🩸 KAN MÜHRÜ

Final Bölüm — Son Taşıyıcı
Savaşın üzerinden yalnızca birkaç saat geçmişti.
Ama şato artık bir şato değildi.
Duvarların bir kısmı yıkılmış, koridorlar sessizleşmişti.
Min Seo karanlığın içinde yürüyordu.
— Chan?
Cevap yoktu.
— Felix?
Sessizlik.
— Jungwon?
Yine cevap yoktu.
Bir zamanlar kahkahaların yükseldiği koridorlarda artık yalnızca rüzgâr dolaşıyordu.
Min Seo koşmaya başladı.
İlk olarak Chan'ı buldu.
Savaşın son anında diğerlerini korurken ağır şekilde yaralanmıştı.
Min Seo yanına çöktü.
— Chan...
Chan gözlerini güçlükle açtı.
— Herkesi... koruyabildik mi?
Min Seo ağlayarak başını salladı.
— Evet.
Chan hafifçe gülümsedi.
— O zaman... Su Hoo'nun istediği oldu.
Gözlerini kapattı.
Min Seo onun elini tuttu.
— Gitme...
Ama Chan artık cevap vermiyordu.
Sonra Felix'i buldu.
Elinde hâlâ arkadaşlarını korumak için kullandığı silah vardı.
Min Seo yanına oturdu.
— Felix...
Sessizlik.
Min Seo başını onun omzuna yasladı.
— Çok yalnız kaldım.
Cevap yoktu.
Jisoo, Jennie, Rosé ve Lisa da son savaşta krallığı korurken hayatlarını kaybetmişti.
Yeji, Lia, Ryujin, Chaeryeong ve Yuna...
Onlar da.
Jin, RM, SUGA, J-Hope, Jimin, V ve Jungkook...
Hiçbiri geri dönmemişti.
Heeseung, Jay, Jake, Sunghoon, Sunoo ve Jungwon...
Onların da odaları boştu.
SKZ'nin geri kalan üyelerinin odalarında ise yalnızca yarım kalmış eşyalar vardı.
Min Seo hepsini tek tek ziyaret etti.
Her odada başka bir hatıra buldu.
Bir kitap.
Bir kolye.
Bir saç tokası.
Bir mektup.
Bir kahkahanın yankısı.
Ve her seferinde biraz daha yalnız kaldı.
En sonunda taht salonuna geldi.
Min Jae oradaydı.
Elinde mühürün son parçasını tutuyordu.
Min Seo ona baktı.
— Sen kaldın.
Min Jae gülümsedi.
— Evet.
Tam o sırada arkasından Seon'un sesi geldi.
— Hayır.
Min Seo döndü.
Seon ayakta durmakta zorlanıyordu.
Min Seo:
— Sen de mi?
Seon başını salladı.
— Mühür tamamen kapanmadan önce gitmeliyim.
Min Seo ağlamaya başladı.
— Hayır.
— Min Seo...
— Herkes gitti.
Seon ona yaklaştı.
— Sen kalmalısın.
— Neden hep ben?
Seon cevap vermedi.
Min Seo çığlık attı:
— NEDEN HEP BEN?!
Sesi boş salonda yankılandı.
Seon gözlerini kapattı.
— Çünkü bazı insanların kaderi yaşamaktır.
Mühür parladı.
Seon'un bedeni ışığın içinde kaybolmaya başladı.
Min Seo ona doğru koştu.
— SEON!
Seon son kez gülümsedi.
— Min Jae'yi unutma.
Sonra ışık söndü.
Min Seo yere çöktü.
Artık yalnızca iki kişi kalmıştı.
Min Seo ve Min Jae.
Yıllar geçti.
Vampir krallığı yeniden kuruldu.
Ama eski insanlar yoktu.
Eski kahkahalar yoktu.
Eski dostluklar yoktu.
Min Jae kral oldu.
Min Seo ise kraliçe.
Ama tahtta oturduğu her gece karşısındaki boş koltuğa bakıyordu.
Su Hoo'nun koltuğuna.
Bir gece boynundaki kraliyet yüzüğünü çıkardı.
Yüzük hâlâ parlıyordu.
Min Seo fısıldadı:
— Beni gerçekten bulmamı mı istemiştin?
Sessizlik.
Sonra yüzükten çok hafif bir ışık yayıldı.
Min Seo gülümsedi.
Gözlerinden yaşlar süzülüyordu.
— Seni buldum.
Elini kalbinin üzerine koydu.
— Buradasın.
Pencerenin dışına baktı.
Güneş doğuyordu.
Min Seo ayağa kalktı.
Arkasında koskoca bir krallık vardı.
Ama kalbinde kaybettiği herkesin sesi yaşıyordu.
Chan'ın kahkahası.
Felix'in sesi.
Jisoo'nun sakinliği.
Jungkook'un gülüşü.
Hyunjin'in sözleri.
Min Jae'nin çocukluğundaki sesi.
Ve en sonunda...
Su Hoo'nun son sözleri.
“Beni unutma.”
Min Seo gözlerini kapattı.
— Unutmayacağım.
Sonra tahtın üzerine oturdu.
Artık Kan Mührü'nün taşıyıcısı değildi.
O, Kan Mührü'nün son hatırasıydı.
Krallık onu Kan Kraliçesi olarak tanıdı.
Ama Min Seo kendisine hiçbir zaman kraliçe demedi.
Kendisine yalnızca tek bir isim verdi:
Son Taşıyıcı.
Çünkü bazı insanlar öldükten sonra bile kalbin içinde yaşamaya devam eder.
Ve bazı hikâyeler mutlu bitmez.
Bazı insanlar sevdiklerini kaybettikten sonra bile yaşamaya devam eder.
Hatırlamak için.
Min Seo her yıl aynı gece şatonun balkonuna çıkar, gökyüzüne bakardı.
Ve her seferinde aynı cümleyi fısıldardı:
— “Bizi unutma, Su Hoo.”
Rüzgâr saçlarını savururdu.
Kraliyet yüzüğü bir kez parıldardı.
Ve Min Seo, gözyaşlarının arasından gülümserdi.
Çünkü artık biliyordu:
Bazı mühürler kanla değil, acıyla yazılır.
Bazı aşklar ölümle bitmez.
Ve bazı insanlar gittikten sonra bile kalbin içinde yaşamaya devam eder.
🩸 KAN MÜHRÜ — SON
“Her mühür bir kaderdir.
Her kader bir bedel ister.
Ama bazı hatıralar sonsuza kadar yaşar.”