksız bir hanedanı devirmek kolaydır.”

Kratan hafifçe gülümsedi.

“Hazırlıklı olsalar da devirmek kolay.”

Stripers denize bakmayı sürdürdü. Cüzzam’ın gemisi çoktan uzaklaşmıştı.

Kratan, küçükleşen gemiyi gösterdi.

“Onu nereye gönderiyorsun?”

“Bilmeniz gerekmeyen bir yere.”

Kratan kısa bir iç çekti.

“O biliyor ama.”

Stripers suskun kaldı.

Kratan gözlerini kıstı.

“Cüzzam’la aramızda bir sıralama var mı?”

Stripers bu kez doğrudan ona baktı.

“Zanki dışında hepiniz eşitsiniz.”

Kratan’ın yüzü gerildi. Bir süre Stripers’a baktı. Sonra arkasını döndü.

“Kaptan köşkünde olacağım.”

Güverteden ayrılırken yüzündeki öfke kaybolmadı. Stripers ise onu izlemeyi bıraktı ve yeniden karanlık denize döndü.

Uzaklarda Cüzzam’ın gemisi, Kalhavar’ın bilinmeyen sırrına doğru ilerliyordu. Gölge Saray ise onları bekliyordu. Elvanios’un dört yanında, hanedanlar kılıçlarını çekmeden önce son kez birbirlerini tartıyordu.

Henüz savaş başlamamıştı.

Fakat artık hiç kimse savaşın önlenebileceğine inanmıyordu.

Kışkökü’nde ise toplantı bitmiş olsa da kararların ağırlığı salonun duvarlarından silinmemişti. Lordların ayak sesleri koridorlarda birbirine karışıyor, hizmetkârlar söndürülen meşaleleri yeniden yakıyordu. Flewen, Wercen’la birlikte kalenin iç avlusuna çıktığında kar yeniden başlamıştı.

Wercen pelerininin kapüşonunu başına geçirdi. Flewen birkaç adım boyunca sessiz yürüdü. Sonunda dayanamayarak konuştu.

“Bana haber vermeden yola çıkmışsın.”

“Bunu söylemek için mi bütün yol boyunca kaşlarını çattın?”

Flewen durdu. Wercen da onun karşısında durdu. Kar taneleri pelerinlerinin üzerine konuyor, taş zeminde eriyip küçük su izlerine dönüşüyordu.

“George ve Onto’nun tutuklandığını duyduğumda bekleyemezdim.”

“Ben de beklemedim.”

“Senin güvenliğini düşünüyordum.”

Wercen’ın bakışları sertleşti.

“Ben bir kale duvarının arkasında bekleyecek biri değilim, Flewen. Abim Tart çağrı yaptı. Bu toplantıda bulunmam gerekiyordu.”

Flewen onun elini tuttu.

“Biliyorum. Fakat savaş başlarsa yalnızca Lordlar ve Smolderlar ölmeyecek. Arrys de bu savaşın gölgesinde büyüyecek.”

Wercen’ın yüzündeki sertlik bir anlığına dağıldı. Sekiz yaşındaki oğlunu düşündü. Arrys’in küçük elleriyle kılıç kabzasını kavrayışını, her başarılı hamleden sonra başını kaldırıp kendisine bakışını hatırladı.

“Onu bu yüzden eğitiyorum,” dedi. “Bir gün kapımıza gelen tehlike karşısında ne yapacağını bilsin diye.”

“Onu korumakla savaşa hazırlamak aynı şey değil.”

“Bazen aynıdır.”

Flewen cevap vermedi. Wercen’ın haklı olduğunu biliyordu. Fakat haklı olmak, korkuyu ortadan kaldırmıyordu.

Uzaktan bir boru sesi duyuldu. Kalenin dış kapısında nöbet değişimi yapılıyordu. Flewen başını o yöne çevirdi.

“Gün batmadan Hubar’a gideceğim,” dedi.

Wercen onun elini daha sıkı kavradı.

“Öyleyse geri dön.”

“Döneceğim.”

“Bunu bir yemin gibi söyle.”

Flewen, Wercen’ın gözlerine baktı. Sonra başını eğdi.

“Black Hanedanı’nın adı, rüzgârın altında verdiği sözü tutar. Geri döneceğim.”

Wercen onu bıraktı. Fakat ikisi de bu sözün bir güvence değil, yaklaşan savaşa karşı söylenmiş bir dilek olduğunu biliyordu.

Kalenin başka bir bölümünde Arrys, tahta kılıcını iki eliyle tutuyordu. Karşısındaki yaşlı eğitmen, çocuğun ayaklarına bakıyordu.

“Adımlarını genişletme,” dedi. “Dengen bozulursa kılıcın seni korumaz.”

Arrys dişlerini sıktı ve yeniden hamle yaptı. Tahta kılıç eğitmenin kılıcına çarptı. Çarpışmanın sesi küçük avluda yankılandı. Çocuk geri savruldu ama düşmedi.

“Babam savaşa mı gidiyor?” diye sordu.

Eğitmen cevap vermeden önce kısa bir süre düşündü.

“Baban bir göreve gidiyor.”

“Bu savaş görevi mi?”

“Henüz değil.”

Arrys karla kaplı duvarlara baktı. Zakiro taşları gecenin soğuğuyla mavi mavi parlıyordu. Çocuk, bu ışığın altında babasının neden gideceğini anlamaya çalıştı. Eğitmen yeniden kılıcını kaldırdı.

“Dikkatin dağıldı.”

Arrys bu kez daha sert hamle yaptı.